Archive for the 'Σύντομες Αναλύσεις' Category

Feb 06 2013

Περί άκρων ο λόγος #3

ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ:

"Μάθαμε ότι αυτές τις μέρες βρίσκεται στη χώρα μας ο Ευρωπαίος, λέει, επίτροπος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, κάποιος κύριος Μούιζνιεκς. Ένας Μούιζνιεκς θα μας πει τι θα κάνουμε στην Ελλάδα. Στο διάολο ο κάθε Μούιζνιεκς, η κάθε Νew York Time, το κάθε Παρατηρητήριο του Ελσίνκι!"…."Έχετε αποδεικτικό βίντεο των νεκρών του Πολυτεχνείου;”

ΔΕΝΔΙΑΣ:

''Δεν ανακάλυψε ξαφνικά ο Guardian το θέμα. Δεν μπορεί έτσι να βλάπτεται ηθικά η ελληνική δημοκρατία. Καίμε τους κρατουμένους με αναπτήρα; Υιοθετούνται αυτά τα πράγματα χωρίς να έχουμε στέρεες αποδείξεις;''……."Το ρετουσάρισμα των φωτογραφιών έγινε για να ομοιάζουν οι συλληφθέντες με ένα μέσο άνθρωπο ώστε να αναγνωριστούν από τους φιλήσυχους πολίτες.”….”Υφίστανται θέμα βασανισμού συλληφθέντων μετά την σύλληψη τους ή τραυματισμός των τρομοκρατών κατά τη συμπλοκή και την αντίσταση τους πριν από τη σύλληψη τους;”…”Έχετε στοιχεία που να αποδεικνύουν τους βασανισμούς;”

Τέσσερις φωτογραφίες γέμισαν τις οθόνες μας προχθές για να μας δείξουν με το πιο χυδαίο τρόπο ότι οι βασανισμοί είναι πλέον παρόντες, και ίσως μέλλοντες, απέναντι στους πολιτικούς αντιπάλους της καθεστηκυίας τάξης. Δε θα ξεχάσουμε όμως πώς ξεκίνησαν στο παρελθόν: στα σώματα των μεταναστών, στα κατά τόπους αστυνομικά τμήματα και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Και βέβαια, δίχως να αφήνουμε εκτός τόσο τον τραυματισμό του Γιάννη Δημητράκη που αιμόφυρτο και ριγμένο στο έδαφος, από σφαίρες που έχει δεχθεί, των κλωτσάγανε μπάτσοι σπάζοντας του τα πλευρά αλλά και τόσο τον Σιμό Σεϊσίδη που χτυπημένος σοβαρά στο πόδι – και αυτός από σφαίρα – ξυλοκοπήθηκε άγρια κατά η σύλληψή του. Υπάρχει μια συνέχεια ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν… αλλά δεν είναι αυτό το επίδικο μας τώρα. Το γιατί χρησιμοποιήθηκε πρόγραμμα ρετουσαρίσματος φωτογραφιών περιγράφηκε λίγο πιο πάνω από τον ίδιο τον υπουργό δημόσιας τάξης. Η δήλωση του, άλλωστε, μας προϊδεάζει καταλλήλως: αν δεν γινόταν η επεξεργασία των φωτογραφιών, οι συλληφθέντες μάλλον δε θα θύμιζαν έναν (μέσο) άνθρωπο. Εν μέσω, λοιπόν, αυτών των επιλογών το μήνυμα κατέστη κατανοητό… και πολλαπλό.

Continue Reading »

No responses yet

Jan 11 2013

2η Ανακοίνωση της Κατάληψης Σκαραμαγκά

Θέλουμε τα πάντα για όλους και τα θέλουμε τώρα… κι αυτό δεν αποτελεί αίτημα, αλλά το σημείο συνάντησης ολόκληρης της τάξης των καταπιεσμένων, το ιστορικό μας ραντεβού.

 

2Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΠΑΤΗΣΙΩΝ 61 & ΣΚΑΡΑΜΑΓΚΑ

(Αναφορικά με την εκκένωση της επανακατάληψης της Villa Amalias και της Κατάληψης Σκαραμαγκά στις 09/01/12)

 

Περίεργα παιχνίδια παίζονται τις τελευταίες μέρες στις πλάτες μας. Το λεγόμενο σκάνδαλο της «Λίστας Λαγκάρντ» δεν είναι τίποτα μπροστά στη ρεμούλα και τη διαφθορά που κυριαρχεί διαχρονικά στους κύκλους αστών, καναλάρχων, πολιτικών και τραπεζιτών. Και η απόφασή της πολιτικής εξουσίας να πατάξει την «ανομία» και να «εφαρμόσει-το-νόμο» μας ακούγεται όχι μονάχα υποκριτική, αλλά κυρίως πολύ-πολύ επικίνδυνη… ο σύγχρονος Ολοκληρωτισμός είναι εδώ.

Την ώρα που η πολιτική εξουσία διαπραγματεύεται το νέο τρόπο που θα μας αφαιμάξει φέρνοντας στη Βουλή ακόμη ένα φορο-ληστρικό νόμο, υπό τη δαμόκλεια σπάθη της «εθνικής χρεοκοπίας» μας εγκαλεί σε συμμόρφωση και στρατιωτική υποταγή. Ε όχι λοιπόν!

 

«Εδώ είναι το σπίτι μας»

Στις 9/01/13 στις 8 το πρωί, 92 σύντροφοι και συντρόφισσες αποφάσισαν να επανακαταλάβουν το κτίριο της Villas Amalias που είχε εκκενωθεί στις 20/12/12 απελευθερώνοντάς το για 2 ώρες, ενώ λίγο αργότερα πραγματοποιείται συμβολική κατάληψη στα κεντρικά γραφεία της ΔΗΜΑΡ από άλλη ομάδα συντρόφων. Το αποτέλεσμα και των δύο κινήσεων ήταν η σύλληψη των 92 επανακαταληψιών με τη συμβολή των πάνοπλων ειδικών δυνάμεων της ΕΚΑΜ (αυτής που σε λίγο καιρό θα μας καταστέλλει «ειρηνικά» στις διαδηλώσεις) και την προσαγωγή των 56 καταληψιών της ΔΗΜΑΡ.

Λίγες ώρες αργότερα, κι ενώ αλληλέγγυοι/ες συγκεντρώνονται στη ΓΑΔΑ και στο Πολυτεχνείο, η κατάληψή μας Πατησιών 61 & Σκαραμαγκά περικυκλώνεται από ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις και στη συνέχεια, στις 3 το μεσημέρι, πραγματοποιείται εκδικητική έφοδος των μπάτσων στο κτίριο με αποτέλεσμα τη σύλληψη 7 συντρόφων/ισσων. Οι κατηγορίες που τους αποδίδονται τελικά είναι πλημμελημματικού χαρακτήρα:

  • διατάραξη κοινής ειρήνης για το αδίκημα της κατάληψης
  • νόμος περί οπλοκατοχής (2 κουζινομάχαιρα και μία σφεντόνα)
  • νόμος περί βεγγαλικών (μία πασχαλιάτικη "γουρούνα" που μας είχαν πετάξει κάγκουρες δελτάδες και δεν είχε σκάσει)

Την επόμενη μέρα μαθαίνουμε πως ο πρόεδρος του ΝΑΤ, Χρήστος Φωτίου, κατέθεσε την ημέρα της εκκένωσης μήνυση στη Αστυνομική Ασφάλεια Πειραιά δίνοντας το πράσινο φως για την επέμβαση. Τα «ειδησιογραφικά συνεργεία» της ΕΛ.ΑΣ καταγράφουν αποσπασματικές εικόνες από το εσωτερικό (άδεια μπουκάλια μπύρας και πυροσβεστήρες) και τις παραδίδουν ως βορά στα αρπακτικά των ειδήσεων των 8. Ο λάσπη τους δεν περιγράφεται! Η απάντησή μας είναι άμεση με τη δημοσιοποίηση φωτογραφιών από το εσωτερικό της κατάληψης, απαντώντας στα ψέμματα και τη κατασυκοφάντηση.

 

Το έδαφος, φυσικά, είχε προετοιμαστεί από τα ΜΜΕ όλες τις προηγούμενες μέρες. Η αστυνομική εισβολή στη Βίλα Αμαλίας και την ΑΣΟΕΕ, στο αυτοδιαχειριζόμενο στέκι της σχολής και στον  ρ/δ σταθμό 98 FM συνοδεύτηκε από ένα τεράστιο κύμα συκοφαντίας και απονοηματοδότησης της λειτουργίας των χώρων και των προταγμάτων που πρεσβεύουν. Η συκοφάντηση δεν είναι τωρινή συνθήκη. Ωστόσο είναι εμφανής η κρατική επιλογή: το πλήγμα στον κόσμο της αυτοοργάνωσης να είναι συντριπτικό.

Στο πλαίσιο αυτό, η κατάληψη της Πατησίων 61 και Σκαραμαγκά είχε βρεθεί μέσα σε λίγες μόνο ημέρες στα χείλη δεκάδων εντολοδόχων δημοσιογράφων και αναλυτών εκπροσώπων της αστικής τάξης. Ενδεικτικό είναι το δημοσίευμα της ESPRESSO (29/12) που παρουσίαζε την εικόνα ενός εγκαταλελειμμένου κτηρίου και το τηλεοπτικό ρεπορτάζ του ΣΚΑΙ με φόντο τις κραυγές περί την αξιοποίηση των δημόσιων κτηρίων, τι κι αν κάθονται και σαπίζουν γύρω στα 2000 κτήρια του δημοσίου.

 

Αλλά ας δούμε αυτήν την περιβόητη «αξιοποίηση του ακινήτου»

Το κτίριο της Πατησίων 61 & Σκαραμαγκά καταλείφθηκε στις 19/03/09 από συντρόφους και συντρόφισσες του  αναρχικού/αντιεξουσιαστικού χώρου. Ο χώρος παρέμενε εγκαταλελειμμένος από το 1999 για λόγους στατικότητας μετά το σεισμό της ίδιας χρονιάς, ενώ μέχρι τότε – κατά περιόδους – νοικιαζόταν από το ΝΑΤ το ισόγειο και άλλος ένας όροφος. Ακόμα και την «περίοδο της ανάπτυξης» δεν είχε γίνει καμία εξολοκλήρου συντήρηση και ανακατασκευή λόγω των υπέρογκων απαιτήσεων και των αυστηρών θεσμικών προϋποθέσεων (διατηρητέο κτίσμα) και για μία δεκαετία το κτίριο – στην κυριολεξία – ρήμαζε.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που δίνει το ίδιο το ΝΑΤ [6565/23-11-10] η αντικειμενική αξία αγοραπωλησίας του το 2007 ήταν η μισή της εμπορικής (μίσθωση σε ιδιώτη). Επίσης σύμφωνα με το ίδιο έγγραφο, η τεχνική εταιρία ΒΙΠΕΤΒΑ στην μελέτη της αναφέρει πως:

«το κτίριο δεν αξιοποιείται ως έχει και απαιτούνται σημαντικές επεμβάσεις στους εσωτερικούς χώρους ορόφων του ισογείου καθώς και των εξωτερικών όψεων. […] Ως προωθητέα λύση προτείνεται, να παραμείνει το ακίνητο στην ιδιοκτησία του ΝΑΤ και να αυτοχρηματοδοτηθεί η ανακαίνιση».

Επίσης «για τον πιθανό Ανάδοχο η απόδοση είναι οριακή εκτός αν καταστεί τεχνικά δυνατή και θεσμικά επιτρεπτή η επέμβαση στις εσωτερικές διαρρυθμίσεις. […] Σε κάθε περίπτωση τα περιθώρια κέρδους είναι στενά (εφόσον μάλιστα συνυπολογιστεί και το ρίσκο της πιθανής μειωμένης εκμετάλλευσης σε κάποιες χρονικές περιόδους λόγω συνθηκών αγοράς)

Τέλος «το ΝΑΤ δεν διαθέτει τις δομές για να εκμεταλλευτεί το κτίριο κατά τον καλύτερο τρόπο και θα αναλάβει έτσι σοβαρό ρίσκο.

Με το πρόσχημα της διάσωσης του ΝΑΤ, ο πρόεδρος Χρήστος Φωτίου επικαλείται την «αξιοποίησή» των ακινήτων. Όνειρα θερινή νυκτός, φυσικά, για ένα ταμείο το οποίο βρίσκεται στα όρια της πτώχευσης. Η πραγματικότητα είναι ότι υπό τις ισχυρές πιέσεις της τρόικας επιχειρείται η παραχώρηση των ακινήτων του ΝΑΤ στο ΤΑΙΠΕΔ ώστε να πουληθούν αργότερα σε τιμές ξεφτίλας. Οι δήθεν συνδικαλιστικές κορώνες του ΔΣ του ΝΑΤ που εναντιώνονται σε αυτό και τα περί ύπαρξης  «αυτοτελούς υπηρεσίας του ΝΑΤ για την αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας» δεν είναι τίποτα άλλο παρά δείγμα ανταγωνισμών για το ποιος θα «φάει τα φιλέτα». Τέλος, όσον αφορά το κατειλημμένο κτίριο της Πατησίων 61 & Σκαραμαγκά, όλα αυτά ουσιαστικά αποτελούν μία πρώτης τάξεως ευκαιρία ώστε ο Φωτίου να κλείσει το μάτι στον Καμίνη  (βλ. αναπτυξιακό πλάνο «Αθήνα 2014»), στα κατασταλτικά σχέδια του Δένδια και τα ρατσιστικά του Μιχαλολιάκου.

 

Τι πραγματικά παίζεται πίσω από τις πλάτες μας;

Πέρα του προφανούς, όταν λέμε «πίσω από τις πλάτες μας» εννοούμε επίσης «κάτω από την Πατησίων». Ας εξηγήσουμε.

 

Αρχικά, θα σταθούμε σε μία απλή παρατήρηση που δυστυχώς μετά την 1η εκκένωση της Villa Amalias δεν έχει επισημανθεί ικανοποιητικά. Από τις 20/12/12, μέρα που το κράτος αποφάσισε ανοιχτά να κηρύξει τον πόλεμο με τον αναρχικό/αντιεξουσιαστικό χώρο και τις καταλήψεις, στο site της Χρυσής Αυγής δεν υπάρχει ούτε μία αναφορά! Τόσες μέρες κινηματικού αναβρασμού (έφοδος των μπάτσων στην ΑΣΟΕΕ, στον αυτοοργανωμένο Ρ/Σ 98 FM, καθημερινές κινηματικές παρεμβάσεις κλπ.) και ούτε μία σπέκουλα από τους χρυσαυγίτες για την κυβέρνηση που «δεν-κάνει-καλά-τη-δουλειά-της», ούτε ένα σχόλιο για τους «άπλυτους» και τους «αναρχοσυριζαίους». Τίποτα! Εκτιμήσεις κάνουμε, δεν είμαστε μάντεις, αλλά το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι. Η προσπάθεια επίθεσης του κράτους στον α/α χώρο είναι άλλη μία πράξη συνεργασίας μεταξύ κυβέρνησης-Καμίνη-Χρυσής Αυγής. Και ο στόχος όπως πάντα είναι διπλός: οικονομικός και ιδεολογικός.

 

Ας δούμε το πρώτο σκέλος.

Οι αστυνομικές επιχειρήσεις σε Villa Amalias, ΑΣΟΕΕ, Σκαραμαγκά έχουν ως κοινό γεωγραφικό τόπο τον άξονα της λεωφ. Πατησίων. Ήδη, την ίδια μέρα της εκκένωσης της Σκαραμαγκά (09/01/13) ο Δήμαρχος Αθηναίων Γ. Καμίνης και ο Περιφερειάρχης Αττικής Γ. Σγουρός υπέγραψαν την έναρξη υλοποίησης του Αναπτυξιακού Προγράμματος για την Αθήνα ύψους 35.5 εκατομμυρίων ευρώ! Και όπως είναι λογικό κάθε επενδυτής χρειάζεται την ασφάλειά του από τα «φρικιά» και τους αντιφασίστες. Φυσικά, για να ωραιοποιηθεί το πρόγραμμα χρειάζεται λίγη «πρασινάδα»… βιοκλιματικοί βρεφονηπιακοί σταθμοί, αναπλάσεις πλατειών, αποχετευτικό δίκτυο είναι μερικά από τα έργα που επικαλείται η δημαρχάρα για να μας πείσει για το «αγαθόν» των προθέσεών του. Να θυμηθούμε το «αγαθό» παρελθόν του αριστεριτζή νεοφιλελεύθερου Καμίνη;

Σχεδόν ένα χρόνο πίσω, ο Καμίνης, την πιο κρύα νύχτα του περσινού χειμώνα (01/02/12) έστειλε τα ΜΑΤ στο Πνευματικό Κέντρο Αθηνών για να εκκενώσουν με ξύλο τους αστέγους που προσπάθησαν να μπουν μέσα ώστε να γλιτώσουν από το πολικό ψύχος. Η ναζιστικής έμπνευσης απόφαση του Καμίνη να αναλάβει ένας κατασταλτικός μηχανισμός ώστε να δώσει λύση σ’ ένα κοινωνικό πρόβλημα όπως αυτό των αστέγων, δεν ήταν η μοναδική. Το ίδιο συνέβη με τις οροθετικές ιερόδουλες, το ίδιο συνέβη με τα αστυνομικά πογκρόμ σε πιάτσες τοξικοεξαρτημένων. Η εκλεκτική συγγένεια του Καμίνη με τη Χρυσή Αυγή εντοπίζεται σ' ένα ακόμη παράδειγμα άξιο της ανθρωπιάς τους: στις 29/11/12, ο Δήμαρχος μάς ανακοινώνει πως ξηλώνει τα παγκάκια στην πλ. Κλαύθμωνος ώστε να μην κοιμούνται οι άστεγοι και «για να μπορεί το κέντρο της Αθήνας να θυμίζει ευρωπαϊκή πρωτεύουσα». Τι να σχολιάσουμε… Και το Βερολίνο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης [1] το 1936, ευρωπαϊκή πρωτεύουσα ήταν!

