Ανακοίνωση της αναρχοκομμουνιστικής νοτιαφρικάνικης οργάνωσης ZACF για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2010 στη Νότια Αφρική.
———————————————-

Το Αναρχικό Κομμουνιστικό Μέτωπο Ζαμπαλάζα είναι εναντίων της υποκρισίας της κυβέρνησης να παρουσιάσει το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου FIFA 2010 ως ευκαιρία για να ανέβει το κοινωνικοοικονομικό επίπεδο των κατοίκων της Νότιας Αφρικής και της ηπείρου γενικά. Είναι ξεκάθαρο πως αυτή η “ευκαιρία” είναι το συμφέρον του παγκόσμιου και τοπικού κεφαλαίου και της άρχουσας τάξης της Νοτίου Αφρικής. Το αθλητικό αυτό γεγονός θα έχει άσχημες επιπτώσεις για τους φτωχούς και την εργατική τάξη της Νοτίου Αφρικής, κάτι που έχει αρχίσει να φαίνεται ήδη.

Η κυβέρνηση ξόδεψε τεράστια χρηματικά ποσά σε υποδομές και στάδια που δεν θα ξαναγεμίσουν ποτέ, κι αυτό ενώ η ανεργία είναι στο 40% και υπάρχει απίστευτη φτώχεια. Τα τελευταία πέντε χρόνια οι εργαζόμενοι φτωχοί έχουν εκδηλώσει πολλές φορές το θυμό τους με πάνω απο 8.000 διαμαρτυρίες ζητώντας στέγαση και βασικές υπηρεσίες. Το γεγονός πως η κυβέρνηση προτιμά να ξοδεύει χρήματα για αθλητισμό δείχνει την αποτυχία του νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού μοντέλου και της οικονομολογικής ιδέας οτι “αν κερδίζουν πολλά οι πλούσιοι, κάτι θα πέσει και στους φτωχούς” (trickle-down economics) ενώ στη πραγματικότητα δε γίνεται τίποτε άλλο παρά να αυξάνει η φτώχεια παγκοσμίως. Παρόλο οτι έλεγε άλλα στο παρελθόν, τώρα η κυβέρνηση άλλαξε ρότα λέγοντας οτι το Παγκόσμιο Κύπελλο δεν είναι κερδοσκοπικό [1].

Η Νότια Αφρική χρειάζεται επειγόντως υποδομές, ειδικά για δημόσιες μεταφορές που σε ορισμένες πόλεις όπως το Johannesburg δεν υπάρχει καθόλου. Το τρένο Gautrain που ξεκίνησε τη λειτουργία του στις 8 Ιουνίου (για το Παγκόσμιο Κύπελλο) είναι η μεγαλύτερη ειρωνεία: σε μια χώρα που η πλειοψηφία χρησιμοποιεί καθημερινά ιδιωτικά μικρά λεωφορεία-ταξί σε άσχημη μηχανολογική κατάσταση για μετακινήσεις μεταξύ πόλεων, το Gautrain προσφέρει γρήγορη σύνδεση του Johannesburg με τη Pretoria αρκεί να έχουν να πληρώσουν το ακριβό εισιτήριο. Η ιδιοκτήτρια εταιρία των αεροδρομίων της Νοτίου Αφρικής (ACSA) έχει ξοδέψει δισεκατομμύρια για αναβαθμίσεις των αεροδρομίων της, όπως έχει κάνει και η ιδιωτικοποιημένη εταιρία εθνικών οδών (SANRAL) για να εγκαταστήσει νέα δίκτυα διοδίων — όλα αυτά τα έργα δεν βοηθούν τους φτωχούς. Οι δήμοι προσπαθούν να ομορφύνουν τις πόλεις καθώς η κυβέρνηση προσπαθεί να κρύψει τη πραγματικότητα. Πάνω απο 15.000 άστεγοι άνθρωποι και παιδιά του δρόμου έχουν κλειστεί σε ιδρύματα μόνο στο Johannesburg, και στο Cape Town ο δήμος έδιωξε χιλιάδες φτωχών απο καταλήψεις στέγης πριν το Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο δήμος του Cape Town προσπάθησε ανεπιτυχώς να εκδιώξει 10.000 κατοίκους του Joe Slovo απο τα σπίτια τους για να τους κρύψει απο τουρίστες, και αλλού κάτοικοι εκδιώχθηκαν για να γίνει χώρος για στάδια και πάρκα αναψυχής ενώ δίπλα υπάρχουν σχολεία με σπασμένα παράθυρα και παλιά κτίρια.

Αν και πολλοί Νοτιοαφρικανοί δεν υποστηρίζουν το Παγκόσμιο Κύπελλο, άλλοι πέφτουν θύματα εθνικιστικής προπαγάνδας που κρύβει το πραγματικό πρόσωπο του τσίρκου που λέγεται Παγκόσμιο Κύπελλο. Κάθε Παρασκευή είναι η “αθλητική Παρασκευή” όπου το “έθνος” παροτρύνεται (και τα παιδιά στα σχολεία εξαναγκάζονται) να φοράνε μπλουζάκια Bafana-Bafana. Βλέπεις σημαίες στα αυτοκίνητα, ανθρώπους να μαθαίνουν το χορό Diski που χορεύεται στις εκδηλώσεις για τους τουρίστες, και καταναλωτές να αγοράζουν κουκλάκια με τη μασκότ Zakumi. Όποιος μένει σκεπτικιστής μπροστά σε αυτά ονομάζεται αντι-πατριωτικός, κάτι που το είδαμε όταν ζήτησαν απο τους απεργούς του σωματείου των Νοτιοαφρικανών εργαζομένων στα μέσα μεταφοράς (SATAWU) να επιστρέψουν στη δουλειά τους “για λόγους εθνικού συμφέροντος” [3]. Ενώ ένα εκατομμύριο θέσεις εργασίας έχουν χαθεί το προηγούμενο έτος, οι φανφάρες της κυβέρνησης οτι το Παγκόσμιο Κύπελλο δημιούργησε 400.000 θέσεις εργασίας είναι θρασείς. Οι θέσεις που δημιουργήθηκαν είναι ως επι το πλείστον επισφαλείς καθώς γίνονται με Συμβόλαια Ορισμένου Χρόνου και με εργαζομένους που δεν είναι οργανωμένοι σε σωματεία και πληρώνονται λιγότερα απο τον ελάχιστο μισθό.

Πέρα απο τη καταστολή των σωματείων, τα κοινωνικά κινήματα επίσης έχουν δεχτεί την εχθρότητα του κράτους, καθώς έχει απαγορέψει ανεπίσημα όλες τις συγκεντρώσεις κατά τη διάρκεια των αθλητικών γεγονότων. Μάλιστα ίσως αυτή η απαγόρευση να υπάρχει ήδη απο τη 1η Μαρτίου. Σύμφωνα με τη Jane Duncan:

Μια γρήγορη έρευνα που έγινε τη τελευταία εβδομάδα στους δήμους που φιλοξενούν εκδηλώσεις του Παγκόσμιου Κυπέλλου δείχνει οτι έχουν απαγορευτεί οι συγκεντρώσεις. Σύμφωνα με το δήμο του Rustenberg “συγκεντρώσεις δεν γίνονται λόγω του Παγκόσμιου Κυπέλλου”. Το ίδιο είπε και ο δήμος της Mbombela. Το δημαρχείο του Cape Town λέει συνεχίζει να δέχεται αιτήσεις για συγκεντρώσεις αλλά αυτό “μπορεί να είναι πρόβλημα” κατά τη διάρκεια των αθλητικών εκδηλώσεων. Οι συγκεντρώσεις απαγορεύονται απο την αστυνομία στους δήμους Nelson Mandela Bay και Ethekwini [4].