Ανάπτυξη δε θέλετε; Φάτε ναζισμό!

Και κάπως έτσι φτάνουμε στο δεύτερο σκέλος, το ιδεολογικό.

Ο Καμίνης πέραν από τις καταλήψεις, μισεί θανάσιμα κάτι ακόμη: τις διαδηλώσεις. Οι πρωτοβουλίες του για αναθεώρηση των συνταγματικών άρθρων περί των δημοσίων συναθροίσεων δίνουν και παίρνουν, κάτι που φυσικά δε θα μπορούσε να αφήνει δυσαρεστημένους τους χρυσαυγίτες. Απώτερος στόχος της «κρυφής» συνεργασίας κυβέρνησης-Καμίνη-Χρυσής Αυγής είναι η εμπέδωση του «κοινού εχθρού»: των αγωνιζόμενων, των αντιστεκόμενων, όσων δεν θέλουν να σκύψουν το κεφάλι τους. Η Villa Amalias, το αυτοδιαχειριζόμενο στέκι της ΑΣΟΕΕ, ο αυτο-οργανωμένος Ρ/Σ 98 FM, η συνέλευση και οι κοινοί αγώνες μεταναστών μικροπωλητών/αλληλέγγυων στην ΑΣΟΕΕ και η κατάληψη Σκαραμαγκά αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα. Οι εστίες αντίστασης αποτελούν αγκάθια κάθε εξουσίας και πρέπει πάση θυσία να χωνευτεί καλά στην κοινή συνείδηση ότι το να μη στέκεσαι σούζα στις στρατιωτικές προσταγές κράτους και αφεντικών είναι «παράνομο», «άνομο» άρα έγκλημα.

Η ιδεολογική και πρακτική σύμπλευση κράτους, δημοτικής αρχής και ΧΑ όπου ο ένας αλληλοσυμπληρώνει τον άλλο πλέον «βγάζει μάτι»: από τη μία οι νεοναζί πιέζουν το πολιτικό φάσμα προς την εμπέδωση της ατζέντας τους και από την άλλη μετατοπίζεται συνεχώς η κεντρική πολιτική γραμμή προς ακροδεξιές θέσεις και πρακτικές ενσωματώνοντας/νομιμοποιώντας τους νεοναζί. Σε γενικές γραμμές το πολιτικό σύστημα ζέχνει εθνικισμό, ρατσισμό, ομοφοβία, συνωμοσιολογία, νεοφιλελευθερισμό, ολοκληρωτισμό. Ο ναζισμός έχει έρθει για να μείνει;

Τέλος, όσον αφορά τις καταλήψεις, η εκτίμηση των πραγμάτων λέει το εξής απλό: αυτό που πλέον έχει ξεκινήσει επίσημα ως δουλειά της αστυνομίας, θα συνεχιστεί ως «νυχτοκάματο» των φασιστών χρυσαυγιτών.

Αντιγράφουμε από παλιότερο κείμενό μας αναφορικά με το κέντρο της Αθήνας και τα ρατσιστικά πογκρόμ στο 6ο Διαμέρισμα Αθήνας:

[…] Το ζήτημα δεν είναι η λύση κάποιου προβλήματος, αλλά η κατασκευή μίας νέας χωροθέτησης, η κατασκευή νέων ειδικών ζωνών όπου οι πληθυσμοί (ασχέτως αλλοδαπής ή ημεδαπής καταγωγής) θα επιβιώνουν περιθωροποιημένοι υπό ένα καθεστώς πλήρους κοινωνικής εξαίρεσης. Οι μετανάστες είναι η αρχή και ένα καλό παράδειγμα προς μίμηση: δίχως χαρτιά, δίχως εργασιακά δικαιώματα, σε απόλυτη εργασιακή επισφάλεια, τρομοκρατία στο δρόμο, στη γειτονιά, στο σπίτι… Οι ζωές τους συγκροτούνται στη βάση ενός «ορίου» που ξεπερνά τα συνήθη «κοινωνικά περιθώρια». Οι ζωές τους βρίσκονται στην «κόψη του ξυραφιού»· μεταφορικά και κυριολεκτικά!

Είναι οι μοντέρνες φυλακές που μας έχουν ετοιμάσει για τις γειτονιές μας. Είναι οι «μικρές» χούντες με συγκεκριμένο γεωγραφικό προσδιορισμό, είναι τα άτυπα «στρατόπεδα συγκέντρωσης» στο κέντρο της Αθήνας με ανθρωποφύλακες τους χρυσαυγίτες. Και σε αυτές τις ζώνες, ο «ξένος» δε θα είναι μονάχα ο εθνοτικά διαφορετικός, ο μετανάστης ή ο πρόσφυγας. Θα είναι επίσης ο άστεγος, η τοξικοεξαρτημένη, η εκδιδόμενη, ο άνεργος, η κομμουνίστρια, ο αναρχικός, ο ομοφιλόφιλος, η λεσβία… Όποιος δε θα είναι με το μέρος του τραμπούκου Παναγιώταρου και τη δολοφονική συμμορία του, θα βαφτίζεται «αλβανική κωλοτρυπίδα» και θα οδηγείται στο Άουσβιτζ. Όποιος δε θα χωράει στο νέο εθνικό «εμείς», όποιος δε θα ταυτίζει το συμφέρον του με το εθνικό συμφέρον του λευκού-έλληνα-άντρα θα «εξοστρακίζεται» και θα εκτίθεται άμεσα στον κίνδυνο του  θανάτου. Όπως τότε.

Οι μέρες των ταραχών έχουν ήδη φτάσει! Σκοπός Κράτους και Χρυσής Αυγής (ως συστημικής εμπροσθοφυλακής) είναι να εγκληματοποιήσουν τους κοινωνικούς αγώνες προβληματικοποιώντας τις καταλήψεις δημοσίων ή ιδιωτικών κτιρίων. Γιατί κατάληψη δεν είναι μονάχα η Villa Amalias και η Σκαραμαγκά. Κατάληψη κάνει η ΠΟΕ-ΟΤΑ, κατάληψη κάνουν οι ασφαλισμένοι του ΝΑΤ. Κατάληψη κάνουν οι μαθητές, οι φοιτητές, οι συνελεύσεις γειτονιάς. Κατάληψη ήταν και το Πολυτεχνείο του 1973. Κατάληψη έκαναν οι εργάτες γης των ισπανικών κολλεκτίβων του μεσοπολέμου, κατάληψη θα κάνουν οι εργάτες που θα απαλλοτριώσουν το εργαστάσιο από τα αφεντικά. 

Στοχοποιούν τις καταλήψεις γιατί…

η κατάληψη δεν είναι απλά ένα μέσο αγώνα. Είναι το περιεχόμενό του. Είναι η απαλλοτρίωση του κλεμμένου χώρου και χρόνου. Και οι οριζόντιες-αντιιεραρχικές συνελεύσεις τους δεν είναι απλά μέσο λήψης αποφάσεων. Είναι το περιεχόμενο της αυτοοργάνωσης. Είναι οι σκέψεις που δεν εκφράστηκαν, όσα δεν ελέχθησαν και περιμένουν να ειπωθούν.

 

Οι (άδολοι) υπερασπιστές της Δημοκρατίας

Σαμαράς, Δένδιας, Βορίδης, Γεωργιάδης, Μιχαλολιάκος… Θα δυσκολευόμασταν πάρα πολύ αν έπρεπε να αποφασίσουμε ποιος από όλους αυτούς είναι στις μέρες μας ο καλύτερος υπερασπιστής της δημοκρατίας. Οι ομιλίες τους «ματώνουν» τα μυαλά μας: «Κατάληψη; Αυτό είναι αντιδημοκρατικό!» τσιρίζει ο Άδωνις. «Απεργία; Αυτό είναι αντιδημοκρατικό!» γκαρίζει ο Σαμαράς. «Αντισυγκέντρωση; Αυτό είναι αντιδημοκρατικό!» ξεσπαθώνει και η κουράδα ο Μιχαλολιάκος… «Villa Amalias; Θα αποδοθεί στο δημόσιο για να αξιοποιηθεί. Αυτό είναι το δημοκρατικό!» διατρανώνει ο Καμίνης (ποιο δημόσιο, αυτό που ξεπουλάνε κοψοχρονιά;).

Η αλήθεια είναι ότι αυτοί που υπερασπίζονται σήμερα τη Δημοκρατία, στην ουσία υπερασπίζονται ένα αυταρχικό καθεστώς έκτακτης ανάγκης. Η σημερινή τρικομματική ακροδεξιά κυβέρνηση δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τις μετεμφυλιακές κυβερνήσεις του ’50-’60. Και το πιο ενδιαφέρον απ’ όλα; Η συγκυβέρνηση έχοντας ως πολιτική «πλάτη» στα δεξιά την (άλλοτε εκτός φάσματος) ναζιστική οργάνωση της Χρυσής Αυγής, μπορεί να κινείται άνετα σε ένα ευρύ πεδίο – από κεντροδεξιά έως τέρμα-ακροδεξιά – και να εμφανίζεται παρόλα αυτά ως «κέντρο». Η μετατόπιση του πολιτικού άξονα της χώρας προς τον ολοκληρωτισμό φαίνεται σα να είναι «απόφαση κεντρική»… και «λύση τελική».

 

… και οι υπονομευτές της

Το ανταγωνιστικό κίνημα τα τελευταία 3 χρόνια, δυστυχώς, δίνει μάχες οπισθοχώρησης. Τα αφεντικά συνεχώς κερδίζουν χώρο και ταυτόχρονα μας περιγελούν εγκαλώντας μας για διάφορα πράγματα: «μαζί τα φάγαμε», είσαστε τεμπέληδες, είσαστε άνομοι, είσαστε ανεύθυνοι. Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι πρώτα στους εαυτούς μας και μετά σε αυτούς: δε θα δεχτούμε καμία υπόδειξη από το κράτος, τα αφεντικά και τους φασίστες.

Δεν κάνουμε διάλογο μαζί τους.

Δεν είμαστε αντιπολίτευση, ούτε κάνουμε αντιπολίτευση.

Ως πότε δηλαδή θα ανεχόμαστε τα διλήμματα που θέτει η πολιτική εξουσία υπό τη καθοδήγηση του κεφαλαίου;

Ως πότε θα ανεχόμαστε να νιώθουμε υπόλογοι για την δυσλειτουργία του κεφαλαίου;

Δεν θα κάτσουμε να βρούμε καμία λύση για το πώς θα μας εκμεταλλεύονται τα αφεντικά αποδοτικότερα τα επόμενα τριάντα χρόνια.

Ούτε θα κάνουμε υποδείξεις για το πώς θα διαχειριστούν το χρέος τους.

Ήρθε η ώρα να θέσουμε εμείς τα ερωτήματα και τις απαντήσεις.

Και κυρίως να τους πούμε πως τα θέλουμε όλα και για όλους.

Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.

 

Η κατάληψη Σκαραμαγκά είναι κομμάτι των κοινωνικών αγώνων

Η χρόνια εγκατάλειψη του κτιρίου από το ΝΑΤ και η απόφασή του Φωτίου να θυμηθεί «την ιστορικότητά του»  μετά από 3 1/2 χρόνια κατάληψης αποδεικνύει το μέγεθος τη υποκρισίας. Η κατάληψή του από εμάς έφερε την πραγματική και μοναδική αξιοποίησή του, τόσο σε τεχνικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο. Με τη βοήθεια συντρόφων πολιτικών μηχανικών αναλάβαμε την αποκατάσταση των βλαβών διασφαλίζοντας παρόλα αυτά το μίνιμουμ: οι τεχνικές ανάγκες του να μην υπερβαίνουν τις κοινωνικοπολιτικές ανάγκες και χρήσεις. Η δική μας επένδυση είναι βαθιά πολιτική και δε χρειάζεται να φορά το μανδύα μίας τεχνικής «επιστημονικοφανούς» αρτιότητας. Έτσι με μεράκι, προσοχή και με τα χέρια εκατοντάδων αλληλέγγυων συντρόφων/ισσων, μετά από αμέτρητες «εργατοώρες» δημιουργικότητας,  ξεκίνησε η λειτουργία του ως αυτοοργανωμένο πολιτικό εγχείρημα και κοινωνικός χώρος. Η μέρα που μπήκαμε στο κτίριο ήταν μία μέρα απελευθέρωσής του. Ήταν η στιγμή που οι επιθυμίες μας, οι ελπίδες, τα όνειρά μας βρήκαν σπίτι να φωλιάσουν. Ήταν η μέρα που το κτίριο στη γωνία της Σκαραμαγκά σταμάτησε να έχει «ιδιοκτήτη» και έγινε κομμάτι των κοινωνικών και ταξικών αγώνων.

Η διαχείριση του κτιρίου γίνεται από την οριζόντια και αντιιεραρχική συνέλευση της κατάληψης. Το κόστος των εξόδων καλύπτεται αποκλειστικά από την ελεύθερη συνεισφορά των συντρόφων/ισσών που συμμετέχουν στη συνέλευση και των διάφορων εγχειρημάτων που στεγάζονται. Στους χώρους της κατάληψης παρουσιάζονται πολιτικές εκδηλώσεις, δραστηριοποιούνται πολιτικές ομάδες που πραγματοποιούν τις συνελεύσεις τους, ομάδες αυτομόρφωσης, ομάδα μαθημάτων ελληνικών σε μετανάστες, ομάδα κινηματογραφικών προβολών, στεγαστική κολλεκτίβα ενώ επίσης στεγάζονται υποδομές όπως δανειστική βιβλιοθήκη/αναγνωστήριο, ξυλουργείο, αίθουσα Η/Υ, αίθουσα χορού και πολεμικών τεχνών, εργαστήριο ραπτικής, πίστα αναρρίχησης κα.

Μέσα στο ζοφερό περιβάλλον που ζούμε όλοι και όλες, τα παραπάνω είναι η δική μας προσφορά στη «δέσμη μέτρων ενάντια στην πτώχευση». Οι κοινότητες αγώνα, κομμάτι των οποίων είναι οι καταλήψεις, αποτελούν τους τρόπους αντίστασης απέναντι στην επιχειρούμενη εξαθλίωση που μας επιφυλάσσουν οι κρατικοί-καπιταλιστικοί σχεδιασμοί. Οι στεγαστικές καταλήψεις, οι αυτο-οργανωμένοι κοινωνικοί χώροι, οι πρωτοβουλίες αυτομόρφωσης, οι συνελεύσεις γειτονιάς, τα χαριστικά παζάρια, οι συλλογικές κουζίνες και μύριες ακόμα πρακτικές αυτο-οργάνωσης της ζωής είναι ο τρόπος μας να δίνουμε πραγματικές απαντήσεις σε πραγματικά προβλήματα.  Η αλληλεγγύη μεταξύ μας, μεταξύ των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων αυτού του κόσμου, αποτελεί τη μόνη λύση ενάντια στον εξανδραποδισμό και τον κοινωνικό κανιβαλισμό. Τα προβλήματα των εργαζομένων δε θα λυθούν μέσα από την παραίτηση ή τον συντεχνιακό ανταγωνισμό. Να σπάσουμε το φόβο και να γκρεμίσουμε όλα αυτά που μας έφεραν σε αυτό το χάλι οργανώνοντας την αντίστασή μας με όπλα την αυτό-οργάνωση και την αλληλεγγύη. Για να οικοδομήσουμε έναν κόσμο ισότητας και ελευθερίας. Για την κοινωνική επανάσταση.

Σε πείσμα των καιρών θα παραμείνουμε εδώ. Θα συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε, να ελπίζουμε, να ονειρευόμαστε. Τα σπίτια μας, η Villa Amalias και η Σκαραμαγκά θα παραμείνουν για πάντα κατάληψη. Θα παραμείνουν οι απελευθερωμένοι χώροι από τους έννομους αστικούς καταναγκασμούς. Από την εκμετάλλευση και την καταπίεση.

Διότι αυτοί είμαστε. Είμαστε οι άνομοι, οι αναρχικοί, οι αντιεξουσιαστές.