Παρόλο που το σύνταγμα βαφτίζεται “προοδευτικό” δεν προστατεύει την ελευθερία και την ισότητα, και αυτές οι απαγορεύσεις είναι εξόφθαλμα εναντίων του συνταγματικού δικαιώματος συνάθροισης και ελευθερίας του λόγου. Ωστόσο τα κοινωνικά κινήματα στο Johannesburg, μαζί με το Φόρουμ Εναντίων των Ιδιωτικοποιήσεων δεν το βάζουν κάτω τόσο εύκολα,και κατάφεραν να πάρουν την άδεια να διαδηλώσουν τη πρώτη ημέρα του Παγκόσμιου Κυπέλλου με τη βοήθεια του Ινστιτούτου Ελευθερίας του Λόγου. Δυστυχώς η διαδήλωση εξαναγκάστηκε να γίνει τρία χιλιόμετρα μακρυά απο το στάδιο όπου δεν θα λάβει τη προσοχή των ΜΜΕ που φοβάται η κυβέρνηση.

Όχι μόνο το κράτος καταπατά άγρια τους φτωχούς και κάθε εκδήλωση ενάντια στο Παγκόσμιο Κύπελλο, ζωγραφίζοντας μια εικόνα της Νοτίου Αφρικής με τα χέρια της ανοιχτά σε όσους έρχονται στα ακριβά ξενοδοχεία της, αλλά το κάνει αυτό υπό τις οδηγίες της νόμιμης εγκληματικής αυτοκρατορίας του Sepp Blatter που ονομάζεται FIFA (και σωστά το Κοινωνικό Φόρουμ Durban την ονομάζει THIEFA, δηλαδή κλέφτρα). Όχι μόνο αναμένεται να κερδίσουν 1,2 δις Ευρώ μέσα στο 2010, αλλά έχουν ήδη κερδίσει πάνω απο 1 δις από τα δικαιώματα στα ΜΜΕ.

Στα στάδια και στις περιοχές γύρω απο αυτά που δόθηκαν στη FIFA για όσο διαρκούν τα αθλητικά γεγονότα (χωρίς φορολογία, ουσιαστικά δημιουργώντας περιοχές υπο τον έλεγχο της FIFA όπου οι φόροι και άλλοι νόμοι του κράτους δεν ισχύουν) αλλά και στους δρόμους προς τα στάδια έγιναν εκκαθαρίσεις όσων πουλούσαν προϊόντα που δεν έκδιδε η FIFA καθώς και όσοι κατοικούσαν σε καταλήψεις στέγης κοντά στους δρόμους που οδηγούν στα αεροδρόμια.

Η FIFA, ο ιδιοκτήτης του εμπορικού ονόματος του Παγκόσμιου Κυπέλλου και παρόμοιων προϊόντων έχει μια ομάδα 100 δικηγόρων που ψάχνουν σε όλη τη χώρα για μη-εξουσιοδοτημένα προϊόντα. Αυτά τα προϊόντα κατάσχονται και οι πωλητές τους συλλαμβάνονται παρόλο που οι περισσότεροι Νοτιοαφρικανοί (και γενικά σε όλη την ήπειρο) αγοράζουν ανεπίσημα προϊόντα καθώς πολύ λίγοι έχουν τα χρήματα που απαιτούνται για τα επίσημα μπλουζάκια. Επίσης η FIFA έχει κλείσει το στόμα των δημοσιογράφων αφού τους απαγορεύει να λένε αρνητικά πράγματα για αυτήν, κάτι που καταργεί την ελευθερία του τύπου [5].

Η μεγάλη ειρωνεία είναι πως κάποτε το ποδόσφαιρο ήταν το άθλημα της εργατικής τάξης. Η επίσκεψη στο στάδιο ήταν φτηνή και εύκολη για τους ανθρώπους που προσπαθούσαν να ξεχάσουν τη μιζέρια της ζωής τους κάτω απο την εξουσία του αφεντικού και του Κράτους. Σήμερα το επαγγελματικό ποδόσφαιρο και το Παγκόσμιο Κύπελλο δίνουν υπέρογκα κέρδη σε μια μικρή ελίτ (που ξοδεύει δισεκατομμύρια εν καιρό παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης) και απαιτούν πληρωμή για να βλέπουμε ακριβοπληρωμένους ποδοσφαιριστές. Το ποδόσφαιρο έτσι έχει χάσει τον εργατικό του χαρακτήρα και έχει εμπορικοποιηθεί.

Ο Μπακούνιν κάποτε είπε “οι άνθρωποι πάνε στην εκκλησία για τους ίδιους λόγους που πάνε στη ταβέρνα, για να ξεχάσουν τη μιζέρια τους, να φανταστούν για λίγα λεπτά οτι είναι ελεύθεροι και χαρούμενοι”. Ίσως μέσα σε αυτό το πανηγύρι με σημαίες και τυφλό εθνικισμό μπορούμε να προσθέσουμε το άθλημα αυτό ως μια παράμετρο της εξίσωσης που κάνει να φαίνεται ευκολότερο να ξεχνάς παρά να παίρνεις ενεργά μέρος στη μάχη ενάντια στην αδικία και την ανισότητα. Υπάρχουν όμως πολλοί που παίρνουν μέρος, και η εργατική τάξη, οι φτωχοί και οι οργανώσεις τους δεν είναι τόσο ευάλωτες στα ψέμματα όσο θα ήθελε η κυβέρνηση. Από τις προσωρινές καταλήψεις στέγης γύρω απο τα στάδια μέχρι τις μαζικές διαδηλώσεις και τις απεργίες, με άδεια ή χωρίς, παρά τις κατηγορίες “έλλειψης πατριωτισμού” και τις απαγορεύσεις της ελευθερίας του λόγου, εμείς με πείσμα θα κάνουμε τις φωνές μας να ακουστούν για να δείξουμε τις τρομακτικές ανισότητες της κοινωνίας μας και τα παιχνίδια που παίζονται παγκοσμίως εναντίων των ζωών αυτών πάνω στους οποίους χτίζονται και τελικά θα καταστραφούν.

Κάτω το Παγκόσμιο Κύπελλο!

Phansi state repression and divisive nationalism! (κάτω η κρατική καταστολή και ο εθνικισμός!)

Phambili the people’s struggle against exploitation and profiteering! (ζήτω ο αγώνας των ανθρώπων εναντίων την εκμετάλλευση και το κέρδος!)

Σημειώσεις:

1. Star Business Report, 7 Ιουνίου 2010
2. ttp://antieviction.org.za/2010/03/25/telling-the-world-that-neither-thi…
3. ttp://www.politicsweb.co.za/politicsweb/view/politicsweb/en/page71654?o…
4. ttp://www.sacsis.org.za/site/article/489.1
5. ttp://www.sportsjournalists.co.uk/blog/?p=2336

Η ανακοίνωση είναι της οργάνωσης Zabalaza Anarchist Communist Front (Αναρχικό Κομμουνιστικό Μέτωπο Ζαμπαλάζα)

Ιστοτόπος της ZACF:

ttp://www.zabalaza.net

ww.anarkismo.net/article/16812

ΠΡΩΤΟ ΜΑΘΗΜΑ:

ΗΛΕΚΤΡΙΚΕΣ ΟΙΚΙΑΚΕΣ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΠΡΙΖΑΣ, ΔΙΑΚΟΠΤΗ, ΦΩΤΑ, ΗΛ. ΚΟΥΖΙΝΑΣ κ.α.

κείμενο που γράφτηκε το απόγευμα της Τετάρτης 5/5,

3 ώρες μετά το γεγονός, από την ανοιχτη συνέλευση που

σχηματιστηκε αντανακλαστικα στην κατάληψη

(για τον σημερινό τραγικό θάνατο 3 ανθρώπων)

Η μεγαλειώδης απεργιακή συγκέντρωση και πορεία σήμερα Τετάρτη 5 Μαϊου μετατράπηκε σε έναν κοινωνικό χείμαρο οργής. Τουλάχιστον 200 χιλιάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας στο δρόμο (εργαζόμενοι και άνεργοι, στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, ντόπιοι και μετανάστες) επιχειρούσαν επί ώρες σε διαδοχικά κύματα να περικυκλώσουν και να καταλάβουν τη Βουλή. Οι δυνάμεις καταστολής σε πλήρη διάταξη στο γνώριμο ρόλο τους, αυτόν της προάσπισης της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας. Οι συγκρούσεις πολύωρες και εκτεταμένες. Το πολιτικό σύστημα και οι θεσμοί του στο ναδίρ.

Αναμέσα σε όλα όμως, ένα περιστατικό τραγικό που καμιά λέξη δεν μπορεί να το περιγράψει: 3 άνθρωποι νεκροί από αναθυμιάσεις στο υποκατάστημα της Marfin Bank στην οδό Σταδίου που τυλίχθηκε στις φλόγες.

Το κράτος και σύσσωμος ο δημοσιογραφικός συρφετός, χωρίς καμία αιδώ απέναντι στους νεκρούς και τους οικείους τους, μιλούν από την πρώτη στιγμή για δολοφόνους-κουκουλοφόρους, επιχειρώντας να αξιοποίησουν το συμβάν για να κατευνάσουν το ρεύμα κοινωνικής οργής που ξέσπασε, για να αποκαταστήσουν το κουρελιασμένο τους κύρος, για να επιβάλλουν ξανά τον αστυνομικό στρατό κατοχής στους δρόμους, για να καταστείλλουν τις εστίες κοινωνικής αντίστασης και ανυπακοής στην κρατική τρομοκρατία και την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Για το λόγο αυτό τις τελευταίες ώρες οι αστυνομικές δυνάμεις επελαύνουν στο κέντρο της Αθήνας, έχουν προχωρήσει σε εκατοντάδες προσαγωγές και έχουν εισβάλει με πυροβολισμούς και χειροβομβίδες κρότου λάμψης στην αναρχική κατάληψη “χώρος ενιαίας πολύμορφης δράσης” στην οδό Ζαϊμη και στο “στέκι μεταναστών” στην Τσαμαδού προκαλώντας εκτεταμένες ζημιές (και οι δυο χώροι στα Εξάρχεια). Την ίδια στιγμή, η απειλή της βίαιης αστυνομικής εκκένωσης επικρέμμεται πάνω και από τους υπόλοιπους αυτοοργανωμένους χώρους (καταλήψεις και στέκια) μετά το πρωθυπουργικό διάγγελμα περί εισβολών για τη συλλήψη των “δολοφόνων”.

Οι κυβερνήτες, οι κρατικοί αξιωματούχοι, το πολιτικό προσωπικό, τα τηλεφερέφωνα και οι έμμισθοι κονδυλοφόροι επιχειρούν με τον τρόπο αυτό να καθάρουν το καθεστώς τους και να εγκληματοποιήσουν τους αναρχικούς και κάθε ακηδεμόνευτη φωνή αγώνα. Λες και υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα αυτοί που επιτέθηκαν στην τράπεζα να γνώριζαν πως μέσα υπήρχαν άνθρωποι και ωστόσο να την πυρπόλησαν (εφόσον ισχύει το επίσημο σενάριο). Μάλλον μπερδεύουν τους αγωνιζόμενους ανθρώπους με τους εαυτούς τους, που χωρίς κανένα ενδοιασμό παραδίδουν ολόκληρη την κοινωνία στην πιο βαθιά λεηλασία και υποδούλωση, που υποδεικνύουν στους πραιτοριανούς τους να χτυπάνε ανενδοίαστα και να πυροβολούν στο ψαχνό, που οδήγησαν 3 ανθρώπους στην αυτοκτονία την τελευταία εβδομάδα λόγω χρεών.

Η αλήθεια είναι ότι ο πραγματικός δολοφόνος, ο πραγματικός αυτουργός του σημερινού τραγικού θανάτου των 3 ανθρώπων είναι ο “κύριος” Βγενόπουλος, που με τους γνωστούς εργοδοτικούς εκβιασμούς (απειλή απόλυσης) ανάγκασε τους υπαλλήλους του σε ημέρα απεργίας να εργάζονται στα υποκαταστήματα της τράπεζάς του, ακόμα και σε αυτά, όπως της Σταδίου, απ’ όπου θα περνούσε η διαδήλωση. Εκβιασμοί που είναι γνώριμοι σε όλους όσοι βιώνουν καθημερινά την τρομοκρατία της μισθωτής σκλαβιάς. Να δούμε, σήμερα, τι δικαιολογίες θα βρει να ξεφουρνίσει στους οικείους των θυμάτων και σε ολόκληρη την κοινωνία (με το γνωστό σιχαμένο μελιστάλαχτο και σοβαροφανές ύφος του) αυτός ο μεγαλοκεφαλαιούχος, που ορισμένα καθεστωτικά κέντρα τον προωθούν για επόμενο πρωθυπουργό σε κυβέρνηση “εθνικής ενότητας” μετά την αναμενόμενη ολοκληρωτική κατάρρευση του πολιτικού συστήματος.

Αν μπορεί μια απεργία δίχως προηγούμενο να θεωρηθεί δολοφόνος…

Αν μπορεί μια διαδήλωση δίχως προηγούμενο, σε μια κοινωνική κρίση δίχως προηγούμενο, να θεωρηθεί δολοφόνος…

Αν μπορούν ανοιχτοί κοινωνικοί, ζωντανοί και δημόσιοι χώροι να θεωρηθούν δολοφόνοι…

Αν μπορεί το κράτος να απαγορεύει την κυκλοφορία και να επιτίθεται σε διαδηλωτές με το πρόσχημα να συλλάβει δολοφόνους…

Αν μπορεί ο Βγενόπουλος να κρατάει έγκλειστους εργαζόμενους μέσα σε μια τράπεζα, κατ’ εξοχήν κοινωνικό εχθρό και στόχο επίθεσης των διαδηλωτών…

…είναι γιατί η εξουσία, ο κατ’ εξακολούθηση δολοφόνος, θέλει να καταστείλει στη γέννησή της μια εξέγερση που αμφισβητεί τη λύση μιας ακόμα πιο βάναυσης επίθεσης στην κοινωνία, μιας ακόμα μεγαλύτερης κοινωνικής λεηλασίας από το κεφάλαιο, μιας ακόμα πιο διψασμένης αφαίμαξής μας.

…είναι γιατί το μέλλον της εξέγερσης δε χωρά πολιτικούς και αφεντικά, αστυνομία και ΜΜΕ.

…είναι γιατί πίσω από την πολυδιαφημισμένη “μοναδική” τους λύση, υπάρχει η λύση που δε μιλάει για ρυθμούς ανάπτυξης και ανεργία, αλλά για αλληλεγγύη, αυτοοργάνωση και ανθρώπινες σχέσεις.

Ας κοιταχτούν λοιπόν ανάμεσά τους τα φυράματα της εξουσίας και του κεφαλαίου, οι παρατρεχάμενοι και οι λακέδες τους για το ποιοι είναι οι δολοφόνοι της ζωής, της ελευθερίας, της αξιοπρέπειας. Και σήμερα και πάντα.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ, ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ, ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ ΚΑΙ ΛΗΣΤΕΣ

ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ

ΟΛΟΙ & ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΕΞΕΓΕΡΣΗ

από την ανοιχτή συνέλευση του απογεύματος 5/5/2010

στην κατάληψη Πατησίων 61 & Σκαραμαγκά

[continue in deutch, english,spanish]

Read the rest of the entry »

Τους τελευταίους μήνες η ελληνική πραγματικότητα φαίνεται να βρίσκεται παντού: στην τηλεόραση, στις ιστοσελίδες και τα blog, στις πολιτικές και οικονομικές ειδήσεις των εφημερίδων σε όλο τον κόσμο. Αναφορές σε μια επικείμενη καταστροφή που ξεπερνάει τα εθνικά σύνορα για να διεμβολίσει έναν ανήσυχο ύπνο, όλη εκείνη τη νάρκωση που επιβλήθηκε κοινωνικά επί δεκαετίες –και που αυτή τη στιγμή με έναν οδυνηρό τρόπο λαμβάνει τέλος.