 

Η ΒΙΛΛΑ ΚΑΙ Η ΣΚΑΡΑΜΑΓΚΑ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΝ

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ 93 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ ΤΗΣ ΑΝΑΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΤΗΣ VILLAS AMALIAS


ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

ΣΑΒΒΑΤΟ 12/1 ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ, 12.00


Κατάληψη Πατησίων 61 & Σκαραμαγκά

11/01/12


[1] Με την ίδρυση των στρατοπέδων συγκέντρωσης το 1933, ο Χίτλερ φυλάκισε μαζικά ανθρώπους που χαρακτηρίζονταν από το καθεστώς ως «ακοινώνητοι» [Asoziale] και αποτελούσαν πρόβλημα για την καθαρότητα της φυλής και αντιπαραγωγικοί για την οικονομική ανάπτυξη του έθνους: άστεγοι, αλκοολικοί, ιερόδουλες, ψυχικά ασθενείς και ανάπηροι, φυγόστρατοι και ειρηνιστές.

8 responses so far

Oct 21 2012

Ελλάς, Ελλήνων, Χριστιανών

Τις επόμενες μέρες ετοιμάζεται ένα νέο πακέτο μέτρων που θα αποτελέσει την «τελική λύση» εναντίον των εργαζομένων και θα στείλει στον καιάδα το μέλλον ολόκληρης της κοινωνίας. Εν μέσω, λοιπόν, μίας κοινωνικής γενοκτονίας που οδηγεί τον πληθυσμό της χώρας σε πρωτόγνωρη έκρηξη, η κοινή γνώμη «συγκλονίζεται» από την θεατρική παράσταση «Corpus Christi» και το σκάνδαλο του «Γέροντα Παστίτσιου». Η προσπάθεια των ΜΜΕ να προβάλλουν τα γεγονότα αυτά ως κεντρικά πολιτικά ζητήματα με στόχο τον αποπροσανατολισμό είναι η μία πλευρά του νομίσματος. Η άλλη έχει να κάνει με μία βρώμικη συνεργασία που ζέχνει εθνικισμό, φονταμενταλισμό και σκοταδισμό και που έχει μακρά ιστορία στην ελληνική πραγματικότητα: ανάμεσα στην Εκκλησία και την Άκρα Δεξιά.

Από τις απαρχές του σύγχρονου ελληνικού κράτους ως στις μέρες μας, η Εκκλησία αποτέλεσε τον πιο συντηρητικό και οπισθοδρομικό θεσμό συμβάλλοντας στη καλλιέργεια της αμάθειας, της μισαλλοδοξίας και του ακραίου εθνικιστικού μίσους. Τι άλλο θα περίμενε κανείς από αυτούς που αγιοποίησαν και προσφωνούν «Μέγα» ανθρώπους που στο όνομα του Χριστού κατάσφαξαν εκατομμύρια λαών; «Μέγας» ο Θεοδόσιος, «Μέγας» ο Κωνσταντίνος, «Μέγας» ο Ιουστινιανός και «Μέγας» ο Βασίλειος ο Βουλγαροκτόνος… «Πεφωτισμένοι ηγέτες τις Ορθοδοξίας» των οποίων οι κτηνωδίες διδάσκονται στα σχολεία υπό ατμόσφαιρα έπαρσης και εθνικής περηφάνιας!

Έλληνα, ζήσε το μύθο σου!

Η Εκκλησία, παρόλα αυτά, θα ταυτιστεί με το έθνος και το κράτος μόνο εκ των υστέρων. Ακόμα και τα πρώτα χρόνια της Επανάστασης η Εκκλησία δεν αποτελούσε έναν «πρόμαχο του υπόδουλου έθνους» – όπως θέλει να αυτοαναγορεύεται – παρά ο ποιμένας των χριστιανικών πληθυσμών που ζούσαν υπό την υποτέλεια ενός αλλόθρησκου ηγεμόνα. Ο πλούτος και η δυναμική των μετα-επαναστατικών γεγονότων θα αναγκάσουν τους παπάδες, έστω και καθυστερημένα, να οικειοποιηθούν την έννοια του «ελληνικού έθνους» και να δεχτούν τους όρους του νέου παιχνιδιού που επιβάλλουν οι φιλελληνικές ευρωπαϊκές δυνάμεις. Εξού και η μετέπειτα έμπνευση των δήθεν «κρυφών σχολειών», των μαχόμενων παπάδων στα πεδία της Επανάστασης, εξού και το γεγονός πως κάθε χρόνο χιλιάδες μαθητές ντύνονται τσολιαδάκια την 25η του Μάρτη, μέρα εορτής της Παναγίας. Ο εορτασμός της εθνικής επετείου καθιερώνεται το 1838 με το Βασιλικό Διάταγμα της Κυβέρνησης Όθωνος και η Εκκλησία αναλαμβάνει την ιδεολογική κατίσχυση ενός ασαφούς Γένους, ενός κράματος γλωσσών, πολιτισμών και εθνοτήτων. Οι Γραικοί βαφτίζονται Έλληνες και το έθνος τους γίνεται ο μύθος που θα χρησιμεύσει ως άξονας της ιδεολογίας του «ελληνοκεντρισμού» και του αγώνα των «αλύτρωτων πατρίδων».

Με την εγκαθίδρυση του νέου εκμεταλλευτικού συστήματος η Εκκλησία καλείται να σηκώσει το «εθνικό λάβαρο» παρόλη την πίεση των αντιφάσεων που η εθνική ιδεολογία του νεοέλληνα συμπαρασύρει. Τα τσολιαδάκια, ο Παρθενώνας, ο δικέφαλος, ο «Μέγας» Αλέξανδρος και οι λιπόσαρκοι χριστιανομάρτυρες  συνιστούν μία ανακατεμμένη κουτοσαλάτα συμβόλων που παρότι προκαλεί γέλιο λόγω της βλαχομπαρόκ όψης αποδεικνύεται ικανή να πείθει, δυστυχώς, μέχρι τις μέρες μας αρκετούς. Η ετερονομία της νεοελληνικής ταυτότητας συνίσταται σε ένα απλό γεγονός: κάθε προσπάθεια γενεαλογικής σύνδεσης της σύγχρονης Ελλάδας με την αρχαία αποτελεί αναγκαία μία λαθροχειρία· θα πρέπει να ακολουθήσεις ένα νήμα μήκους τουλάχιστον 2500 χρόνων! Η εικόνα που έχει η νέα Ελλάδα για τον εαυτό της είναι εκείνη που κατασκεύασε και της παρέδωσε ο δυτικός «φιλλέλην» Διαφωτισμός κατά την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους. Επίσης η εικόνα που έφτιαξε ο «φιλέλλην» Διαφωτισμός για τη νέα Ελλάδα βασίστηκε στην εικόνα που είχε ο ίδιος για την αρχαία Ελλάδα. Kι αν ο δυτικός ορθολογισμός του Διαφωτισμού βρίσκει τις αρχές του στην αρχαία Ελλάδα, δεν χρειάζεται να συνδεθεί με αυτήν γενεαλογικά, εν αντιθέσει με τον σύγχρονο Έλληνα. Και το χειρότερο: ενώ ο σύγχρονος Έλληνας επιμένει να βλέπει στο Βυζάντιο και στην Ορθοδοξία ένα κομμάτι του εαυτού του, για την εξορθολογισμένη Δύση τα δύο αυτά στοιχεία δεν ανήκουν στην παράδοση του δυτικού πολιτισμού.

Το «περιούσιον» και «ανάδελφο» ελληνικό έθνος πατώντας με το ένα πόδι στην Ανατολή και το άλλο στη Δύση αναζητεί απεγνωσμένα μία εθνική ταυτότητα, ένα σταθερό σημείο ικανό να συγκροτήσει το χάος των αντιφάσεων. Οι διαδηλωτές που μαζεύονται σήμερα στο Πεδίον του Άρεως πέρα από «πολύ Έλληνες» (τι σόι;) είναι σίγουρα ένα ακόμη πράγμα: πολύ μπερδεμένοι

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=K9xGIuVR4e0 [/youtube]

[Η κιτσάτη εθνικοφροσύνη της χούντας. Απολαύστε!]

 

Ελλάς, Ελλήνων, Χριστιάνων: ρουφιάνων, δολοφόνων και ρατσιστών

Παρόλα αυτά, η Εκκλησία με όπλα την αμάθεια κατάφερε να ανταπεξέλθει και να ηγεμονεύσει στο πεδίο της εθνικοφροσύνης και του ελληνοκεντρισμού καθόσον οι φιλοδοξίες των παπάδων για πολιτική ισχυροποίηση προχώρησε στην αναζήτηση συμμαχιών. Τα παραδείγματα των πολιτικών/στρατιωτικών δυνάμεων που συνεργάστηκαν κατά περιόδους με την Εκκλησία είναι ενδεικτικά: ακροδεξιοί, βασιλιάδες, δικτάτορες, χουντικοί και ναζιστές.

Ο κοινός παρανομαστής των ολοκληρωτικών και των θεοκρατικών καθεστώτων ήταν πάντοτε  ο σκοταδισμός κι ενόσω υπάρχει ακροδεξιός συρφετός, πάντοτε η μια άκρη του κουβαριού θα οδηγεί σε ρασοφόρο…

Τι να πρωτοθυμηθούμε; Κατά τη διάρκεια της κατοχής μεγάλο μέρος του ανώτερου κλήρου της Εκκλησίας (Ιωαννίνων Σπυρίδων, Σερρών Κωνσταντίνος, Καστοριάς Νικηφόρος, Φθιώτιδας Αμβρόσιος, Κασσανδρείας Ειρηναίος και άλλοι) καλούσε το λαό να υποτάσσεται και να υπακούει τις ναζιστικές αρχές, πέραν συγκεκριμένων περιπτώσεων που υποδέχτηκαν μετ’ ενθουσιασμού τα ναζιστικά στρατεύματα.

 

[Επίσκοπος Πατάρων Μελέτιος, υποδέχεται τα ναζιστικά στρατεύματα στην Αλεξανδρούπολη, Μάιος 1941]


[Ο μητροπολίτης Χανίων Αγαθάγγελος και ο Έλληνας γενικός διοικητής Κρήτης χαιρετούν χιτλερικά στη διάρκεια γερμανικής τελετής]


Η φιλοχουντική στάση της Ιεραρχίας το 1967 ήταν το αποτέλεσμα της συνεπούς συστράτευσής της με το μετεμφυλιακό σύμπλοκο εξουσίας: στρατός-παλάτι-αστικές δυνάμεις. Όσοι υπηρέτησαν στα κολαστήρια της Μακρονήσου ως νεαροί στρατιωτικοί παπάδες κατά τη διάρκεια του εμφυλίου και μετά, στη συνέχεια ανελίχθηκαν στην κληρική ιεραρχία: μητροπολίτες Πατρών Νικόδημος, Μεσογαίας Αγαθόνικος, Πρεβέζης Στυλιανός, Λευκάδος Νικηφόρος και Ν.Ιωνίας Τιμόθεος.

 

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=Xp41F8Kty1k [/youtube]

[Ο Παπαδόπουλος παραδίδει το νέο Καταστατικό Χάρτη της Εκκλησίας στον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο]


Με την Μεταπολίτευση έγιναν πολλές προσπάθειες ώστε κάποια πράγματα να μπουν κάτω από το χαλάκι. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα η περίπτωση του αγαπημένου παιδιού της φιλοχουντικής εφημερίδας «Στόχος». Ο Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης το 1968 είναι διορισμένος από τον χουντικό Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο στη θέση του γραμματέα της Ιεράς Συνόδου και το 1974, λίγες μέρες πριν πέσει η χούντα, χειροτονείται Μητροπολίτης. Παρόλα αυτά, ο "μακαρίτης" Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, το 2001, διακηρύσσει κατηγορηματικά:

Ομολογώ ότι δεν ήξερα ότι γίνονταν βασανιστήρια, πως υπήρχε ΕΑΤ-ΕΣΑ… […] Θα πει κανείς ότι ήμουν βαθιά νυχτωμένος. Μπορεί γιατί εγώ τότε σπούδαζα.

Η αναγνώριση του γεγονότος από τον ίδιο ότι ήταν «βαθιά νυχτωμένος» δεν μας εκπλήσσει, αντιθέτως μας χαροποιεί… το ζήτημα είναι αν θα τους αφήσουμε να μας στείλουν κι εμάς στο «σκοτάδι» τους ή τουλάχιστον «αδιάβαστους»!

 

 

[Ο νεαρός Χριστόδουλος (πίσω δεξιά) σε ένα από τα διαλείμματά του]


Πατρίδα, θρησκεία, οικόπεδα

Η Εκκλησία πέραν της ιδεολογικής λειτουργίας της ως μηχανισμός χειραγώγησης αποτελεί έναν επιχειρηματικό κολοσσό με αμύθητη περιουσία και τεράστιες δραστηριότητες. Ένα αδίστακτο αφεντικό που εν καιρώ καπιταλιστικής κρίσης θα συνεργαστεί και με το διάολο για να διαφυλάξει τα συμφέροντά της. Για ποιον διάολο μιλάμε; Προφανώς αυτόν…

[Ο Καρατζαφέρης τιμά τα ιερά οικόπεδα της Μονής Βατοπεδίου, σε πλήρη κατάνυξη, στις 5/3/11. Πίσω του ο Εφραίμ.]

 

αυτόν…


[Ο βουλευτής της ΧΑ και μέλος της αντιχριστιανικής black metal μπάντας Naer Mataron, Γ. Γερμενής (aka Kaiadas) τιμώντας την παναγία. Από πίσω αφίσα της μπάντας Corpus Christi.]

 

…και αυτόν:


[Ασχολίαστο]

 

Τα οικονομικά σκάνδαλα που έχουν κατά καιρούς αποκαλυφθεί μαρτυρούν το λογικοφανές. Η υπόθεση του Βαβύλη, της Μονής Βατοπεδίου, της Μονής Τοπλού («Βατοπέδι» της Κρήτης), της Μονής Ξενιάς («Βατοπέδι» της Μαγνησίας), το άρμεγμα του Γ’ ΚΠΣ από το Άγιο Όρος κλπ. είναι μερικά από τα παραδείγματα που μας έρχονται πρόχειρα.

Η Εκκλησία θα στήνεται πάντοτε στο πλευρό των ισχυρών, στο πλάι κάθε εξουσίας που θα διαφυλάττει τα οικονομικά συμφέροντά της και θα συστοιχίζεται με τις σκοταδιστικές απόψεις της. Η Χρυσή Αυγή, ως συστημική εμπροσθοφυλακή κινείται σε δύο κατευθύνσεις, ως προς αυτό: αφενός προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποβάλλει από πάνω της τη ρετσινιά των αντιχριστιανών παγανιστών-δωδεκαθεϊστών κάνοντας θεαματικές κωλοτούμπες που θα τις ζήλευε και ο μποντυμπιλντεράς Καρατζαφέρης και από την άλλη για ψηφοθηρικούς λόγους συμμαχεί με εκείνες τις δυνάμεις που τόσα χρόνια τις αγκάλιαζε η ΝΔ και προσφάτως το ΛΑΟΣ και οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ. Η Εκκλησία είναι μία από αυτές και τα τελευταία γεγονότα το καταμαρτυρούν.

Ας δούμε τα πιο χαρακτηριστικά:

Στις 7/9/12 βουλευτές της ΧΑ, Γιώργος Γερμενής (ή Kaiadas) και ο Παναγιώτης Ηλιόπουλος, βρίσκονται στο πανηγύρι της Ραφήνας και προς τιμήν της Θεοτόκου Παντοβασιλίσσης αφότου σπάνε (νόμιμους) πάγκους μεταναστών μικροπωλητών, συμμετέχουν διακριτά στην περιφορά της εικόνας. Σύμφωνα με τα χριστιανικά ήθη μίας θρησκείας που «αγαπάει αλλήλους» και σφάζει τους άπιστους η επίσημη Εκκλησία δεν προβαίνει σε καμία δήλωση περί του γεγονότος: ούτε η μητρόπολη Μεσόγαιας Λαυρεωτικής, ούτε η Αρχιεπισκοπή. Λίγες μέρες αργότερα, στις 18/9/12 ύστερα από πιέσεις εκκλησιαστικών κύκλων κατατίθεται ερώτηση στη Βουλή από τον βουλευτή της ΧΑ, Χρ. Παππά για το facebook profil «γέροντας παστίτσιος» με αποτέλεσμα την άμεση σύλληψη του διαχειριστή της σελίδας στα Ψαχνά Ευβοίας μία βδομάδα αργότερα, στις 24/9/12. Για ακόμη μία φορά καμία δήλωση ούτε από τον Μητροπολίτη Χαλκίδος, ούτε από την Αρχιεπισκοπή Αθηνών. Τέλος, στις 12/10/12, έξω από το θέατρο Χυτήριο συγκεντρώνεται ομάδα παλαιοημερολογιτών και μέλη παραθρησκευτικών οργανώσεων αποκλείοντας την είσοδο και διαμαρτυρώμενοι για το περιεχόμενο της παράστασης "Corpus Christi". Δίπλα τους οι βουλευτές της ΧΑ, Ηλίας Παναγιώταρος, Χρήστος Παππάς, Γιάννης Λαγός, Απόστολος Γκλέτσος κα. και μικρός αριθμός ακροδεξιών ασπόνδυλων οι οποίοι βοηθούν το θεάρεστο έργο των χριστιανοταλιμπάν προπηλακίζοντας ηθοποιούς και θεατές. Την ίδια μέρα το απόγευμα, κατατίθεται μήνυση από τον Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ κατά των συντελεστών για κακόβουλη βλασφημία παρουσία ενός κλιμακίου βουλευτών της ΧΑ που προστρέχουν για συμπαράσταση. Στενές επαφές γ’ τύπου…


[Ο Σεραφείφ – με τον εθνικοσοσιαλιστή Χρήστο Παππά – στο ΑΤ Ομονοίας όπου καταθέτει μήνυση εναντίον των συντελεστών της παράστασης Corpus Christi]

 

Η μεταπήδηση διαφόρων κληρικών και πιστών από το ΛΑΟΣ προς τη ΧΑ και η σύνδεση των ναζιστών με συγκεκριμένα στελέχη της Ιεραρχίας, την τελευταία περίοδο είναι πλέον οφθαλοφανής: μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος, μητροπολίτης Άνθιμος, ο μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ. Ο τελευταίος είναι ο ίδιος που διακηρύσσει αναφανδόν τις αντισημιτικές και ξενοφοβικές απόψεις του, εναντιώνεται στην παροχή ιθαγένειας στους αλλοδαπούς, καταδικάζει τα τσιμπούκια γιατί μολύνουν και ως νέος πεφωτισμένος ιεροδίκης μας αποκαλύπτει ότι πίσω από το σωματίδιο μποζόνιο κρύβεται ο διάολος… καλώντας μας με αυτόν τον τρόπο να τον ακολουθήσουμε σ΄ένα ταξίδι στο χρόνο, πίσω στο 1633 δηλαδή.

 

 

Την Κυριακή 21 Οκτώβρη στις 3.00 μμ. θα πραγματοποιηθεί στο Πεδίον του Άρεως πανελλαδική συγκέντρωση διαμαρτυρίας της Πανελλήνιας Κληρικολαϊκής Επιτροπής Αγώνος η οποία θα πορευτεί από εκεί μέχρι το Σύνταγμα διασχίζοντας τις οδούς Πατησίων και Σταδίου. Πρόκειται για μία πρωτοβουλία της Μητρόπολης Πειραιώς (βλ. Σεραφείμ) και παρόμοια συγκέντρωση-πορεία του συγκεκριμένου ακροδεξιού μορφώματος είχε πραγματοποιηθεί πέρσι στον ίδιο τόπο συγκεντρώνοντας από όλη την Ελλάδα 10.000 διαδηλωτές μέλη παραθρησκευτικών οργανώσεων, απλούς πιστούς, ιερείς και ιεράρχες και μεμονωμένες ομάδες φασιστών που φώναζαν τα κλασικά εμετικά συνθήματα. Τα περιεχόμενα του περσινού καλέσματος ήταν ενάντια στην κάρτα του πολίτη, το 666 και τη Νέα Τάξη Πραγμάτων ενώ το φετινό είναι διευρυμένο με περιεχόμενα της πολιτικής συγκυρίας όπως ενάντια στους κυβερνώντες, στους «συμμάχους» και στη φτωχοποίηση του λαού. Το κάλεσμα αναπαράγεται σε πλήθος θρησκευτικών, συνωμοσιολογικών και ακροδεξιών μπλόγκς ενώ τη στήριξη της συγκέντρωσης, πέρα των άλλων, έχει δηλώσει ο Ιερός Σύνδεσμος Κληρικών Ελλάδος, το Ινστιτούτο Καταναλωτών και η φασιστική εφημερίδα "Στόχος".

 

Πρωτοβουλία συντρόφων από την Κατάληψη Πατησίων 61 & Σκαραμαγκά

21/10/12

No responses yet

Oct 21 2012

Περί άκρων ο λόγος #2

Νίκος Κωστόπουλος σύμβουλος επιχειρήσεων και υποψήφιος βουλευτής με τη ΝΔ στη Β Αθηνών:

Η εικόνα του φτωχού ρακοσυλλέκτη με το καροτσάκι μπορεί να μας είναι συμπαθής εκ πρώτης όψεως, Κάτι που είναι απόλυτα λογικό, μια και έχουμε να κάνουμε με ζήτημα επιβίωσής ενός αδύναμου ανθρώπου. Η μαζική αυτή λεηλασία των κάδων συνιστά μια πρωτόγνωρη μορφή παραοικονομίας. Το φαινόμενο είναι ευρέως διαδεδομένο στην Ευρώπη, παρόλα αυτά οι επιπτώσεις στη χώρα μας είναι πολλαπλασιαστικά μεγαλύτερες. Γίνεται αντιληπτό πως αφού σε όλες αυτές τις συναλλαγές δεν πληρώνεται κανένας φόρος, δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος παραεμπορίου.

Επειδή η ΝΔ έχει αποφασίσει να ξεδιπλώσει την αποφασιστικότητά της απέναντι στα φαινόμενα “ανομίας” που μαστίζουν τη δοκιμαζόμενη κοινωνία, τέθηκε σε ισχύ από τις αρχές της εβδομάδας νέα αγορανομική διάταξη σύμφωνα με την οποία θα πωλούνται  στα σούπερ μάρκετ ληγμένα προϊόντα σε χαμηλό κόστος. Όπως έχουν επισημάνει αρμόδια κυβερνητικά στελέχη, πρόκειται για μια αγορανομική διάταξη που ήδη ισχύει στην χώρα μας – και σε αρκετές χώρες της Ευρώπης – σύμφωνα με την οποία θα υποχρεώνονται οι λιανέμποροι να τα πωλούν σε χαμηλότερη τιμή. Πλέον δε θα χρειάζεται να περιμένει κανείς δίπλα στους κάδους των σούπερ μάρκετ για να μαζέψει τα ληγμένα τρόφιμα. Θα πρέπει να μπει μέσα και να τα πληρώσει. Γιατί η φορολόγηση και τα διαφυγόντα κέρδη της είναι πολύ σημαντικά για να τα ξεχνάμε.

No responses yet

Oct 11 2012

Περί άκρων ο λόγος! #1

Καιρό τώρα προσπαθούν να μας πείσουν ότι τα “άκρα” θα πρέπει να καταδικαστούν. Να καταδικαστούν μιας και παράγουν βια, και η βια από όπου και αν προέρχεται πρέπει να είναι καταδικαστέα.

Το ένα άκρο περιλαμβάνει τους φασίστες που έρχονται να σπείρουν το σκοταδισμό, τα μαχαιρώματα και τις επιθέσεις σε μετανάστες, το ρατσισμό και να προωθήσουν σε βάθος όλους τους διαχωρισμούς που η κυριαρχία παράγει για να εκμεταλλεύεται αυτούς που βρίσκονται πιο χαμηλά στο κοινωνικό στάτους. Τους φασίστες που σπέρνουν τη μυρωδιά του θανάτου και του στρατοπέδου στις γειτονίες της Αθήνας.

Στο άλλο άκρο συνωστίζονται όλοι εκείνοι που διεκδικούν τα αυτονόητα στους εργασιακούς χώρους, που οργανώνονται στις λαϊκές συνελεύσεις γειτονιών, που με τον ένα η τον άλλο τρόπο εν τέλει συλλογικοποιούνται δημιουργώντας πεδία άμυνας και αντεπίθεσης στην εξαθλίωση που μας επιβάλλουν.

Στο “κέντρο”, ανάθεμα και αν είναι κέντρο αυτό, το υπόδειγμα του πολίτη που προτάσσουν δεν είναι άλλο από αυτό του μπάτσου. Εν μέρει φασίστας, εθνικιστής, πατριώτης και άλλα ποταπά και εν μέρει “εργαζόμενος” από τη φύση του υποταγμένος στις ορέξεις τους. Το υπόδειγμα της εξουσίας, επίσης, του “κέντρου” δεν είναι άλλο από αυτό του αυταρχισμού, του ολοκληρωτισμού οπού επιβάλουν με τη βια μνημόνια, φτώχεια, εξαθλίωση, κοινωνικούς διαχωρισμούς, μια εξτρεμιστικού τύπου κοινωνικό-οικονομική πολιτική, νεοφιλελευθερισμό, για να “σωθούμε”, όπως σώνεται νερό που βράζει ώρα σε μια κατσαρόλα.

No responses yet

Jul 04 2012

Καλά της κάναν;

“Την ημέρα του ποδοσφαιρικού αγώνα Ελλάδας – Γερμανίας, η Ανγκελίνα Λ., ελληνογερμανίδα, ετών 19, είχε πάει να παρακολουθήσει τον αγώνα στην κεντρική γιγαντοοθόνη στην πύλη του Βρανδεμβούργου, κρατώντας μια ελληνική και μια γερμανική σημαία. Ήδη από το τρένο είχε δεχτεί φραστικές επιθέσεις από «περήφανους» Γερμανούς, αντίστοιχους ελληνάρες που επιτίθενται τα βράδια με μαχαίρια σε μετανάστες που ζουν στην Ελλάδα. Μόλις έγινε το 4-2 και οι φίλοι της Ανγκελίνας είχαν πάει να φέρουν μπίρα, εμφανίζεται κάποιος άγνωστος και της ρίχνει μία πολύ δυνατή μπουνιά στο μάτι, με αποτέλεσμα η κοπέλα να λιποθυμήσει. Μεταφέρθηκε  στο νοσοκομείο, όπου η διάγνωση έδειξε ότι τα οστά γύρω από το μάτι της είχαν γίνει θρύψαλα. Στο χειρουργείο της έβαλαν μεταλλική λάμα γύρω από το μάτι, την οποία θα κρατήσει για όλη της τη ζωή.”

Πριν λίγα χρόνια, την νύχτα της 4ης Σεπτεμβρίου 2004 και μετά τη λήξη του ποδοσφαιρικού αγώνα Αλβανίας – Ελλάδας (με τελικό σκορ 2-1) ακολούθησε ένα μεγάλης έκτασης ρατσιστικό πογκρόμ ελλήνων εναντίον αλβανών σε όλη την επικράτεια. Η “νύχτα των κρυστάλλων” της 4ης Σεπτέμβρη, που χαρακτηρίστηκε από δεκάδες ξυλοδαρμούς και μαχαιρώματα αλβανών μεταναστών στην Αθήνα (Ομόνοια) και σε άλλες πόλεις, είχε ως αποτέλεσμα τη δολοφονία του Γκράμος Παλούσι από μαχαίρι έλληνα στη Ζάκυνθο.

Από τότε (αλλά και νωρίτερα) κάθε “εθνική χαρά” (από τη eurovision μέχρι τους ποδοσφαιρικούς αγώνες) έχει να αφήνει πίσω της δεκάδες μετανάστες χτυπημένους ή μαχαιρωμένους. Αιματοβαμμένους πανηγυρισμούς ενός έθνους γεμάτου “ανώτερους άνδρες” που τη βρίσκουν όταν οι σημαίες που κραδαίνουν ποτίζονται από το αίμα των απανταχού της γης κολασμένων και αφελείς υπήκοους που αρνούνται να δουν ότι, πίσω από κάθε “ύμνο εις την ελευθερίαν” στην Ομόνοια, ακούγονται τα πνιχτά ουρλιαχτά βασανισμένων μεταναστών στα γύρω στενά.

Στην περίπτωση της Ανγκελίνας, βέβαια, τα πράγματα γίνονται περίπλοκα. Έχουμε μια γυναίκα ελληνικής καταγωγής που γίνεται η ίδια θύμα των εθνικών πανηγυρισμών ζώντας ως μετανάστρια σε μια ξένη χώρα. Και μπορεί η καταγωγή του θύτη και του θύματος να αλλάζει, ωστόσο το κίνητρο τέτοιων επιθέσεων παραμένει ίδιο: το μίσος απέναντι στον Άλλον…

…που εφορμά από την ψευδαίσθηση της ανωτερότητας και καθαρότητας ενός Έθνους έναντι άλλων λαών… που εμποτίζεται με εθνικούς μύθους καταφέρνοντας να μονιάσει αφεντικά και καταπιεσμένους κάτω από την εθνική συμμαχία του τίποτα… που οπλίζεται με εθνικούς ύμνους, σημαίες, μαχαίρια, λοστούς… που εξαπολύει πογκρόμ εθνικής υπερηφάνειας και μισανθρωπισμού εναντίον μεταναστών… τη στιγμή που κάποιοι πανηγυρίζουν και κλείνουν το μάτι λέγοντας “καλά τους κάναν”

 

[Αναδημοσίευση από το blog του Σινιάλου]

No responses yet

May 18 2012

Για την προβολή της ταινίας «Οι Αγανακτισμένοι» (Indignados) του Τόνι Γκατλίφ

Με αφορμή την προβολή της ταινίας του Τόνι Γκατλίφ «Οι Αγανακτισμένοι» (Indignados)

 

Ένα κίνημα σε κίνηση…

Ένα χρόνο μετά και τα διακυβεύματα εκκρεμούν ακόμη.  Ένα χρόνο μετά το κίνημα των πλατειών, τους «αγανακτισμένους» της πάνω και κάτω πλατείας· μετά την έξαρση των ρατσιστικών πογκρόμ στο κέντρο της Αθήνας εναντίον μεταναστών και μεταναστριών· μετά τους δύο κυβερνητικούς μετασχηματισμούς και τη μία εκλογική αναμέτρηση, τα περιεχόμενα του ανταγωνισμού είναι ακόμα εδώ.  Και αναμένουν για να αναμετρηθούμε για ακόμη μία φορά μαζί τους. 

του Δρ. Χ. Τζόουνς

Ο αλγερινής καταγωγής σκηνοθέτης Tony Gatlif, μαζεύει τα υλικά του, κατεβαίνει στο δρόμο και με «κινηματική» ευχέρια προσπαθεί να αποτυπώσει εικόνες από μία Ευρώπη σε «κίνηση». Εμπνευσμένος από το μπεστ-σέλερ «Αγανακτήστε!» του διπλωμάτη και συγγραφέα Stéphane Hessel,  oι επιλογές είναι χαρακτηριστικές των προθέσεών του για ευκινησία και κινητικότητα: ένα πεντάλεπτο casting, μία κινητή HD κάμερα, ένα βιβλίο 32 σελίδων για σενάριο και ένα πλήθος εκατομμυρίων διαδηλωτών για πρωταγωνιστές. Αυτά είναι τα εργαλεία που χρησιμοποιεί για να δημιουργήσει μία αυτοχρηματοδοτούμενη και επίκαιρη ταινία 88 λεπτών που δεν θέλει απλά να καταδείξει αλλά να πάρει θέση, ισορροπώντας ανάμεσα στο ντοκουμέντο και στη μύθο, ανάμεσα στην πολιτική και στην τέχνη.

Ο καθένας στη ζωή και στην τέχνη, βέβαια, βλέπει μόνο ότι μπορεί να καταλάβει. Και ο Γκατλίφ καταλαβαίνει μόνο ότι μπορεί να δει. Continue Reading »

2 responses so far

Mar 30 2012

Ψάρεμα στον Βόθρο του Πατριωτισμού

Ο Χίτλερ δεν ήρθε από τον Άρη

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι ζούμε την πιο ρευστή πολιτικά εποχή των τελευταίων δεκαετιών. Το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα έχει καταρρεύσει και οι επίδοξοι μνηστήρες της εξουσίας αρχίζουν να διαμορφώνουν προγράμματα, συμμαχίες και συγκλίσεις. Το κενό πολιτικής εξουσίας που αφήνουν πίσω τους τα δύο μεγάλα κόμματα που χάνουν τεράστιο ποσοστό της δυναμής τους αποτελεί το πεδίο μάχης ανάμεσα σε πολιτικά κόμματα και  εκλογικούς – ή μη –  σχηματισμούς που προσπαθούν να απορροφήσουν τους μετανιωμένους Πασόκους και Νεοδημοκράτες. Για τους επίδοξους διαχειριστές της εξουσίας είναι η εποχή της ‘‘σοβαρότητας’’, της ρεαλιστικών προτάσεων και της εναλλακτικής καπιταλιστικής διαχείρισης. Αυτή την ιστορική στιγμή όλοι πρέπει να αποδείξουν ότι δεν είναι ακραίοι. Από τον Σύριζα και την Ανταρσύα μέχρι τους χιτλερικούς της  Χρυσής Αυγής ξαφνικά όλοι αλλάζουν το παρελθόν τους,  αμβλύνουν τις αντιθέσεις τους με τους μέχρι τώρα οπαδούς του δικομματισμού και οξύνουν την εύπεπτη συνθηματολογία. Οι πρώην ψηφοφόροι του Πασόκ και της Ν.Δ δεν έκαναν ποτέ λάθος, ήταν απλά μπερδεμένοι και εγκλωβισμένοι και συνεπώς πρέπει να ακούσουν αυτά που θέλουν να ακούνε. Κυρίως δεν πρέπει να ακούσουν κάτι καινούργιο. Όλα θα πήγαιναν καλά εάν οι προδότες δεν τρώγαν τα λεφτά και δεν ξεπουλάγαν την πατρίδα μας.