Στο επίκεντρο δεν είναι η πιθανή ή επικείμενη χρεοκοπία μιας χώρας. Ό,τι καταρρέει είναι ένα ολόκληρο στάδιο του μεταβιομηχανικού καπιταλισμού, μια ιστορία που ξεκίνησε εδώ και πάνω από τρεις δεκαετίες με την ανάδυση του νεοφιλελευθερισμού ως οικονομικού μοντέλου από τη Σχολή του Σικάγου για να κατισχύσει πολιτικά με τη Θάτσερ και τον Ρέιγκαν. Δεκαετίες παγκοσμιοποίησης και ανελέητης επέκτασης της χρηματοπιστωτικής μηχανής και του πολυεθνικού κεφαλαίου σε βάρος της κοινωνικής πραγματικότητας. Στον πυρήνα της, ένας εντατικός κοινωνικός και ταξικός πόλεμος που συγκέντρωσε τον παγκόσμιο πλούτο στα χέρια μιας κεφαλαιοκρατικής ολιγαρχίας.

Καθώς ο νεοφιλελευθερισμός επεκτεινόταν, όφειλε να επιβάλλει την κοινωνική και ταξική ειρήνη για να διασφαλίσει την ηγεμονία του. Με οικονομικούς όρους, η αύξηση τόσο της παραγωγικότητας όσο και της παραγωγής συνοδεύτηκαν από καθήλωση των εισοδημάτων και την κατασκευή χρέους. Στον καινούριο θαυμαστό κόσμο υπήρχε καθήλωση της αμοιβής της εργασίας, επισφάλεια και ανεργία, όμως η υπόσχεση της κατανάλωσης παρέμενε ανέπαφη χάρη στις τραπεζικές πιστώσεις. Τα ποσά αμύθητα… Τόσο, που η φούσκα του συστήματος βρίσκεται πλέον αντιμέτωπη με τα ιστορικά της όρια.

Είναι βέβαια ειρωνικό το γεγονός ότι συγκριτικά –και με μακροοικονομικούς όρους– η ελληνική οικονομία δεν φαίνεται να έχει τόσο σημαντικό πρόβλημα σχετικά με άλλες του “ανεπτυγμένου” κόσμου (δοκιμάστε να βρείτε στο internet –καθώς δεν θα τα δείτε εύκολα στις εφημερίδες– τα στοιχεία για το συνολικό, δημόσιο και ιδιωτικό, χρέος των βιομηχανικών οικονομιών). Δεν υπάρχει βέβαια καμία έκπληξη, ο καπιταλισμός ήταν πάντα ένα ανορθολογικό οικονομικό σύστημα [και ταυτόχρονα μια μηχανή παραγωγής καταστροφής].

Έτσι, αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα είναι ένα πείραμα παγκόσμιας κλίμακας: η κυριαρχία επιχειρεί την επιβολή μιας συγκεκριμένης κοινωνικής μηχανικής προτάσσοντας ένα γιγαντιαίο σχέδιο λιτότητας και λεηλασίας του κοινωνικού πλούτου. Οι αντοχές της κοινωνίας δοκιμάζονται, και αν το πείραμα κριθεί επιτυχημένο, η εξαγωγή του σε όλο τον πλανήτη θα είναι άμεση.

Όμως αυτό δεν είναι ένα κείμενο για την οικονομία (είναι όμως ένα κείμενο για την Ελλάδα -και όχι μόνο…).

Για την παραγωγή του εσωτερικού εχθρού: από την κοινωνική λεηλασία στην καταστολή

Οι νεοφιλελεύθερες οικονομικές θεωρίες του Μίλτος Φρίντμαν και της Σχολής του Σικάγου χρειάζονταν αντιστάθμιση στο κοινωνικό πεδίο. Έτσι, προς τα τέλη της δεκαετίας του ’80 τα αμερικάνικα (και όχι μόνο) πανεπιστήμια έγιναν ακόμη μια φορά οι στρατηγικές δεξαμενές σκέψης του κράτους και του κεφαλαίου. Αντικείμενό τους, η παραγωγή κοινωνικής συναίνεσης και επιβολής μιας εκτατικής κατασταλτικής πολιτικής. Το προϊόν τους το γνωρίζουμε όλοι σήμερα ως πολιτική μηδενικής ανοχής και το πρώτο πεδίο εφαρμογής της ήταν στις αρχές της δεκαετίας του ’90 η πόλη της Νέας Υόρκης –για να εξαχθεί αργότερα σε όλο τον πλανήτη. Ουσιαστικά ο σύγχρονος καπιταλισμός έχει επιβάλλει παράλληλα ένα παγκόσμιο αστυνομικό κράτος.

Σε αυτή τη διαδικασία πολιτικού και κοινωνικού μετασχηματισμού ήταν αναγκαία η κατασκευή ενός εσωτερικού εχθρού. Καταρχήν οι φτωχοί, οι άστεγοι και οι μετανάστες (ακριβώς δηλαδή τα στρώματα εκείνα με τόση επιτυχία παράγει σε μαζική κλίμακα ο παγκόσμιος νεοφιλελευθερισμός) ήταν οι πρώτοι που βρέθηκαν στο στόχαστρο του αναδυόμενου αστυνομικού κράτους. Στο αμέσως επόμενο στάδιο θα ακολουθούσε η εγκληματοποίηση κάθε φωνής και κάθε πράξης πολιτικής αντίστασης.

Στις αρχές αυτής της δεκαετίας, δύο γεγονότα επιτάχυναν δραματικά τις εξελίξεις. Αρχικά ήταν η εξέγερση της Αργεντινής, η αδιαμεσολάβητη και οργισμένη σύγκρουση εκατομμυρίων ανθρώπων που είδαν το νεοφιλελευθερισμό να συντρίβει τις ζωές τους. Και ελάχιστα αργότερα, το πλήγμα στους Δίδυμους Πύργους θα έκανε ορατή την ποσότητα της βίας που έχει επιβάλλει η Δύση στον υπόλοιπο κόσμο και που ένα μέρος της επέστρεφε πίσω με το σχήμα ενός θεοκρατικού φονταμενταλισμού. Ήταν βέβαια η Ιστορία που επέστρεφε θριαμβευτικά στην πραγματική ζωή, παρόλες τις διακηρύξεις για το οριστικό τέλος της.

Η αντίδραση της εξουσίας ήταν σχεδόν άμεση. Έτσι, στη διάσκεψη του ΟΗΕ στο Παλέρμο της Ιταλίας το 2003, μια παγκόσμια αντιτρομοκρατική νομοθεσία παίρνει τον χαρακτήρα διεθνούς συμφωνίας και εισάγεται στο ποινικό δίκαιο εκατοντάδων χωρών. Πρόσχημά της η καταπολέμηση των διεθνών εκληματικών δικτύων εμπορίας όπλων, ναρκωτικών και ανθρώπων. Φυσικά στα χρόνια που ακολούθησαν, η παγκόσμια μαφία συνέχισε ανενόχλητη το έργο της, έχοντας -όπως πάντα- εκτεταμένη διασύνδεση, διαπλοκή και κάλυψη με τις κρατικές δομές. Όμως –τί έκπληξη!– η αντιτρομοκρατική νομοθεσία ενεργοποιήθηκε αρκετές φορές ενάντια σε πολιτικά και κοινωνικά υποκείμενα, με ιδιαίτερη έμφαση στο αναρχικό-αντιεξουσιαστικό κίνημα. Και σε χώρες καθόλου εξωτικές –ΗΠΑ, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, Αγγλία, Ελλάδα– η πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα επιχειρήθηκε να περιγραφεί με όρους ποινικού δικαίου και εγκληματοτοποίησης.