Continue Reading »

No responses yet

Mar 29 2012

Λέγε, λέγε κάτι θα μείνει…

Πόσο έγκυρες/σημαντικές είναι οι διαδικτυακές δημοσκοπήσεις που παρουσιάζουν ως επικρατέστερη την ακροδεξιά;

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται η τάση να χρησιμοποιούνται ως ντοκουμέντα που αντιπροσωπεύουν την κοινή γνώμη διαδικτυακές δημοσκοπήσεις. Αυτό συμβαίνει κυρίως από κόμματα της δεξιάς, που ουκ ολίγες φορές έχουν αλλοιώσει τα αποτελέσματα δημοσκοπήσεων υπέρ του κόμματος τους ή των θέσεων τους (κυρίως για το μεταναστευτικό).

Πόσο σημαντικό είναι το να παρουσιάζεις τον εαυτό σου ως αποδεκτό και τις απόψεις σου ως επικρατέστερες;

ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ. Είναι πρακτική που εφαρμόζουν ολοκληρωτικά καθεστώτα ανά τον κόσμο προκειμένου να ανεβούν ή να διατηρήσουν την εξουσία τους. Είναι η πρακτική που χρησιμοποιούν τα ΜΜΕ για να καταστείλουν εξεγέρσεις. Σε αυτό το σημείο αξίζει να δείτε το “Πείραμα συμμόρφωσης” που φαίνεται πως λειτουργεί ένας άνθρωπος κάτω από κοινωνική πίεση (σημ. το χειρότερο είναι ότι το πείραμα γίνεται πάνω σε ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΕΣ αλήθειες, και όχι ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΕΣ όπως στην περίπτωση επιλογής ενός κόμματος).

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=P7tVy88FTJE&feature=plcp&context=C454697bVDvjVQa1PpcFM0ci4ete4dyJaWx2r6H7ST8NeTZALlLYQ=[/youtube]

Tα πειράματα “συμμόρφωσης” του Asch, ήταν μία σειρά μελετών που δημοσιεύτηκαν τη δεκαετία του ’50, επιδεικνύοντας την δύναμη της συμμόρφωσης στις ομάδες. Γνωστό και ως το “Παράδειγμα του Ας”. Στα πειράματα υπό τον Σολομώντα Ας, ζητούνταν από μία ομάδα να πάρει μέρος σε ένα δήθεν “οπτικό τεστ”. Στην πραγματικότητα, όλοι οι συμμετέχοντες πλην ενός ήταν συνεργάτες του ερευνητή, και το αντικείμενο της μελέτης ήταν το πως αυτός ο ένας θα αντιδρούσε στην συμπεριφορά των “συννενοημένων” συμμετεχόντων. Στις παρούσες παραλλαγές γίνεται αναφορά και στο κατά πόσο επηρεάζεται η συμπεριφορά του υποκειμένου από τους παράγοντες της ύπαρξης συνεταίρου ή δυνατότητας ανώνυμης έκφρασης.

Continue Reading »

No responses yet

Mar 06 2012

Κοινοβουλευτικές ερωτήσεις και κατασταλτικές αναδράσεις

Στις 11-10-2011 οι βουλευτές του ΛΑΟΣ, Αθ. Πλεύρης και Αδ. Γεωργιάδης κατέθεσαν ερώτηση στη βουλή σχετικά με τις καταλήψεις του 6ου Διαμερίσματος της Αθήνας. Σε σχετικό έγγραφο που δημοσιεύτηκε στο blog της Συνέλευσης αντίστασης και αλληλεγγύης Κυψέλης/Πατησίων, εμφανίζεται ο τότε υπουργός ΠΡΟ.ΠΟ Χρήστος Παπουτσής να απαντά αναφορικά με τις καταλήψεις πως:

σε ό, τι μας αφορά, σας γνωρίζουμε ότι μεταξύ άλλων για τα υπό κατάληψη δημόσια-ιδιωτικά κτίρια στην Αττική, ενημερώθηκε η Εθνική Αντιπροσωπία με τα 7017/4/13102 από 02-05-2011 και 7017/4/13898 από 28-09-2011 έγγραφα σε απάντηση 14828/ 04-04-2011 και 22259/ 05-09-2011 ερωτήσεων που κατέθεσαν οι ανωτέρω κ.κ. συνάδελφοι, με παρόμοιο περιεχόμενο.

Από τα παραπάνω links φαίνεται πως ήδη από τα μέσα του προηγούμενου χρόνου, ξεκινά με συντονισμένο τρόπο μία σειρά θεσμικών κινήσεων με στόχο τις καταλήψεις της Αθήνας και πόλεων της περιφέρειας. Η πρωτοβουλία λαμβάνεται από τους βουλευτές του ΛΑΟΣ (Άδ. Γεωργιάδης και Αθ. Πλεύρης) στις 12-04-11 με την απεύθυνση ερώτησης στα συναρμόδια υπουργεία. Έχοντας ως θέμα τα "εγκαταλελειμμένα και υπό κατάληψη κτίρια στην Αθήνα […] από αναρχικούς, ακροαριστερούς και λαθρομετανάστες" ξεκινά με αυτόν τον τρόπο, εκ νέου, η καταγραφή τους και το ιδιοκτησιακό καθεστώς που τα διέπει [βλ. 7017/4/13102]. Έπειτα από 5 μήνες, στις 05-09-11, οι ίδιοι βουλευτές επαναφέρουν το ζήτημα συγκεκριμενοποιώντας αυτή τη φορά το θέμα γύρω από τα "τα κτίρια που τελούν υπό κατάληψη από διάφορες αναρχικές ομάδες" καλώντας τους αρμόδιους υπουργούς, Χρήστο Παπουτσή (ΠΡΟ.ΠΟ) και Μιλτιάδη Παπαϊωάννου (Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων)  σε "δραστικά μέτρα" [βλ. 22259/05-09-11]. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν οι σχετικές απαντήσεις των αντίστοιχων υπουργών.

O «σύντροφος» Χρ. Παπουτσής, υπουργός της κυβέρνησης των αντιεξουσιαστών, καθαρίζει για όλους μας:

(Εικ. 1: Απόσπασμα από την απάντηση του Χρ. Παπουτσή στις 28-09-11 [βλ. 7492579])

 

αν και στη συνέχεια μας τα χαλάει: «πάντως […]

  • οι αρμόδιες Υπηρεσίες της Ελληνικής Αστυνομίας προβαίνουν σε επιχειρησιακές ενέργειες εκκένωσης δημοσίων και ιδιωτικών κτιρίων που τελούν υπό κατάληψη […] Ειδικότερα, σας γνωρίζουμε ότι στην περιοχή της Αττικής τελούν υπό κατάληψη 20 περίπου κτίρια, τα οποία επιτηρούνται καθ’ όλο το 24ωρο […]. Ενδεικτικά σας πληροφορούμε ότι:
  • Την 05-05-2010 πραγματοποιήθηκε έρευνα, παρουσία του Εισαγγελικού Λειτουργού, στο υπό κατάληψη κτίριο της οδού Ζαΐμη αρ. 11 στα Εξάρχεια, ιδιοκτησίας της ΕΣΗΕΑ κατά την οποία συνελήφθησαν, 12 άτομα [1].
  • Την 20-07-2010 και ώρα 10.20 πραγματοποιήθηκε εκκένωση το κτιρίου του ΝΑΤ επί της οδού Πατησίων αρ. 61, το οποίο τελούσε υπό κατάληψη από την 19-03-2011[2]. Κατά την ως άνω επιχείρηση συνελήφθη ένα άτομο για παράβαση του ν. 2168/1993 «Περί όπλων», του άρθρου 394 Π.Κ. «Αποδοχή και διάθεση προϊόντων εγκλήματος» και του άρθρου 334 Π.Κ. «Διατάραξη οικιακής ειρήνης»[3]
  • Στις 21-06-2011 εκτελέστηκε απόφαση έξωσης των καταληψιών επί της οδού Τσαμαδού αρ. 15, ιδιοκτησίας του ΨΝΑ, που τελούσε υπό κατάληψη από διετίας και περιήλθε στην κατοχή των ιδιοκτητών του

Ο Μιλτιάδης Παπαϊωάννου από την άλλη, απαντώντας στην ίδια ερώτηση ως υπουργός Δικαιοσύνης, μας πληροφορεί πως όπως προκύπτει από τα έγγραφα της Εισαγγελίας Εφετών Αθηνών και της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών, έχουν σχηματισθεί 20 δικογραφίες από τις οποίες μία βρίσκεται προ της προκαταρτικής εξέτασης, 18 για τις οποίες διενεργείται προκαταρτική εξέταση, και 2 για τις οποίες έχουν δοθεί εντολές στον Διευθυντή του Α.Τ. Κυψέλης και στο Γενικό Αστυνομικό Διευθυντή του Νομού Αττικής (ΓΑΔΑ)[4].

 

[Εικ. 2: Επέτειος εξέγερσης Πολυτεχνείου (1975). Την σημαία κρατούν ο Πρόεδρος της ΕΦΕΕ, Στ. Τζουμάκας, (ΠΑΣΟΚ) ο Αντιπρόεδρος Γ. Σταματάκης, (ΚΚΕ), ο Γεν. Γραμματέας Χρ. Λαζαρίδης, (ΚΚΕ εσ.) και ο Πρόεδρος της τότε ΕΣΕΕ. Πίσω στη σειρά, το Συντονιστικό των Νεολαιίστικων Οργανώσεων με τους (από αριστερά προς τα δεξιά) : Κ. Σκανδαλίδη, Χρ. Λάζο, Αλ. Αλαβάνο, Κ. Λαλιώτη, Χρ. Παπουτσή, (στη δεύτερη σειρά), Ν. Γεωργίου, Δ. Πατριρακέα. Κ. Αμούντζια, Ν. Αναγνωστόπουλου]

 

Ένα μήνα αργότερα, στις 30-11-11, οι ίδιοι βουλευτές του ΛΑΟΣ, με μία διπλή κίνηση βάζουν στο στόχαστρό τους ξανά, με συγκεκριμένο τρόπο αυτή τη φορά, τις καταλήψεις της Αθήνας. Καταθέτοντας την ίδια μέρα δύο επερωτήσεις [1, 2] προς 6 υπουργεία, στοχοποιούν ονομαστικά πλέον τη Δημοτική Αγορά Κυψέλης [βλ. 418/30-11-11] και εγκαλούν τους υπεύθυνους υπουργούς για την "οικονομική επιβάρυνση του Δημοσίου απο καταλήψεις δημοσίων κτιρίων"  εξαπολύοντας ένα βόθρο «ελληνικής αγανάκτησης», πασπαλισμένο με δακρύβρεχτο φολκλόρ, και πιπιλίζοντας τις γνωστές «ξύλινες» βλακείες. Σε απάντηση, ο Γ.Γ του Δήμου Αθηναίων διασκεδάζει τις εντυπώσεις ψελλίζοντας κάτι για "εκπόνηση μελέτης", "τρόπους χρηματοδότησης" και για προτάσεις που "θα τεθούν προς διαβούλευση". Ο «σύντροφος» Χρηστάρας από την άλλη εμφανίζεται πιο αποφασιστικός:

Πλέον αυτών, πρόσφατα (06-06-2011), στην ευρύτερη περιοχή της Αθήνας, πέραν των λοιπών αστυνομικών δράσεων, εφαρμόζεται το «Αναθεωρημένο Σχέδιο Αστυνόμευσης του ευρύτερου κέντρου της Αθήνας». Παράλληλα, στο εν λόγω σχέδιο, καθορίζεται και μια Β’ ζώνη έντονης αστυνόμευσης, στις περιοχές των αστυνομικών τμημάτων Κυψέλης, Πατησίων, Κολωνού και Πετραλώνων […]

 

 
[Εικ. 3: Ο γοητευτικός «σύντροφος» ποζάρει κατά την τελετή έναρξης των εργασιών κατασκευής του φράκτη στον Έβρο]
 
 

Πέραν των απαντήσεων των υπολοίπων υπουργείων, μεγάλο ενδιαφέρον έχει αυτή της Υπουργού Παιδείας, Άννας Διαμαντοπούλου που επιβεβαιώνει αυτό που ήδη είχε αποκαλύψει  ο υπουργός Δικαιοσύνης σε προηγούμενη απάντηση. Δηλαδή, πως για την κατάληψη Λέλας Καραγιάννη 37

Έχει κινηθεί αυταπάγγελτα ποινική δίωξη σε βάρος των καταληψιών από την Εισαγγελία Αθηνών. Συγκεκριμένα το Αστυνομικό τμήμα Εξαρχείων κάλεσε τις αρχές του Ιδρύματος στις 24-03-2011 για διεκπεραίωση προκαταρτικής εξέτασης για την κατάληψη του εν λόγω ακινήτου από αγνώστους […]

Τρεις μήνες νωρίτερα, μέσα στο κατακαλόκαιρο, εμφανίζονται μπροστά στην είσοδο της κατάληψης  Λ. Καραγιάννη 37 συνεργείο της ΔΕΗ, το οποίο ξεκινά εργασίες επί της Δροσοπούλου.  Όπως φαίνεται τελικά, από την απάντηση της Υπουργού Παιδείας – αλλά και κατά την μαρτυρία των εργατών  – η εντολή είχε δοθεί από τα πάνω: να ξεκινήσουν εργασίες για την διακοπή του ρεύματος της κατάληψης. Οι καταληψίες το αντιλαμβάνονται έγκαιρα και δρουν άμεσα: διώχνουν  το συνεργείο και κλείνουν τις τρύπες στο δρόμο που αυτό είχε ανοίξει.

 

 [Εικ. 4 & 5: Οι «τρύπες» του κρατικού προϋπολογισμού μπροστά από τη είσοδο της κατάληψης Λ. Καραγιάννη 37!]

 

Οι γνωστοί φασίστες,  παρόλα αυτά, δεν μένουν στην ευθεία στοχοποίηση των προαναφερθέντων καταλήψεων. Την ίδια μέρα (11-10-2011) καταθέτουν τρίτη ερώτηση προς τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη και τον Υπουργό Οικονομικών με θέμα την "πάταξη της εγκληματικότητας και την ενίσχυση του αισθήματος ασφάλειας και παροχή κινήτρων για τους κατοίκους της 6ης Δημοτική κοινότητας". Έτσι με βάση το νέο σχεδιασμό, και δια στόματος Χρήστου, μαθαίνουμε αρκετά ενδιαφέροντα πράγματα για την στρατοπέδευση στο κέντρο της Αθήνα των κατοχικών αστυνομικών δυνάμεων:

ΜΠΑΤΣΟΙ – ΜΠΑΤΣΟΙ – ΜΠΑΤΣΟΙ ΠΑΝΤΟΥ

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=YDPtnCTTo18&feature=related[/youtube]

 

Ένα νήμα ενώνει τους κοινοβουλευτικούς τσαρλατάνους, από τα δεξιά μέχρι τα αριστερά των εδράνων. Η απέχθεια για οτιδήποτε έχει να κάνει με το αντιθεσμικό, το αντιιερχαρχικό,  το αδιαμεσολάβητο και αυτοοργανωμένο. Έτσι η σκυτάλη των κοινοβουλευτικών παρεμβάσεων παραλαμβάνεται από την Αριστερά. Περίπου ένα μήνα αργότερα, στις  5 Δεκέμβρη 2011, μια μέρα δηλαδή πριν από την συμπλήρωση 3 ετών από τη δολοφονία του Αλ. Γρηγορόπουλου και το ξέσπασμα της εξέγερσης του Δεκέμβρη του ’08,  οι βουλευτές Θανάσης Λεβέντης και Γρηγόρης Ψαριανός καταθέτουν στην βουλή επερώτηση σχετικά με το μουσείο της Μαρίας Κάλλας και την «εγκατάλειψη» του κτιρίου της Πατησίων 61, που έζησε τα εφηβικά της χρόνια η τραγουδίστρια της όπερας. Οι εν λόγω βουλευτές ανήκουν στο κόμμα της Δημοκρατικής Αριστεράς, το νέο πασοκικό φάντασμα που έρχεται να στοιχειώσει τις ζωές μας. Στη ΔΗΜ.ΑΡ. ανήκει και η Άννα Φιλίνη, η οποία ως πρόεδρος του πολιτιστικού οργανισμού του δήμου Αθηναίων είχε θέσει στο παρελθόν το ίδιο ζήτημα στο δημοτικό συμβούλιο. Επίσης αναφορικά με το θέμα της κατάληψης Σκαραμαγκά και το Μουσείο «Μαρία Κάλλας» (διακαής πόθος όλων των φίλων της Τέχνης) ερώτηση έχει τεθεί τόσο από τη βουλευτή της ΝΔ  Όλγα Κεφαλογιάννη [βλ. 18897/06-07-11], όσο και από τον Μάκη Βορίδη το 2010 [βλ. 6565/23-11-10].

Ας μην ξεχνάμε άλλωστε την αστυνομική εισβολή που επιχειρήθηκε στο κατειλημμένο έδαφος της Σκαραμαγκά, τέσσερις μήνες νωρίτερα, στις 29 Ιουλίου 2011, με την κλοπή των Η/Υ της κατάληψης και τη σύλληψη ενός συντρόφου. Το κτίριο είχε ανακαταληφθεί την ίδια μέρα με την υποστήριξη συντρόφων και συντροφισσών ενώ τις επόμενες μέρες εκδηλώθηκε πλήθος κινήσεων αλληλεγγύης ανά τον ελλαδικό χώρο και το εξωτερικό. Η δίκη θα πραγματοποιηθεί τις επόμενες μέρες, στις 26 Μαρτίου 2012.