Στην αφήγηση της εξουσίας, οι πολιτικοί και κοινωνικοί αγώνες μετατρέπονται σε ακατανόητες καρικατούρες -όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είναι τελικά μια επιλογή που αποδείχτηκε πολλές φορές επικίνδυνη για την ίδια την εξουσία…

Από την εξέγερση του Δεκέμβρη στη στρατιωτική κατοχή της πόλης

Τον Δεκέμβρη του 2008, στις φλόγες της ελληνικής εξέγερσης έγινε ορατή μια διαφορετική εκδοχή του μέλλοντος. Με αφορμή τη δολοφονία από μπάτσους του 15χρονου Αλέξη, οι συγκρούσεις δεκάδων –ή εκατοντάδων– χιλιάδων ανθρώπων από τον Βορρά ως τον Νότο της χώρας κατέδειξαν μια κρίση βαθιά συστημική, τις βεβαιότητες μιας κοινωνικής κατασκευής που αποδείχτηκαν πήλινες και εύθραστες. Ήταν μια εξέγερση της οργής, μαζί όμως και μια εξέγερση της επιθυμίας και της δημιουργικότητας, ένας κόσμος που φλέγεται αλλά και ένα πρόταγμα που πυρπολεί.

Στην περίοδο που ακολουθεί μετά την εξέγερση, τα πάντα είναι διαφορετικά. Αν από την μία το κίνημα –και ειδικά ο αναρχικός-αντιεξουσιαστικός χώρος– μετράει τα κέρδη του, από την άλλη η δημοκρατία παρατάσσει τον στρατό της. Απέναντι σε ένα κύμα ελευθερίας, λόγου, δράσης και σημαντικών κοινωνικών και ταξικών αγώνων, η εξουσία οργανώνει καινούριες αστυνομικές δυνάμεις, διευρύνει το ποινικό της οπλοστάσιο και επιχειρεί την εκτεταμένη διασπορά κοινωνικού φόβου με την χρήση των ΜΜΕ. Οικοδομείται συστηματικά η εικόνα ενός δισυπόστατου εσωτερικού εχθρού, που περιλαμβάνει από τη μία τους μετανάστες και από την άλλη τον αντιεξουσιαστικό-αναρχικό χώρο. Ο συνδυασμός τους είναι κάθε άλλο παρά άκυρος: είναι οι αναρχικοί που εντατικά με λόγο και πράξη θέτουν στο επίκεντρο της δράσης τους το ζήτημα των μεταναστών και επιχειρούν έμπρακτα να δημιουργήσουν αναχώματα στις επιθέσεις των κρατικών μηχανισμών και των φασιστών. Μια μάχη που ακόμη και σήμερα συνεχίζεται με οξύτητα στις γειτονιές της πόλης…

Ουσιαστικά, η εξουσία επιχειρεί να εγγράψει στην κοινωνική συνείδηση τη εικόνα μιας έμπρακτης απειλής όχι μόνο για την τάξη και την ασφάλεια, αλλά ιδιαίτερα για την κοινωνική συνοχή. Οι πόλεις γίνονται τόπος μιας αφήγησης για τη βία και το έγκλημα, εικονικές κατασκευές μιας καθημερινότητας που λεηλατείται από κάποιες χιλιάδες επικίνδυνους αναρχικούς και κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες. Στην Ελλάδα, η ονομασία που δόθηκε στην κίνηση του κράτους είναι αντιεξέγερση. Στο επίκεντρο της ανάλυσής της βρίσκεται η απόπειρα του κράτους να ανακαταλάβει τον δημόσιο χώρο, να ελέγξει τις κοινωνικές ροές και τις ρηγματώσεις που προκαλεί η αντισυστημική δράση και να αποικίσει την πραγματικότητα με τα δικά του νοήματα μετά την εξέγερση.

Φυσικά στο επίκεντρο της αντιεξεγερτικής πολιτικής βρίσκεται η στρατιωτική κατοχή της πόλης. Καθώς στη συστημική κρίση που προκάλεσε η εξέγερση του 08 ήρθε να προστεθεί η οικονομική κρίση του 09, η εξουσία γέμισε τις πόλεις (ιδιαίτερα την Αθήνα, αλλά όχι μόνο) με στολές: χιλιάδες –μα χιλιάδες– μπάτσοι παντού, στο γκρίζο της πόλης ήρθε να εγκατασταθεί μόνιμα το μαύρο, μπλε και φαιό των ειδικών σωμάτων αστυνομικής βίας. Όχι μόνο μια εικόνα απειλητική, αλλά και μια απειλή ιδιαίτερα πραγματική για χιλιάδες μετανάστες που κυνηγιούνται, συλλαμβάνονται, βασανίζονται και στοιβάζονται επί μήνες στα κελλιά των αστυνομικών τμημάτων. Και η επικέντρωση στους μετανάστες είναι γιατί συνιστούν το πιο αδύναμο (και πιο κυνηγημένο και συκοφαντημένο) κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας –και έτσι αυτό στο οποίο οργανώνεται κυρίαρχα η παραγωγή της κρατικής βίας.

Για το επαναστατικό κίνημα, τα προβλήματα –σε σύγκριση με τους μετανάστες– είναι πολύ μικρότερης τάξης μεγέθους, υπάρχουν όχι μόνο οι εγγραφές στην κοινωνική ιστορία, οι δομές, η πολυπλοκότητα, το βάθος και το μέγεθος που απαιτούνται, αλλά και μια τεράστια εμπειρία και κληροδοτημένη μνήμη πάνω στην καταστολή. Όμως είναι ακριβώς η ανάκληση της μνήμης που επισημαίνει ότι η επιθετικότητα της εξουσίας δεν έχει ιστορικό προηγούμενο: από την εισβολή της αντιτρομοκρατικής σε ανοιχτούς κοινωνικούς χώρους μέχρι την κατασκευή κακουργηματικών κατηγοριών και τις προφυλακίσεις συντρόφων χωρίς κανένα απολύτως αποδεικτικό στοιχείο, όλα καταδεικνύουν τον πόλεμο που βρίσκεται σε εξέλιξη. Με κορυφαία του στιγμή την πρόσφατη δολοφονία εν ψυχρώ του αναρχικού Λάμπρου Φούντα.

Τόση δημοκρατία, ούτε στη χούντα (σύνθημα στους τοίχους της Αθήνας).

Βρισκόμαστε στο έδαφος ενός πεδίου μάχης. Όμως η αντιπαράθεση δεν είναι προφανώς ανάμεσα στην εξουσία και την επανάσταση, η σύγκρουση αφορά το πολιτικό και κοινωνικό περιεχόμενο του μέλλοντος. Η κρίση –βαθειά συστημική και όχι μόνο οικονομική– θέτει κάθε κίνηση μέσα στο πλαίσιο της Ιστορίας και στους δρόμους των ελληνικών πόλεων αυτή τη στιγμή συμβαίνουν πάρα πολλά από πάρα πολλούς. Και είναι αλήθεια ότι οι σιδερόφρακτες στρατιές της δημοκρατίας είναι πολύ μικρές απέναντι στο κύμα της πραγματικότητας που σαρώνει τον παλιό κόσμο.

Συμπυκνώσεις μιας αφήγησης στα συμβολικά και υλικά πεδία του πολέμου

Στις προηγούμενες ενότητες του κειμένου επιχειρήθηκε μια συμπυκνωμένη παρουσίαση της ιστορικής πραγματικότητας που αυτή τη στιγμή εκβάλλει στην ελληνική κοινωνία: η άνοδος του νεοφιλελευθερισμού, η οικονομική –και συνακόλουθα συστημική– κρίση του καπιταλισμού, οι ριζικοί πολιτικοί και κοινωνικοί μετασχηματισμοί που βρίσκονται σε εξέλιξη, η ανάδυση ενός σκληρού κράτους ασφάλειας, η εγκληματοποίηση κοινωνικών –όπως οι μετανάστες και τα πιο φτωχά στρώματα της κοινωνίας– και πολιτικών –όπως ο αντιεξουσιαστικός/αναρχικός χώρος– υποκειμένων. Αναμφίβολα λείπουν πολλά για να συμπληρώσουν την εικόνα αυτού του ιστορικού πειράματος που πραγματοποιείται στον ελλαδικό χώρο –και που η έκβασή του θα καθορίσει πολύ περισσότερα σε όλο τον πλανήτη.

Όμως στο σημείο αυτό θα θέλαμε να επικεντρώσουμε σε μια ιδιαίτερη στιγμή του αγώνα, ενδεικτική της απόπειρας της εξουσίας να εγγράψει τη δικιά της αφήγηση πάνω στο σώμα της ιστορίας. Είναι η περίπτωση του αναρχικού Γιάννη Δημητράκη και θυμίζει έντονα τις νομικές και πραγματικές κατασκευές της καταστολής που επιχειρήθηκαν συνολικά στο επαναστατικό κίνημα της Ιταλίας και της Γερμανίας στις δεκαετίες του ’70 και του ’80. Η ιστορία επαναλαμβάνεται, αν και κάποιες φορές γίνεται δύσκολο να διακρίνεις τη φάρσα…

Έχουν περάσει πάνω από 4 χρόνια από το πρωινό της 16ης γενάρη του 2006, όταν ο αναρχικός Γιάννης Δημητράκης συνελήφθη βαριά τραυματισμένος από τις σφαίρες των μπάτσων στο οδόστρωμα της Πανεπιστημίου, μετά από μια ληστεία στην Εθνική Τράπεζα της οδού Σόλωνος. Από την πρώτη στιγμή ξέσπασε μια καταιγίδα διασποράς κατασκευασμένων πληροφοριών, που τροφοδοτήθηκε συστηματικά από τα γραφεία της Ασφάλειας και διεκπεραιώθηκε πρόθυμα από τους παπαγάλους των ΜΜΕ.

Ο Γιάννης μεταφέρθηκε αμέσως σε μονάδα εντατικής θεραπείας νοσοκομείου, όμως αυτό δεν τον προστάτεψε σε τίποτα από βασανιστήρια: αντιγράφοντας τις τακτικές της CIA, οι ανακριτές του τον υποβάλλουν σε ειδική χημική-φαρμακευτική αγωγή μέσα στο νοσοκομείο προκειμένου να τον οδηγήσουν σε έναν παραισθητικό κόσμο από τον οποίο θα επιχειρούσαν να αποσπάσουν πληροφορίες (μικρή σημείωση: δεν ήταν η πρώτη φορά, το ίδιο συνέβη και το καλοκαίρι του 2002, μετά τη σύλληψη του βαριά τραυματισμένου Σάββα Ξηρού ως μέλους της ΕΟ 17Ν).

Όμως ο Γιάννης αντέχει, δεν ενδίδει και από κει και πέρα η Ασφάλεια ξεδιπλώνει τα δικά της παραισθητικά σενάρια: κατασκευάζεται η συμμορία των ληστών με τα μαύρα, στην οποία αποδίδεται σωρεία ληστειών αλλά και στενή διασύνδεση με ένοπλες επαναστατικές ομάδες. Τρεις ακόμη σύντροφοι κατονομάζονται ως μέλη της και επικηρύσσονται με 600.000 ευρώ. Σταδιακά η αφήγηση της εξουσίας θα επεκταθεί, διακηρύσσοντας τη στενή διασύνδεση του συνόλου του αντιεξουσιαστικού-αναρχικού χώρου με το οργανωμένο έγκλημα (!) σε μια κατασκευή τρόμου που θυμίζει έντονα ανάλογες κατασκευασμένες υποθέσεις στο παρελθόν στην κεντρική και νότια Ευρώπη, στις ΗΠΑ και στη Λατινική Αμερική. Ποιος υποστήριξε ποτέ ότι η εξουσία δεν έχει φαντασία;

Η αλήθεια είναι ότι η βλακεία της εξουσίας ενισχύει εκθετικά την ανυποληψία της: στο κοινωνικό πεδίο οι αφηγήσεις του τρόμου δεν βρίσκουν έρεισμα και δεν γίνονται πιστευτές -τίποτα δεν μπορεί να αναιρέσει τη διαφάνεια του λόγου, της στάσης και της πράξης εκείνου του ονείρου που αντιπαρατάσσεται στον εφιάλτη. Έτσι κι αλλιώς αυτού του είδους οι αφηγήσεις δεν είναι πρόσφατες, ιστορίες τόσο παλιές που μετράνε ήδη 1,5 αιώνα, τότε που όλα τα βασίλεια και οι αυτοκρατορίες της Ευρώπης κυνηγούσαν με φανατισμό φανταστικά τρομοκρατικά δίκτυα που απειλούσαν την ηγεμονία του παλιού κόσμου. Οι κατασκευές του εσωτερικού εχθρού προβάλλονται με οξύτητα κάθε φορά που η ιστορική κίνηση μένει μετέωρη ανάμεσα σε αυτό που ψυχορραγεί και σε αυτό που παράγει την ελπίδα.

Όμως… Στη δίκη που γίνεται, όλα τα σενάρια καταρρέουν, οι φανταστικές συμμορίες, οι σωρείες ληστειών, η διασύνδεση με ένοπλες οργανώσεις δεν μπορούν να σταθούν με κανένα τρόπο στο δικαστήριο. Ο Γιάννης καταδικάζεται για τη ληστεία στην Εθνική Τράπεζα (την οποία υποστηρίζει, ως πράξη ενάντια στο σύστημα της μισθωτής σκλαβιάς και της εκμετάλλευσης και τμήμα του κοινωνικού και ταξικού πολέμου) στην εξοντωτική ποινή των 35 χρόνων και 6 μηνών. Ποινή που απλά δεν έχει προηγούμενο (ας σημειωθεί ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πραξικοπηματιών που καταδικάστηκαν για την επιβολή χούντας στην Ελλάδα την περίοδο ’67-74 εισέπραξαν πολύ μικρότερες καταδίκες).

Τελικά, στο πρόσωπο του Γιάννη, η εξουσία κατασκευάζει ένα σύμβολο εγκλήματος επιχειρώντας εντατικά να το καταστήσει καθολικό για ολόκληρο το κίνημα και να απονοηματοδοτήσει τους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες. Και αυτή της η κίνηση οφείλει να γίνει κατανοητή στο συνολικό πλαίσιο όχι μόνο της καταστολής, αλλά ολόκληρης της ιστορικής στιγμής που διανύουμε.

Αντί επιλόγου

Καθώς η δίκη σε δεύτερο –και τελευταίο βαθμό– του Γιάννη θα ξεκινήσει στις 28 Απρίλη, οι κινήσεις αλληλεγγύης στον Γιάννη θα είναι αναπόσπαστο κομμάτι των αγώνων της περιόδου, τμήμα μιας συνολικότερης αντίστασης που εκδηλώνεται απέναντι σε ολόκληρο το πεδίο της κρατικής καταστολής ενάντια στην κοινωνία. Ο σύντροφος θα δικαστεί ακόμη μια φορά συνολικά γι’ αυτό που είναι –ένας αναρχικός– και σ’ αυτό το πλαίσιο κινδυνεύει σοβαρά με μια επιβεβαίωση της αρχικής βαρειάς καταδίκης του.