Τρεις μέρες έπειτα από την ερώτηση των βουλευτών της Δημ. Αρ, στις 08-12-11,  οι βουλευτές του ΛΑΟΣ, Ανατολάκης και Πλεύρης, καταθέτουν ερώτηση σχετικά "με την διακοπή του συμβουλίου της 6ης Δημοτικής Κοινότητας στην Δημοτική Αγορά Κυψέλης". Η ερώτηση αφορά την συγκέντρωση διαμαρτυρίας  που είχε πραγματοποιηθεί την προηγούμενη μέρα στο κτίριο της 6ης Δημοτικής Κοινότητας, καλεσμένη από την Πρωτοβουλία Κατοίκων, για την ανάκληση κάθε σχετικής συζήτησης και ψήφισης πρότασης από το Συμβούλιο για καταστολή των καταλήψεων (η πρόταση είχε κατατεθεί από τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής). Ο αναβαθμισμένος ρόλος του Δημαρχείου στις κατασταλτικές κινήσεις της αστυνομίας και η σύμπλευσή του με τους φασίστες του ΛΑΟΣ και της Χρυσής Αυγής έχει άλλωστε εξακριβωθεί εδώ και καιρό. Η διακοπή του νερού στο Πάρκο Κύπρου και Πατησίων δεν μπορεί να αποδεσμευτεί, για παράδειγμα, από την πίεση των βουλευτών Γεωργιάδη και Πλεύρη για την "απομάκρυνση των καταληψιών και των λαθρομεταναστών από το Πάρκο Κύπρου και Πατησίων" [βλ. 14739/23-05-11]. Όπως και δεν μπορούμε με τίποτα να ξεχάσουμε την βίαιη εκκένωση των αστέγων και την σύλληψη μερικών από αυτούς έπειτα από την προσπάθεια τους για κατάληψη του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων τις πιο παγωμένες νύχτες του φετινού χειμώνα.

 

Ο κύκλος αυτού του τύπου επιθέσεων στις εν λόγω καταλήψεις και στην ευρύτερη περιοχή του 6ου Διαμερίσματος φαίνεται πως δεν πέφτει στο κενό. Η καθημερινή μαρτυρία των επανειλημμένων σκουπών στην πλατεία Βικτωρίας, αλλά και τα παρακάτω αποσπάσματα το μαρτυρούν με τον πιο αποκαλυπτικό τρόπο. Στις 22-12-11, νέα ερώτηση απευθύνεται από τους βουλευτές του ΛΑΟΣ με θέμα την πλατεία Βικτωρίας. Αν και οι ίδιοι οι βουλευτές παραδέχονται πως γίνεται δουλειά, μιας και…

μετά από απανωτές επερωτήσεις και επισημάνσεις μας, κάτοικοι και φορείς της περιοχής μας ανέφεραν πως η πλατεία Βικτωρίας καθαρίστηκε και οι παράνομοι λαθρομετανάστες εκδιώχτηκαν από το χώρο της πλατείας […]

το πρόβλημα παραμένει.

H Λύση; Ανάπλαση κι ακόμη περισσότεροι μπάτσοι, ΠΑΝΤΟΥ.

Οι επερωτήσεις στη βουλή με θέμα το κέντρο συνεχίζονται έχοντας ως στόχο πλέον τους μετανάστες μικροπωλητές έξω από την ΑΣΟΕΕ και τη Νομική Σχολή και τα αντίστοιχα αυτοδιαχειριζόμενα στέκια που δραστηριοποιούνται εκεί [βλ. 4929/28-12-11, 3568/24-01-12  κλπ.] Οι βουλευτές συνεχίζουν να νουθετούν από καθέδρας για πάσης φύσεως κατασταλτική ενέργεια δίχως όμως να ξεχνούν το αγαπημένο τους σπορ. Με την πλήρη υποστήριξη όλων των ΜΜΕ, που τους ανέδειξαν στην κεντρική πολιτική σκηνή, και τους μετέτρεψαν από μηδενικά σε νούμερα, συνεχίζουν να χρησιμοποιούν τις τηλεοπτικές τους εμφανίσεις ως το βασικό πολιτικό εργαλείο. Και να επιδίδονται σε αυτό με μία αγριεμένη έπαρση, μ' ένα λαχαναγορίτικο τσαμπουκά που σπάει κόκκαλα! Όχι όμως για πολύ ακόμη…

 


[1] Στη δίκη που πραγματοποιήθηκε στις 24-01-11 αθωώθηκαν όλοι οι κατηγορούμενοι.

[2] Η ημερομηνία που αναφέρεται είναι λανθασμένη, μιας και το κτίριο καταλειφθεί στις 19-03-2009

[3] Τα «όπλα» αποτελούν οι σημαίες μας και  τα «προϊόντα εγκλήματος» οι Η/Υ του υπολογιστικού κέντρου που λειτουργούσε στην κατάληψη. Με μία πρωτοφανή κίνηση, και δίχως απολύτως κανένα τεκμήριο ενοχής, αποδόθηκαν στον σύντροφο συλληφθέντα οι κατασχεθέντες Η/Υ ως «προϊόντα κλεπταποδοχής» μεταθέτοντας στον κατηγορούμενο το βάρος απόδειξης της αθωότητας. Η δίκη θα πραγματοποιηθεί στις 26-03-12.

[4] Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τις δικογραφίες και τις κινήσεις των Εισαγγελιών Εφετών σε πόλεις της περιφέρειας, δείτε εδώ:  [765/03-10-2011]

No responses yet

Feb 23 2012

Ασφουγγάριστα σημεία

Φαντάζομαι πως κι εγώ αν περνούσα από μια βιτρίνα μαγαζιού κι έβλεπα από μέσα τα τελευταία απομεινάρια της θρακικής μεσαίας τάξης να καπνίζουν ηλεκτρονικά τσιγάρα σαν να μην υπάρχει αύριο, παρέα με το ντόπιο φοιτηταριάτο σε αναλογία 80% γυναίκες- 20% άντρες και το Milo z με τη μπάντα του live να γκρουβάρουν στο ρυθμό του funk, ε θα την κολλούσα τη μούρη μου στο τζάμι. Και θα έκανα και τις σβούρες μου και τις χειρονομίες μου και θα ήμουν και ωραίος. Από αυτή την άποψη τα τρία τσιγγανάκια που κάναν ακριβώς το ίδιο τις προάλλες, δεν κάναν και τίποτα περίεργο. Μόνο που αυτά φορούσαν κουρέλια, σέρναν ένα καρότσι σούπερ μάρκετ γεμάτο σίδερα και προφανώς για το γειτονικό Τενεκέ Μαχαλά τραβούσαν. Κι έτσι για κάνα εικοσάλεπτο βρεθήκαμε όλοι μας να συγκατοικούμε στο ίδιο κάδρο, με την ασφάλεια μιας βιτρίνας στη μέση να εξασφαλίζει πως μπορούμε μεν να πλησιάσουμε, αλλά όχι να έρθουμε σε επαφή. Μία εικόνα ίσον χίλιες λέξεις που ο καταστηματάρχης και τα τσιράκια του θέλησαν να τη διαγράψουν. Πράγμα δύσκολο βέβαια όταν έχεις να κάνεις με τσιγγάνους, με τους ανθρώπους αυτούς που αν κάτι μας έλκει πάνω τους και μας απωθεί ταυτόχρονα, είναι η παντελής έλλειψη εξουσίας του δικού μας τρόπου ζωής πάνω σε κάθε έκφανση του δικού τους βίου. Σύντομα φάνηκαν και πέντε, έξι ακόμα πιτσιρικάδες μουσουλμάνοι με BMX, οι οποίοι δεν είχαν καλύτερη τύχη. Να ‘μαστε λοιπόν σε μία άλλη πλευρά της Ελλάδας. Στην Ελλάδα των μειονοτήτων και της σημασίας του αυτοπροσδιορισμού.

Τίποτα καλύτερο από την ανατροπή του ψέμματος του Ελλάς, Ελλήνων, Χριστανών. Εδώ στη Θράκη τουλάχιστον. Οι φίλοι μας από τη Μακεδονία θα μας τα πουν κάποια άλλη φορά. Ιστορίες για αγρίους. Μία μειονότητα που στην πραγματικότητα είναι μειονότητες,  Πομάκοι και τσιγγάνοι που ντε και καλά βαφτίζονται Τούρκοι και αναγκάζονται να μάθουν τουρκικά σε ελληνικά σχολεία, στρατός(!) που εκδίδει λεξικό πομακικής γλώσσας, πανεπιστήμια που ιδρύονται για εθνικούς λόγους. Και άλλες ιστορίες για αγρίους. Μπάρες που κόβαν την πρόσβαση σε Έλληνες υπηκόους μέσα σε ελληνικό έδαφος, Αλεβίτες κυνηγημένοι από Σουνίτες, Χριστιανοί “ντόπιοι” που μάξιμουμ πάνε τέσσερεις γενιές πίσω. Σαν μία εικόνα των Βαλκανίων είναι η Θράκη, προτού επιβληθεί αυτή η μπούρδα του έθνους κράτους. Ένας μικρός παράδεισος για εθνικιστές και κοινωνικούς επιστήμονες. Και είναι σημαντικό πως δεν υπάρχει τίποτε να επιλύσουμε, παρά μόνο να φανούμε λογικοί και να κατανοήσουμε, ότι η μόνη πραγματική μας  ταυτότητα είναι αυτή του Ανθρώπου.

Εδώ το site της μοναδικής πομάκικης εφημερίδας
Εδώ ένα πολύ ωραίο blog για τα Πομακοχώρια
Και εδώ μία συνοπτική ιστορία της Πομακόκατάστασης.

Τώρα βέβαια τι σου ‘ναι ο άνθρωπος; Γιατί άνθρωποι είναι και τα καθάρματα.

Θεσσαλονίκη, 07: 00 πμ.
Στάση λεωφορείου.

Ένα ζευγάρι τσιγγάνων δέχονται άμεσα και απροκάλυπτα την ωμή λεκτική βία ενός μπασμένου ρατσιστή με βλέμμα τρελλού. Υπό το κράτος του φόβου μένω άφωνος και άπραγος μπροστά σε αυτό που συμβαίνει. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να κάτσω δίπλα σε αυτούς τους ανθρώπους μέσα στο λεωφορείο, κοιτάζοντάς τους στα μάτια εγώ και κοιτάζοντάς με στα μάτια αυτοί, κάθε φορά που αυτό το μίασμα από μπροστά φωνάζει πως θα τους γαμήσει τη μάνα αν δε φύγουν από τη χώρα.

Στο δρόμο προς το σιδηροδρομικό σταθμό Θεσσαλονίκης. Προς αυτό το μνημείο σκοταδισμού, όπου ασφαλίτες σε ψάχνουν ακόμα βγαίνοντας από το τρένο, με τις τρισάθλιες τουαλέτες και εκείνο το χριστιανικό εκκλησάκι μέσα αριστερά να σου υπενθυμίζει τι;

[Αναδημοσίευση από arxediaMEDIA]

No responses yet

Jan 27 2012

Μέρες του ’36…

 

(Εικ. 1: Στιγμιότυπο από την ταινία του Θεόδωρου Αγγελόπουλου “Μέρες του ’36”, 1972)

 

Από τις μέρες του ’36…

[…] Το 1935 το κόμμα του Ιωάννη Μεταξά αναδεικνύει [μονάχα] επτά βουλευτές, με 152.285 ψήφους, ενώ το 1936 κατέλαβε πάλι μόνο επτά έδρες, με 50.137 ψήφους.  Στο ημερολόγιο του έγραψε: «Εκλογαί. Από χθες είχα την διαίσθησιν της αποτυχίας. Ερημιά σπιτιού». Όλα έδειχναν ότι η πολιτική σταδιοδρομία του Μεταξά έφτανε στο τέλος της.

Στις εκλογές της 26ης Ιανουαρίου του 1936 οι Βενιζελικοί και οι Αντι-Βενιζελικοί δεν μπόρεσαν να σχηματίσουν κυβέρνηση, με αποτέλεσμα ο Γεώργιος Β΄ να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού. Στις 9 Μαρτίου ο βασιλιάς διόρισε υπουργό στρατιωτικών τον Ιωάννη Μεταξά. Η αρχή για τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου είχε αρχίσει ήδη. Κανένα κόμμα, εκτός από το Κ.Κ.Ε., δεν αποδοκίμασε το συγκεκριμένο διορισμό. Στις 14 Μαρτίου ορκίστηκε η κυβέρνηση Δεμερτζή, με αντιπρόεδρο και υπουργό στρατιωτικών τον Ιωάννη Μεταξά. Ένα μήνα μετά πέθανε αιφνιδίως από ανακοπή καρδιάς ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Δεμερτζής. Το τραγικό συμβάν έδωσε την ευκαιρία στο Μεταξά να αναρριχηθεί στην εξουσία. Έτσι στις 13 Απριλίου ο Γεώργιος Β΄ διόρισε τον ίδιο πρωθυπουργό και στις 16 Απριλίου πήρε ψήφο εμπιστοσύνης από την Βουλή με 241 ψήφους υπέρ, 16 κατά και 4 αποχές. Ο βουλευτής Ηλείας Βάσος Στεφανόπουλος είπε τότε:

Χρεωκοπήσαμεν ως κοινοβουλευτισμός, εξεπέσαμεν ως συνέλευσις και χάσαμε τον ψυχικόν σύνδεσμο προς τον λαόν. Διότι τι είδους ψυχικός σύνδεσμος είναι δυνατόν να διατηρηθή όταν ο μεν λαός φωνάζει δεν θέλω να με κυβερνήση ο Μεταξάς, ημείς δε αδιαφορούντες του απαντώμεν: Και όμως θα σε κυβερνήση ο Μεταξάς.

Ο δρόμος είχε ανοίξει για τον Μεταξά. Και όμως πολλές εξέχουσες προσωπικότητες του τόπου είχαν επισημάνει τον κίνδυνο. Ο Σοφούλης, πρόεδρος της Βουλής, αν και είχε επιφυλάξεις για το διορισμό του Μεταξά, έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης.

Στις 30 Απριλίου του 1936 η Βουλή παραχώρησε με ψήφισμα απόλυτη ελευθερία στον Μεταξά. Το ψήφισμα διέκοπτε τις εργασίες της βουλής ως τις 30.9.36 και παρείχε εξουσιοδότηση στην Εκτελεστική εξουσία να εκδίδει νομοθετικά διατάγματα για όλα τα θέματα, κάτω από την επίβλεψη μιας 40μελούς επιτροπής, η οποία τελικά δε λειτούργησε. Επικαλούμενος τον κίνδυνο εσωτερικών ταραχών και την ασταθή διεθνή κατάσταση, στις 4 Αυγούστου 1936 ο Μεταξάς κατήργησε και τον κοινοβουλευτισμό[v] με τη συγκατάθεση του Γεωργίου Β’, ο οποίος διέλυσε τη Βουλή χωρίς να προκηρύξει εκλογές και ανέστειλε πολλά άρθρα του Συντάγματος.

[Αναδημοσίευση από el.wikipedia]

 

(Εικ. 2: Το πρωτοσέλιδο της “βραδυνής” μία μέρα μετά το πραξικόπημα της 4ης Αυγούστου, 1936)

 

Διάγγελμα προς τον λαόν δια την μεταβολήν της 4ης Αυγούστου 1936

Προς τον Eλληνικόν Λαόν,
Ενώ η Bουλή η εκλεγείσα μετά τας μακράς εσωτερικάς περιπετείας του Έθνους τον Iανουάριον του 1936, όπως αποκαταστήση την εσωτερικήν γαλήνην και τάξιν, απεδείχθη ευθύς εξ αρχής ανίκανος και εις τούτο και εις το να δώση Kυβέρνησιν εις την χώραν, και η ανικανότης αύτη απεδείχθη και κατόπιν και τελευταίως ακόμη ένεκα των αθεράπευτων κομματικών αντιθέσεων και προσωπικών ερίδων, αίτινες ελάχιστα ενδιέφερον την μεγίστην μάζαν του εργαζομένου λαού, ο κομμουνισμός επωφελούμενος και της περιστάσεως ταύτης και της προς αυτόν δοθείσης υποστηρίξεως διαφόρων πολιτικών μερίδων ήγειρε θρασυτάτην την κεφαλήν του, απειλών σοβαρώτατα το κοινωνικόν καθεστώς της Eλλάδος… H Kυβέρνησίς μου, η τελείως ακομμάτιστος, κληθείσα εις την αρχήν τον Aπρίλιον του έτους τούτου και διαγνώσασα ευθύς εξ αρχής τους κινδύνους τους οποίους διέτρεχεν η Eλληνική κοινωνία και ευθύς εξ αρχής αποφασισμένη να λάβη άπαντα τα μέτρα… τα αποσκοπούντα εις την ηθικήν και υλικήν βελτίωσιν απάσης της κοινωνίας και ιδιαιτέρως των αγροτών, των εργατών και των πενεστέρων εν γένει τάξεων… Eπικαλούμαι πλήρη και αμέριστον την συνδρομήν όλων των Eλλήνων, οίτινες πιστεύουν ότι πρέπει να παραμείνουν αλώβητοι αι εθνικαί ημών παραδόσεις και ο ελληνικός μας πολιτισμός… Προς τούτο ζητώ από πάντας πλήρη πειθαρχία προς το Kράτος, απαραίτητον δια την σωτηρίαν της Eλληνικής κοινωνίας και άνευ της οποίας πειθαρχίας πραγματική ελευθερία δεν δύναται να υπάρξη. Oφείλω όμως να δηλώσω επίσης κατηγορηματικώς ότι οιανδήποτε αντίστασιν κατά του εθνικού τούτου έργου της εθνικής αναγεννήσεως είμαι αποφασισμένος να την εξουδετερώσω δια του τραχυτέρου τρόπου.