Κλείνοντας αυτό το κείμενο, οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι υπάρχουν πολλά που λείπουν, τόσο από τη συνολικότερη ανάλυση, όσο και από τις επιμέρους παραμέτρους. Ένα από τα πιο σημαντικά, η στάση του Γιάννη μέσα στις φυλακές, η ενεργός συμμετοχή του στην γενικευμένη εξέγερση των φυλακισμένων σε όλη τη χώρα τον Απρίλη του 07, όπως και στη μαζική απεργία πείνας χιλιάδων κρατούμενων τον Νοέμβρη του 08. Όμως αυτό είναι ένα κομμάτι του πρόσφατου παρελθόντος που μάλλον θα γίνει επιτακτικό στο άμεσο μέλλον. Γιατί οι αγώνες ήταν και είναι συνολικοί. Γιατί συνεχίζονται…

τελειώνει στα μπουρδέλα…

…αρχίζει στα σχολεία

Μια ανάρτηση για υπόθεση trafficking σε ένα blog είναι το ελάχιστο που μπορεί να κάνει κανείς, καθώς είναι πολλά αυτά που πρέπει γίνουν, και θα γίνουν…
Ο λόγος για την Κ.S, η υπόθεση της οποίας είδε το φως της δημοσιότητας όταν   κατάφερε να ξεφύγει από κύκλωμα σωματεμπορίας, και  βρήκε το θάρρος να καταθέσει ενώπιον του εισαγγελέα Πρωτοδικών Αθήνας για όλα αυτά έζησε αφότου ήρθε στην Ελλάδα προκειμένου να εργαστεί και να καταφέρει να ζήσει το παιδί της και την άνεργη μητέρα της αξιοπρεπώς.
Η ανταπόκριση σε μια αγγελία για θέση σερβιτόρας είδαμε για άλλη μια φορά να καταλήγει  σε ομηρία από κύκλωμα δουλεμπόρων. Μέλη του κυκλώματος  κρατούσαν την K.S φυλακισμένη και την ανάγκαζαν με τη βία να παραμένει και να εκδίδεται σε διάφορα «σπίτια» και ξενοδοχεία της Καλλιθέας μαζί με άλλες κοπέλες.
Παράλληλα δεχόταν απειλές και εκβιασμούς για την μητέρα και το παιδί της σε περίπτωση που δεν συμβιβαζόταν με αυτή τη συνθήκη και άρχιζε να μιλάει για αυτό.
Και φυσικά πίσω από όλες αυτές τις βρομοδουλειές κρύβεται πάντα η ΕΛ.ΑΣ αφού και σε αυτήν την περίπτωση καταγγέλλεται  ότι υπήρχε «προστασία» του κυκλώματος δουλεμπόρων από  αστυνομικούς οι οποίοι ειδοποιούσαν για τις εφόδους.
Η συγκλονιστική μαρτυρία της K.S για την ομηρία και τα βασανιστήρια που έζησε, έρχεται από μια ιδιαίτερα επίπονη και ψυχοφθόρα διαδικασία και απαιτεί μεγάλο σθένος από μεριάς της προκειμένου  να αναδείξει  υπόθεση  trafficking ως προσωπικό βίωμα.
Είναι μια από τις υποθέσεις που έρχονται  σπάνια στο φως  , αφού τα θύματα είναι συνήθως φτωχές και ανήμπορες μετανάστριες χωρίς χαρτιά. Καλούνται,χωρίς “θεσμικές πλάτες” να αντιμετωπίσουν ανθρώπους της νύχτας, τους νταβάδες-δολοφόνους -βασανιστές-βιαστές μαζί με τα τσιράκια από τους θεσμικούς μηχανισμούς που τους προστατεύουν για τα δικά τους οικονομικά οφέλη, τους μπάτσους- δολοφόνους- βιαστές και το σάπιο δικαστικό σύστημα που τους αθωώνει.. Όμως το παζλ της πατριαρχικής και εξουσιαστικής κοινωνίας  συμπληρώνουν οι «πελάτες- βασανιστές-βιαστές» οι οποίοι απ’ ότι φαίνεται δεν είναι λίγοι.

Όπως αναφέρει στην κατάθεση  της η ίδια η K.S…  «μέσο Φρανκφούρτης μάς έφεραν με τη φίλη μου Ελ… στην Ελλάδα, όπου μας οδήγησαν σε ένα ξενοδοχείο στην Καλλιθέα. Η συμφωνία ήταν ότι θα πηγαίναμε στην Κρήτη για να δουλέψουμε σερβιτόρες σε καφέ (εργασία ημέρας). Μόλις φτάσαμε ήρθαν δύο άτομα “σαν ντουλάπες”, Πόντιοι, που μας πρότειναν να πιούμε ένα ποτό και μετά “να μας δοκιμάσουν”. “Τι εννοείτε να μας δοκιμάσετε;” τους είπα “πώς σερβίρουμε;”.
“Καλά, δεν ξέρεις γιατί είσαι εδώ;” απάντησαν, “ποια σερβιτόρα; Στην Αθήνα θα μείνετε και θα δουλέψετε πουτάνες σε μπαρ”».
Όταν η κοπέλα ζήτησε να φύγει «μου είπαν μην ξεχνάς ότι έχουμε διεύθυνση, έχεις μια κόρη κι έναν μικρό αδερφό κι αν θέλεις να ‘ναι καλά θα κάνεις ότι σου λέμε».
Κι αφού «μας μέτρησαν στήθος, περιφέρεια κ.λπ. για να μας φέρουν εσώρουχα» ξεκίνησαν «οι βίζιτες».
«Μ’ έστελναν ακόμη και σ’ ένα μαγαζί με είδη κουζίνας-νεροχύτες, όπου ο ιδιοκτήτης ήθελε να διακόπτει την πώληση με πελάτες του, να με έχει κλεισμένη στην τουαλέτα και να επιστρέφει μετά πέντε λέπτων συνουσίας σ’ αυτούς».
«Μας πούλησαν σε μια Κατερίνα, που είχε βίλα στον Αγ. Στέφανο, όπου στεγαζόταν η “οικογενειακή τους επιχείρηση”… όταν αντέδρασα έστειλαν κάποιους στο σπίτι της μητέρας μου στη Λετονία, έσπασαν την πόρτα και της είπαν “βάλε μυαλό στην κόρη σου γιατί την επόμενη φορά θα σας χαλάσουμε το πρόσωπο με βιτριόλι”».
Οι ρυθμοί «εργασίας» ήταν κάτι το αφόρητο. Υπήρχαν μέρες που δεν προλάβαινα ούτε να φαω ανάμεσα στις «συνεδρίες»…
«Στα ξενοδοχεία που μας πήγαιναν, δύο φορές την εβδομάδα, όταν ερχόταν η αστυνομία (για κάποιο λόγο το γνώριζαν από πριν) μας πήγαιναν στην ταράτσα».

Να υπενθυμίσουμε επίσης την υπόθεση trafficking του 2009 όπου τρεις Ναξιώτες κρατούσαν αιχμάλωτες τρεις μετανάστριες σε δωμάτιο ξενοδοχείου, το οποίο ήταν ασφαλισμένο με αλυσίδες. Μιλάμε για την εξάρθρωση ενός οργανωμένού κυκλώματος εμπορίας γυναικών από την ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια, με σκοπό την οικονομική και σεξουαλική εκμετάλλευση στο οποίο συμμετείχαν (ω του θαύματος!!!)  τέσσερις αστυνομικοί, ένας ακόμα απότακτος αστυνομικός, ένας απόστρατος, ενώ εξετάζεται τυχόν συμμετοχή και σε βάρος ανώτατου αξιωματικού της ΕΛΑΣ, το όνομα του οποίου περιλαμβάνεται στη δικογραφία.