Eν Aθήναις τη 4η Aυγούστου 1936
O Πρόεδρος της Kυβερνήσεως
Iωάννης Mεταξάς

 

(Εικ. 3: Ο  Μεταξάς στις σκάλες της Παλαιάς Βουλής με μέλη των Ταγμάτων Εργασίας και της Εθνικής Οργάνωσης Νεολαίας, Αθήνα, 1934)

 

…επιστρέφοντας στο σήμερα

Την περασμένη Κυριακή (22/01/12) στην αίθουσα της Παλαιάς Βουλής διοργανώθηκε από την Επιτροπή Πρωτοβουλίας των «18» εκδήλωση με θέμα «Για την Ελλάδα, τώρα!». Την εκδήλωση προλόγισε και συντόνισε  ο συνταγματολόγος και καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Νίκος Αλιβιζάτος[1], ως ιδρυτικός μέλος της Επιτροπής Πρωτοβουλίας. Την πρόσκληση της εκδήλωσης προσυπέγραψαν πλήθος «πνευματικών ανθρώπων» της χώρας, και στο κάλεσμα τους ανταποκρίθηκαν εξέχουσες προσωπικότητες. Ομιλητές ήταν η Άννα Διαμαντοπούλου, Υπουργός Παιδείας, Γιάννης Μπουτάρης, Δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Λουκάς Τσούκαλης, καθηγητής  Πανεπιστημίου Αθηνών, και Κωστής Χατζηδάκης, βουλευτής Β’Αθηνών με τη ΝΔ. Όνειδος…

 

(Εικ. 4: Από τ’ αριστερά οι Χατζηδάκης, Διαμαντοπούλου, Αλιβιζάτος, Μπουτάρης κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης)

 

Δεν θα σταθούμε – για την ώρα – στις «υπέροχες» αθλιότητες των ομιλητών πέραν κάποιων λεγομένων της σιδηράς κυρίας του ΠΑΣΟΚ, Αννας Διαμαντοπούλου:

[…] Λίγες μέρες μετά τη συγκρότηση, διατύπωσα την άποψη ότι αυτή η Κυβέρνηση πρέπει τώρα, για την Ελλάδα τώρα, να πάρει χαρακτηριστικά εθνικής σωτηρίας. Χωρίς χρονικούς προσδιορισμούς, με δυνατότητα ανασχηματισμού, με συμμετοχή λίγων πολιτικών και τους άριστους των Ελλήνων.

Η ανόρθωση της χώρας προέχει. Εκλογές γρήγορα κατά την εκτίμησή μου, σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα θα είναι μια πρόσκαιρη νίκη του λαϊκισμού, των αντιμεταρρυθμιστικών δυνάμεων, οι οποίες συσπειρώνονται. […] Εξαρχής είχα προτείνει μακρύ βίο για την κυβέρνηση.

Αυτή είναι μία κυβέρνηση που μπορεί να αντιμετωπίσει τα προβλήματα αυτή την στιγμή. Θα μπορούσε να πει κάποιος πως αυτό είναι ήττα της πολιτικής. Θα το δεχθώ, αλλά η ουσία αυτή τη στιγμή είναι -με την κρίση που έχει το πολιτικό σύστημα, με την τεράστια οικονομική κρίση που υπάρχει- να υπάρξει υποστήριξη της Βουλή.

Το είχαμε πει στο παρελθόν, το ξαναλέμε και τώρα. Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης αποτελεί την πρόφαση για την μετάβαση στον απολυταρχικό ολοκληρωτισμό. Διορισμένοι πρωθυπουργοί, έκτακτα διατάγματα με ισχύ νόμου, άρση συνταγματικών διακαιωμάτων, φίμωση του Τύπου και της ελεύθερης έκφρασης, απαγορεύσεις συναθροίσεων, στρατιωτικοί νόμοι, χιλιάδες στρατοπεδευμένοι μπάτσοι, έκτακτα στρατοδικεία, παρακολουθήσεις, φυλακίσεις, βασανισμοί, δολοφονίες…
Και στόχος είναι η πλήρωση των εξουσιών, η άμεσα πραγματοποιημένη απόπειρα ολικής κυριαρχίας επί του ανθρώπου. Τότε και σήμερα.

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=bl3SqxKvihk[/youtube]
(Βίντεο 1: Η τελευταία σκηνή της ταινίας “Μέρες του ’36”, σκηνοθεσίας και σεναρίου του Θ. Αγγελόπουλου)
 

 [1] Μαζί με τον νομικό Αντ. Μανιτάκη, επίσης ιδρυτικό μέλος της ΕΠ «18», και τους Μ. Βροντάκη, Ι. Κτιστάκη και Ν. Τσιούρα αποτέλεσαν την επιτροπή που συγκροτήθηκε με πρωτοβουλία του δημάρχου Αθηναίων Γ. Καμίνη, για την αλλαγή του θεσμικού πλαισίου σχετικά με τις διαδηλώσεις και τις δημόσιες συναθροίσεις. Συγκεκριμένα, το σχέδιο νόμου θεωρείται πως είναι έτοιμο, περιλαμβάνει ρυθμίσεις σχετικά με τις πορείες διαμαρτυρίας, την αξιοποίηση υλικού καμερών, τον έλεγχο του διαδικτύου κλπ. και πρόκειται να κατατεθεί στη Βουλή τους επόμενους μήνες.

 

No responses yet

Dec 28 2011

Για το μύθο των χριστουγέννων

Είναι φορές που σου δίνεται η εντύπωση πως ζούμε μέσα σε έναν ωκεανό αδιαφορίας. Πως ανασαίνουμε έναν κόσμο που, ως επί το πλείστον, ο θησαυρός της ζωής είναι ένα ανεπίγνωστο αντικείμενο της επιθυμίας που ‘χει την ιδιότητα να μεταβολίζει τα πάντα και να τα μετατρέπει σε απάθεια. Κι ενώ το αντικείμενο αυτό συνεχώς μας διαφεύγει – όσο το πλησιάζεις, τόσο αυτό μεταλλάσσεται σε νέα μορφή, πάλι και πάλι, επ’ άπειρον, ακολουθώντας την κίνηση μιας αναπόδραστης απληστίας – η επιθυμία για το αντικείμενο μεταστρέφεται σε επιθυμία για την ίδια την πράξη της κατανάλωσης. Μία μεταστροφή που μυστικοποιεί το αντικείμενο, εμφανίζοντας με αυτόν τον τρόπο τον καταναλωτισμό ως την κινητήρια δύναμη για την αναζήτησης του ιερού γκράαλ της ύπαρξης· του φυλακτού των φυλακτών· του χαμένου πράγματος που θα μας υποστασιοποιεί. Στο μύθο της πρωτοκοσμικής αφθονίας η ζωογόνος αυτή λειτουργία της επιθυμίας μας καθιστά, με δικά μας έξοδα, τοποτηρητές του συστήματος. Διότι το αντικείμενο που αναζητούμε  – ως εμπόρευμα – αποτελεί το δομικό στοιχείο που μας επάγει στους κύκλους της εκμετάλλευσης. Η επιθυμία δε θέλει να ικανοποιηθεί, αλλά θέλει να διαιωνίζεται. Παραγωγικότητα – ανάπτυξη – πρόοδος – κατανάλωση – ευημερία. 

 

 

Εικ.1 : Πανεπίστημίου & Ιπποκράτους. Η ουρά άρχισε να δημιουργείται τα χαράματα…για προμήθεια εισιτηρίων των Red Hot Chili Peppers.

 Οι τεράστιες ουρές μπροστά από τα ταμεία για την αγορά του «πολυπόθητου» εισιτηρίου για την συναυλία των Red Hot Chilli Peppers μας υπενθυμίζουν τις υποσχέσεις ενός μυθικού κόσμου που φαίνεται να χάνεται από τον ορίζοντα, αποκαλύπτοντας τις κραυγαλέες αποδείξεις της ματαιότητας. Οι υποσχέσεις για μια καλή θέση εργασίας, για έναν καλό μισθό, για μια ζωή με πλούσια τα ελέη, μεταφράζονταν στην πρώτη θέση στο λάιβ, στην πρώτη θέση στο γήπεδο, πρώτο τραπέζι πίστα…

 

Εικ. 2: Ουρά έξω από κατάστημα του ΟΑΕΔ

Είναι ο μυθικός κόσμος των αιώνιων Χριστουγέννων· ο υπέροχος κόσμος της πλησμονής, ο κόσμος των αείποτε ακόρεστων επιθυμιών και των χαμένων αντικειμένων· ο κόσμος που μας συνήθισε στην ιδέα μιας βουλιμικής κατανάλωσης δίχως πίστωση. Η μυθική πλάνη των μάγων και των αηβασίληδων εικονίζει την αιχμαλωσία αυτού του κόσμου στο ψεύδος του να πιστεύει πως μπορεί να ξοδεύει άδωρα και να δωρίζει ανέξοδα· και ταυτόχρονα διασώζει κάτι από το ίδιο το παραμύθι: στις μορφολογικές ομοιότητες ανάμεσα στο μύθο και την πραγματικότητα μπορούμε να αναζητήσουμε το κατώφλι που μας περνά από το ένα στο άλλο. Και σε αυτήν την οριακή στιγμή του μύθου ίσως αντιληφθούμε στην πιο αδιόρατη μορφή εκείνο το γοητευτικό στοιχείο που μας πλάνεψε. Κι αυτό δεν είναι κάποιο ψέμα που μας είπαν· θα πιστεύαμε άλλωστε ένα ψεύτη που θα μας έλεγε ότι λέει ψέματα;

Βρισκόμαστε στο κατώφλι μιας νέας εποχής· στο κρίσιμο σημείο της. Ένας μυθικός κόσμος που φαίνεται να γκρεμίζεται – ή να απομαγεύεται – ωθώντας τις συνεπαγωγές στις ακραίες εκδοχές τους, μεταλλάσει τα ίδια τα περάσματα στον νέο κόσμο. Τα ανεκπλήρωτα όνειρα παρόλα αυτά οφείλουν να διασωθούν, και οι επιθυμίες να πραγματοποιηθούν. Διότι αυτό που μας γοήτεψε, που μας έδεσε με τις μαγικές του λέξεις στο (φαινομενικά) αιώνιο ξόρκι, και που στέκεται στέρεο (ανέγγιχτο στην ιερή υπόστασή του) στο κατώφλι ανάμεσα στους δύο κόσμους δεν ήταν τελικά το ψέμα του μύθου της κατανάλωσης, αλλά η αλήθεια της ανάγκης να επιθυμούμε. Η σαγηνευτική δύναμη των «θέλω» μας ανάγκασε να κυνηγάμε τα φετίχ της στιγμής, ακόμα και αν τα σνομπάραμε με ένα χαμόγελο. Παύοντας να κοιτάμε τα άστρα, υποκύπτουμε στη γοητεία των αστρονομικών μεγεθών. Και είναι η ίδια ορμή των «θέλω» που θα γκρεμίσει αυτόν τον κόσμο των εμπορευμάτων – των ποσοτικών αξιών και των εμπράγματων σχέσεων – ξεριζώνοντας τα παλιά αρχοντικά κτήρια του και σβήνοντας τα ίχνη του ανυπόφορου· της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης. Να κηρύξουμε τον πόλεμο ενάντια στην ονειρεμένη πόλη, να τρυπήσουμε την καρδιά της.

«Το εμπόρευμα εξαντλήθη λόγω κατεδαφίσεως… ορεν ντουβάρ!»

 [youtube]http://www.youtube.com/watch?v=exM_qF2WmXo&feature=related[/youtube]

Dr. Henry Jones

No responses yet

Jun 28 2011

Καταλαμβάνουμε τα εσκαμμένα

Θέλουμε τα πάντα για όλους και τα θέλουμε τώρα… κι αυτό δεν αποτελεί αίτημα, αλλά το σημείο συνάντησης ολόκληρης της τάξης των καταπιεσμένων, το ιστορικό μας ραντεβού.

Την ώρα που η πολιτική εξουσία διαπραγματεύεται στα έγκατα της Δημοκρατίας τον νέο τρόπο που θα αφαιμάξει ντόπιους και μετανάστες εργαζόμενους, ξεπουλώντας όσο-όσο τη δημόσια περιουσία και καταστρατηγώντας τα εναπομείναντα εργατικά δικαιώματα που κατακτήθηκαν με αγώνες και αίμα, υπό τη δαμόκλεια σπάθη μίας «εθνικής» χρεοκοπίας, μας εγκαλεί σε συμμόρφωση και συναίνεση. Ε όχι λοιπόν!

Το κοινωνικό συμβόλαιο που υπεγράφη τα τελευταία τριάντα χρόνια, πάνω στις πλάτες μας, με την αβανταδόρικη λογική των κομματικών επιτελείων, της ρουφιανιάς, του γλειψίματος, της καταναλωτικής ευδαιμονίας και της πρωτοκοσμικής ονείρωξης, αναγκάζεται τώρα να ξαπλώσει στην προκρούστεια κλίνη της βίαιης αναδιάρθρωσης των όρων της καπιταλιστικής συσσώρευσης και της μορφής του κράτους. Καθώς όμως το βλέμμα πλανάται στα «περασμένα μεγαλεία» ενός «κράτους Πρόνοιας» – μιας δημοκρατικής τυραννίας, που κατεξοχήν κατέχει την δυνατότητα να θέτει εαυτόν σε εξαίρεση ώστε να αυτό-θεραπεύεται με στρατηγικές «σοκ» – μία ανυπόφορη αποφορά λαϊκισμού και πέραν του δέοντος πατριωτισμού καλύπτει την ατμόσφαιρα. Ευτυχώς όμως φοράμε μάσκες!

Στις τάξεις των διαδηλωτών και των συγκεντρώσεων στο Σύνταγμα, τον τελευταίο καιρό, παρατηρείται η παρουσία στοιχείων που ανήκουν σε ολόκληρο το φάσμα της άκρας δεξιάς, του λεγόμενου «πατριωτικού και εθνικιστικού χώρου», αναπαράγοντας τις ρατσιστικές, φασιστικές και σεξιστικές αντιλήψεις που χρόνια τώρα καλλιεργεί το κράτος και τα ΜΜΕ. Είναι τα «παιδιά» των ταγματασφαλιτών και των δοσίλογων του πολέμου, των «πατριωτών» του εμφυλίου πολέμου και των κυνηγών κεφαλών των κομμουνιστών τις επόμενες τρεις δεκαετίες. Εκείνοι που στη χούντα «έδιναν» εξετάσεις… είναι εκείνοι που στη χούντα έδιναν αγωνιστές στην ΕΣΑ. Είναι οι «αγανακτισμένοι πολίτες» της δεκαετίας του ‘80, που κυνηγούσαν διαδηλωτές και νεολαίους με τσεκούρια (βλ. Μ. Βορίδης και Εθνικό Μέτωπο). Οι ίδιοι «αγανακτισμένοι πολίτες» των φασιστικών επιτροπών του Άγιου Παντελεήμονα, όλοι αυτοί που συμμετέχουν στα ρατσιστικά-δολοφονικά πογκρόμ εναντίον των μεταναστών και εκείνοι που τους χειροκροτούν. Οι  νοσταλγοί των ναζιστικών χαιρετισμών του Μεταξά, του βασιλιά, της χούντας, της «τάξης και της ασφάλειας», της υπεροπλίας των σωμάτων ασφαλείας. Αυτοί που ζητούν από την αστυνομία και το στρατό να γυρίσουν τα όπλα τους προς τη βουλή. Οι εν-δυνάμει πραξικοπηματίες. Αυτοί που αποκαλούν τους πολιτικούς «προδότες της εθνικής ιδέας», και τους συνέχουν τα «κόκκαλα των ελλήνων τα ιερά». Αυτοί που παλεύουν για λιγότερη ελευθερία. Οι εχθροί της ελευθερίας.