Οι συλληφθέντες αστυνομικοί είναι υπαρχιφύλακας που υπηρετεί στην Καλλιθέα, αστυφύλακας της Διεύθυνσης Αλλοδαπών και δυο αδέλφια, που υπηρετούν στη Νίκαια. O υπαρχιφύλακας της Καλλιθέας και ένα από τα αδέλφια στη Νίκαια έχουν κατηγορηθεί και στο παρελθόν για παρόμοια αδικήματα. Ο δεύτερος, είχε προφυλακιστεί, αλλά αθωώθηκε και επανήλθε στο Σώμα.

Βιασμός και Δημοκρατία, Αστυνομία και Προστασία, Οργή και Ψυχραιμία…

Μπάτσοι με αυτόματα στο χέρι, νυχτερινά μπλόκα και εξευτελιστικοί έλεγχοι σε κάθε γωνία, μυστικοί πράκτορες του καθεστώτος χτυπάνε τις πόρτες και απαιτούν από τον πληθυσμό να δώσει πληροφορίες, πρόθυμοι πληροφοριοδότες σπεύδουν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους, φοβισμένα πρόσωπα περιδιαβαίνουν στους δρόμους προσπαθώντας «να κοιτάνε την δουλειά τους». Βερολίνο 1936 ή Ν. Φιλαδέλφεια 2010; Επιστροφή στο παρελθόν ή πείραμα για το μέλλον;

Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν έχει γίνει πραξικόπημα και ο παπανδρέου δεν αποφάσισε να ψαλιδίσει το μουστάκι του προς το στενότερο. Κι αν αυτό δε συμβαίνει είναι ακριβώς γιατί δεν είναι καθόλου απαραίτητο. Οι δυτικές δημοκρατίες με τον ίδιο τρόπο που ενσωμάτωσαν τα χρήσιμα για αυτές στοιχεία του ναζισμού έμαθαν και από τα λάθη του. Το καθεστώς έκτακτης ανάγκης, η κατάσταση εξαίρεσης που επιβάλλεται αυτή τη στιγμή με πρόσχημα την εξάρθρωση της οργάνωσης «Επαναστατικός Αγώνας» κάνει μια χαρά την δουλειά της, χωρίς να έχει ανάγκη αντιαισθητικά τανκς και παρωχημένες στρατιωτικές παρελάσεις, πόσο μάλλον στρατόπεδα συγκέντρωσης ή αναστολή του συντάγματος.

Και αυτή η δουλειά δεν είναι άλλη από την μετατροπή μιας κατάστασης που προβάλλεται σαν να αφορά ελάχιστους σε όχημα για αλλαγές που αφορούν τους πάντες. Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης που επιβάλλεται αυτή τη στιγμή στην Ν. Φιλαδέλφεια είναι η κατοχύρωση της λειτουργία της ως κανονικότητας, ως κάτι που μπορεί να συμβαίνει αρκεί το κράτος να λέει πως είναι απαραίτητο. Η ισχύς του κράτους δεν ασκείται ποτέ αποκλειστικά προς τον συγκυριακό στόχο της. Αντίθετα, κάθε φορά που ασκείται χωρίς να συναντά αντιστάσεις διαχέεται προς όλες τις πιθανές κατευθύνσεις κατοχυρώνοντας τον εαυτό της. Κατοχυρώνοντας την δυνατότητά της να ασκηθεί ξανά, οπουδήποτε, απέναντι σε οποιονδήποτε, με οποιαδήποτε αφορμή παρουσιαστεί ως «αναγκαιότητα». Η κατάσταση εξαίρεσης τείνει να γίνει ο κανόνας.

Όποιος λοιπόν νομίζει πως η κατάσταση έκτακτης ανάγκης που έχει επιβληθεί στην Ν. Φιλαδέλφεια δεν τον αφορά, κοιμάται έναν ύπνο του οποίου το ξύπνημα δεν θα είναι καθόλου ευχάριστο. Όποιος νομίζει πως τα νυχτερινά μπλόκα, τα ψαξίματα, οι πεζές περιπολίες και οι φιλικές ανακρίσεις της αντιτρομοκρατικής, είναι το λογικό παρεπόμενο μιας «απαραίτητης εξάρθρωσης», μιας ασφαλούς πληροφορίας ή έστω μιας βάσιμης υποψίας ενάντια σε κάποιους «που πήγαιναν γυρεύοντας» δεν κάνει άλλο από το να πριονίζει ανέμελα το κλαδί πάνω στο οποίο κάθεται. Όποιος παρακολουθεί ατάραχος αγωνιστές να διώκονται, να φυλακίζονται και να παρουσιάζονται σαν τέρατα στα τηλεοπτικά παράθυρα επειδή για την κυρίαρχη τάξη αποτελούν «τρομοκράτες», πρέπει να καταλάβει ότι αυτή η εκλογίκευση είναι μέρος της ίδιας στρατηγικής που ονομάζει τους πολιτικούς αθώους, τους εφοπλιστές φιλάνθρωπους, τους μπάτσους προστάτες του πολίτη, τους συνδικαλιστές προασπιστές των συμφερόντων των εργατών, τους μετανάστες εγκληματίες, τους απεργούς παράνομους. Πρέπει να καταλάβει πως η «εξάρθρωση του Επαναστατικού Αγώνα» είναι επί της ουσίας εργαλείο για την εν δυνάμει εξάρθρωση κάθε κοινωνικής ανυποταξίας. Πράγμα που δεν αφορά απλώς το αντάρτικο πόλης ούτε φυσικά μόνο τον αναρχικό/αντιεξουσιαστικό χώρο αλλά καθένα για τον οποίο τα άλλοθι του καπιταλιστικού συστήματος έχουν αρχίσει να εξαντλούνται.

Δεν χρειάζονται σπουδές κοινωνιολογίας για να καταλάβει κανείς πως η διάψευση της πρωτοκοσμικής καταναλωτικής ευδαιμονίας, τα έκτακτα οικονομικά μέτρα και η διαφαινόμενη υπαγωγή της χώρας στο ΔΝΤ σε συνδυασμό με την ολοένα και ασφυκτικότερη καθημερινότητα ελέγχου και επιτήρησης δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για ανυποψίαστους. Δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για σιωπηλή ή φοβισμένη απραξία και σίγουρα δεν πρέπει να αφήνουν κανένα περιθώριο για την δημιουργία μιας εφεδρείας πρόθυμων υποτακτικών και συνεργατών των αρχών. Μια εφεδρεία η οποία να ενσαρκώνεται στο ένα ή το άλλο κάθαρμα που βρίσκει διέξοδο από την ιδιωτική του μιζέρια στην κοινωνική «καταξίωση» του καταδότη. Εκείνου που κάνει την βρώμικη δουλειά σε μια «κοινή υπόθεση» απέναντι στο «απόλυτο Κακό».

Όλοι όσοι είναι πρόθυμοι να σχηματίσουν αυτό τον υπόγειο στρατό των αφεντικών πρέπει να απομονώνονται και να κατατροπώνονται άμεσα. Να επιδεικνύονται με διάθεση διαπόμπευσης η στάση και τα κίνητρά τους. Να αναχαιτίζεται δημόσια η ποταπότητα που εμφανίζουν ως προτέρημα. Κάθε αυτόκλητος υπερασπιστής του νόμου ας έχει το νου του.

Μηδενική ανοχή στην τρομοκρατία κράτους και ΜΜΕ Άμεση απελευθέρωση σε όσους διώκονταιγια την υπόθεση της οργάνωσης «Επαναστατικός Αγώνας»

Αναρχικοί / Αντιεξουσιαστές