Και όμως είμαστε κι εμείς εδώ. Στους ίδιους δρόμους, στις ίδιες πλατείες και πολεμάμε για την ελευθερία. Διότι αυτό που μας συνέχει δεν είναι μία απροσδιόριστη «αγανάκτηση», εν είδει κρυψίνοιας, που αντιλαμβάνεται την πολιτική ως την πρακτική ενός συνόλου φιλελεύθερων ατομικοτήτων στη βάση ενός θυμικού συναισθήματος. Αυτό είναι ζούγκλα. Και δε θέλουμε να γίνουμε κανίβαλοι. Είμαστε πολιτικά υποκείμενα που αυτοοργανωνόμαστε μέσα από συλλογικές και αντιιεραρχικές συνελεύσεις στις γειτονιές, στην εργασία, στα πανεπιστήμια, στα σχολεία κ.ο.κ. Συναποφασίζουμε ακούγοντας τα προβλήματα και τις προτάσεις όλων μας δίχως να περιμένουμε την Απόλυτη αλήθεια του κόμματος ή του Ενός Δόγματος, ή αναθέτοντάς τες σε κάποιους «ειδικούς της πολιτικής». Και κρατάμε μία πισινή, από όσους θα προσπαθήσουν να μας καπηλευτούν μέσα από τα κομματικά τους διευθυντήρια, ώστε στις επόμενες εκλογές να εμφανιστούν ενδυναμωμένοι για να δημιουργήσουν νέα «εναλλακτικά» μπλοκ εξουσίας και διαχείρισής μας. Στρατηγική που φαίνεται να ακολουθούν ήδη διάσημοι τεχνοκράτες (τραπεζίτες, οικονομολόγοι κλπ.) και νέες ή παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις: η Σπίθα με την πατριωτική-αριστερίστικη ρητορεία περί εθνικής προδοσίας, οι οικολόγοι της πράσινης ανάπτυξης (από πότε η «ανταγωνιστικότητα» και η επιχειρηματική «αποδοτικότητα» έγιναν αυταξίες;), οι τεχνοκράτες «πασόκοι» της Δημοκρατικής Αριστεράς, ο Σύριζα της ΕΛΕ (Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου), το σταλινικό ΚΚΕ και τα υπόλοιπα γκρουπούσκουλα της Αριστεράς. Όλοι όσοι μιλάνε δηλαδή για λογιστικό έλεγχο του χρέους, συνδιαχείρησή του (από ποιους;) και λοιπές φανφαρολογίες που φανερώνουν την διάθεσή τους να συνδιαλαγούν με την εξουσία μπας και φάνε κάνα κομμάτι από την πίτα που τόσα χρόνια έβλεπαν από μακριά. «Η κρίση θα γίνει η μεγαλύτερη ευκαιρία για να αλλάξει η χώρα και να μην κινδυνεύσει ποτέ ξανά» είχε δηλώσει εμφατικά ο ΓΑΠ τον Μάρτη του 2010 και… πατέρας με νύφη άνοιξαν τον χορό του γάμου σε ένα γλέντι εκατομμυρίων που άφησε ιστορία! Ενός γάμου που  επιχειρεί αφενός τη διάσωση του κύρους του κράτους (και του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής), ως του μοναδικού εγγυητή της σωτηρίας-από-την-καταστροφή και αφετέρου τη διατήρηση ενός γενικευμένου φοβικού συνδρόμου που επαναφέρει συνεχώς την κρατική εξουσία ως «φυσική» αξία με πανανθρώπινα, οικουμενικά χαρακτηριστικά, φορέα ενός μελλοντικού μεσσία-ηγέτη.

Κι όμως, δεν είμαστε αντιπολίτευση, ούτε κάνουμε αντιπολίτευση. Ως πότε δηλαδή θα ανεχόμαστε τα διλήμματα που θέτει η πολιτική εξουσία υπό τη καθοδήγηση του κεφαλαίου; Ως πότε θα ανεχόμαστε να νιώθουμε υπόλογοι για την δυσλειτουργία του κεφαλαίου; Δεν θα κάτσουμε να βρούμε καμία λύση για το πώς θα μας εκμεταλλεύονται τα αφεντικά αποδοτικότερα τα επόμενα τριάντα χρόνια. Ούτε θα κάνουμε υποδείξεις για το πώς θα διαχειριστούν το χρέος τους. Ήρθε η ώρα να θέσουμε εμείς τα ερωτήματα και τις απαντήσεις. Αρνούμαστε να μιλήσουμε τη γλώσσα των θεσμών, θέλουμε να μιλήσουμε τη δική μας γλώσσα. Αυτήν της αυτοθέσμισης και της αυτοδιαχείρισης ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο.

Ας μην περιμένουμε το κεφάλαιο και το κράτος να παραδώσει τους καρπούς της ληστείας του αμαχητί. Σε αυτό το περιβάλλον όξυνσης των κοινωνικών αγώνων, το κράτος οικοδομεί τον νέο «εσωτερικό εχθρό» που πάνω του θα αποκρυσταλλωθούν οι νέες κατασταλτικές πολιτικές. Οποιοσδήποτε δε χωράει στο «εθνικό ιδεώδες» της σωτηρίας της χώρας, όπως το φαντάζονται οι τραπεζίτες, ο ΣΕΒ και οι λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις, καταστέλλεται άγρια και οι χιλιάδες των διαδηλωτών που συγκρούονται με τις αστυνομικές δυνάμεις, από την Κερατέα μέχρι το Σύνταγμα, σύμφωνα με το νέο τρομο-νομικό πλαίσιο (βλ. καλοκαίρι 2010) εμπίπτουν στην κατηγορία του εν-δυνάμει τρομοκράτη. Παράλληλα, ο διαχωρισμός ανάμεσα σε ειρηνικούς και βίαιους διαδηλωτές και ο χαρακτηρισμός των δεύτερων ως κουκουλοφόρων προβοκατόρων, ως «ξένων στοιχείων» που παρεισφρύουν, αποτελεί τμήμα μιας επιχειρηματολογίας που αναπαράγεται εδώ και πολλά-πολλά χρόνια από ολόκληρο το φάσμα της κοινοβουλευτικής αριστεράς, και της οποίας κάποια αποτελέσματα είδαμε στην απεργιακή πορεία στις 15/6. Η συσπείρωση των λαοσυναχθέντων νοικοκυραίων με τις ελληνικές σημαίες πίσω από τις μικρές ομάδες ακροδεξιών και η επίθεσή τους εναντίον αναρχικών που μόλις είχαν συγκρουστεί με τους φασίστες, ήταν το αποτέλεσμα ενός κοινωνικού αυτοματισμού που χρόνια τώρα καλλιεργείται από τα ΜΜΕ και που υπάγεται στη λογική του «διαίρει & βασίλευε» σε μία προσπάθεια οι διαμαρτυρίες να εξαντλούνται σε ειρηνικές και συναινετικές πορείες-κηδείες ή σε τεθλιμμένες προσευχές σε εξωτικά ξωκλήσια.

Απέναντι στο μονοπώλιο της βίας που βιώνουμε καθημερινά μέσα από την εκμετάλλευση, αντιτάσσουμε την κοινωνική και ταξική αντιβία. Στον πόλεμο για την αξιοπρέπεια και την ελευθερία, οι καταλήψεις κτιρίων και πλατειών, τα οδοφράγματα και οι συγκρούσεις για την υπεράσπισή τους είναι τα όπλα μας στις κοινότητες αγώνα που δημιουργούμε. Στην Κερατέα, στην Πανεπιστημίου ή στην Οαχάκα, τα μαντήλια και οι μάσκες δεν είναι κάποια πολιτική ταυτότητα, είναι τα μέσα αυτοπροστασίας για τη δίκαιη διατήρησή μας στο δρόμο, συλλογικά, αποφασιστικά και αλληλέγγυα. Ενάντια στην εξατομίκευση, προτάσσουμε την συλλογική δράση και την κοινωνική αλληλεγγύη. Στεκόμαστε δίπλα στην γειτόνισσα μας, στον συνάδελφο ή στον άνεργο, στη συντρόφισσα, στον μετανάστη και πολεμάμε όλοι μαζί την εκμετάλλευση και την καταπίεση «από όπου κι αν προέρχεται»: του αφεντικού που μας κλέβει τη ζωή, της δασκάλας στο σχολείο, του πατέρα στο σπίτι, του ομοφοβικού, του μπάτσου και του νεοναζί. Έτσι και τις επόμενες κρίσιμες μέρες της γενικής απεργίας κατεβαίνουμε όλοι στους δρόμους και τις πλατείες, επιλέγουμε τα μέσα που συγκρουόμαστε με αποφασιστικότητα και προστατεύουμε τον εαυτό μας και τον διπλανό μας από τις ορδές των μπάτσων και των ακροδεξιών. Να γίνει η κρίση ευκαιρία για να οξύνουμε την ταξική και κοινωνική σύγκρουση ενάντια σε κάθε μορφή καταπίεσης και εξουσίας. Συνεχίζουμε αδιαμεσολάβητα και ακηδεμόνευτα στο δρόμο του αγώνα για την κοινωνική και ταξική επανάσταση.

 

Δημιουργούμε περάσματα στο μέλλον… καταλαμβάνουμε τα εσκαμμένα

Αντίσταση – Αυτοοργάνωση – Αλληλεγγύη

 

ΓΕΝΙΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ!

No responses yet

Mar 16 2011

Λευτεριά στον κοινωνικό αγωνιστή Άρη Σειρηνίδη

Συνεχίζεται την Πέμπτη 17 Μάρτη στις 9 πμ, η δίκη του Άρη Σειρηνίδη στο Πρωτοδικείο Αθηνών (πίσω απ’ τον Άρειο Πάγο, Λουκάρεως 14).  Η διαδικασία ξεκίνησε την προηγούμενη Τετάρτη αλλά διεκόπη έπειτα από αίτημα του συντρόφου να αλλάξει ο εισαγγελέας της έδρας για λόγους μεροληψίας. Ακόμη και τα αστικά δικαστήρια αναγνωρίζουν τα όρια της “ειδικής” διαχείρισης και της εξαίρεσης από τον ποινικό κώδικα…

Κάτω τα χέρια σας από τους αγωνιστές.

Η θέση τους είναι ανάμεσά μας, στον κοινωνικό αγώνα, μακριά από τις διελκυστίνδες δικαστικής εξουσίας και αστυνομίας.

Ακολουθεί απόσπασμα από την μπροσούρα της Πρωτοβουλίας αλληλεγγύης στον Άρη Σειρηνίδη: “Σύγχρονες πολιτικές διώξεις και DNA. Διερεύνηση του νέου κατασταλτικού παραδείγματος με αφορμή την υπόθεση του Άρη Σειρηνίδη”.

Continue Reading »

No responses yet

Feb 16 2011

Σχετικά με τις πατέντες και τα πνευματικά δικαιώματα

Η πατέντα, μια έννοια γνωστή από αρχαιοτάτων χρόνων (ευρεσιτεχνία), με την τωρινή της νοηματοδότηση και περιεχόμενο να εντοπίζεται στις αρχές της δεκαετίας του 80, προετοιμάζει το έδαφος της κατοχύρωσης του ιδιοκτησιακού καθεστώτος του προϊόντος που στοχεύει (υλικό ή άυλο), ανοίγοντας το δρόμο της εμπορικής του εκμετάλλευσης. Η ιδιοκτησία και η εμπορευματοποίηση είναι οι δύο βασικοί πυλώνες πάνω στους οποίους βασίζεται η λογική της πατέντας. Η αναζήτηση εκείνων των πεδίων που δεν διέπονται από κάποιο ιδιοκτησιακό καθεστώς από τη μια και η κάλυψη του κενού ιδιοκτησίας στα πεδία αυτά από την άλλη, ανάγουν την πατέντα σε εργαλείο για την επίτευξη αυτού του στόχου. Το εργαλείο αυτό φαντάζει ιδανικό καθώς απευθύνεται σε έναν ευρέως διαδεδομένο κοινωνικά τρόπο σκέψης που θεωρεί αυτονόητο ότι τα πάντα πρέπει να ανήκουν σε κάποιον/α, ακολουθώντας την ατομική εκμετάλλευση έναντι της συλλογικής διαχείρισης (ένα επιπλέον στοιχείο της πατέντας  είναι ότι διασφαλίζει τη συνέχιση της ιδιοκτησίας επί του προϊόντος για όσο χρονικό διάστημα διαρκεί). Επακόλουθο της δημιουργίας ιδιοκτησιακού καθεστώτος είναι η περίφραξη των εκμεταλλεύσιμων πεδίων και ο αποκλεισμός πρόσβασης από αυτά. Παράλληλα, δίνεται η δυνατότητα εμπορευματοποίησής τους και παραγωγής υπερκέρδους, με τις ανθρώπινες ανάγκες να ανάγονται σε εκμεταλλεύσιμη πρώτη ύλη. Αποδεδειγμένα τόσο η διαχείριση των υπαρχουσών αναγκών όσο και η δημιουργία νέων συμβάλλει στην εύρυθμη λειτουργία και συνέχιση του υπάρχοντος συστήματος.

Continue Reading »

No responses yet

Oct 20 2010

Περί Σωτηρίας του Πλανήτη, Ανθρώπινης Υγείας & Πράσινης Κατανάλωσης

Στο πεδίο των κοινωνικών συγκρούσεων πολύ συχνά μια επιμέρους νίκη δύναται να προβεί πιο καταστροφική από μια ολοκληρωτική ήττα. Αυτό αντικατοπτρίζεται σε αναρίθμητα «επιμέρους» κινήματα από το ΄60 και μετά. μέρος των αιτημάτων τους υλοποιήθηκαν και ενσωματώθηκαν στη λειτουργία του συστήματος. Με αποτέλεσμα, η ολοκληρωτικότητα της ήττας που δεν ήρθε να μετουσιώνεται σε ολοκληρωτικότητα απουσίας. Ελπίδας και διεξόδου.

Κάτι ανάλογο μπορεί να ειπωθεί για το οικολογικό κίνημα και τις διάφορες συνιστώσες του. Η μερική του νίκη, που το έχει φέρει σε περίοπτη θέση κάθε πολιτικής ατζέντας της κυριαρχίας, αντανακλά την ίδια του την ήττα. Σαν αιχμάλωτος πολέμου, που έσωσε τη ζωή του καταδίδοντας ασυστόλως, η οικολογική ευαισθησία ντύνει κάθε σχεδόν πράξη λεηλασίας και καταστροφής του φυσικού κόσμου.

Τα βιολογικά προϊόντα και η οργανική καλλιέργεια αποτελούν μια από τις πλέον διάσημες συνιστώσες της στροφής προς την οικολογία. Σε επίπεδο ορισμών, βιολογικά είναι τα προϊόντα της βιολογικής ή οργανικής γεωργίας. Η βιολογική ή οργανική γεωργία είναι χοντρικά η μέθοδος καλλιέργειας χωρίς τη χρήση χημικών λιπασμάτων και χημικών εντομοκτόνων. Σε επίπεδο ουσίας τα βιολογικά προϊόντα συμπυκνώνουν δυο πανίσχυρα σύγχρονα ιδεολογήματα της κυριαρχίας: αυτό της ανάγκης σωτηρίας του πλανήτη και αυτό του υγιεινισμού.

Σ΄ ότι αφορά το πρώτο, η κατάσταση έχει λίγο πολύ ως εξής: ο πλανήτης μας –μητέρα γη για τους πλέον ξεδιάντροπους- νοσεί. Σ΄ αυτό το σημείο δεν έχει τόσο σημασία αν η αιτία της νόσου είναι ο ίδιος ο άνθρωπος που τον λυμαίνεται ή όχι. Ο λόγος της κυριαρχίας –επιστήμονες, πολιτικοί και θινκ τάνκερς- φροντίζει να παρουσιάζει το όλο θέμα κάπως μεταφυσικά, ήτοι, τα δάση δε φροντίζονται και πεθαίνουν, δε νοιαζόμαστε για τα νερά και αυτά στερεύουν και ούτω καθεξής, αφήνοντας άλυτη την απορία του πως όλες αυτές οι θνησιγενείς οντότητες κατάφερναν και την έβγαλαν καθαρή για τόσα εκατομμύρια χρόνια πριν την έλευση του καπιταλισμού. Ο λόγος της αριστεράς , της οικολογίας και της προόδου συμφωνεί για τον επικείμενο θάνατο του φυσικού κόσμου, μόνο που κατηγορεί τον καπιταλισμό γι΄ αυτό. Ας είναι. το σημαντικό όπως είπαμε είναι ότι αμφότεροι συναινούν στην ανάγκη σωτηρίας του πλανήτη. Τα διαρκώς αποψιλούμενα τροπικά δάση προσομοιάζονται –και σε περισσότερα των απλώς συμβολικώνεπίπέδων- με τα λιμοκτονούντα παιδάκια της μπιάφρα και της αιθιοπίας. Η κοινή τους μιζέρια εγκαλεί την ανθρωπότητα σε –εθελοντική- δράση, για τη σωτηρία τους.

Από ότι φαίνεται οι μαρτυρίες, τα μαρτύρια αν το προτιμάτε σε ουδέτερο τόνο, των ιθαγενών της αμερικής, αυστραλίας και αφρικής, δια το ποιον και τη φύση της σωτηρίας δε δύνανται να αναχαιτίσουν την καταστροφική λαίλαπα του ανθρωπισμού και της οικολογικής ευαισθησίας. Απλά χάριν ιστορικής αλήθειας να αναφέρουμε ότι ελάχιστοι στο πρόσφατο παρελθόν δήλωσαν ξεκάθαρα: «να μια νέα γη και χιλιάδες μελλοντικοί εργάτες της, πάμε να τους ρουφήξουμε πόρους και υπεραξία», αντ΄ αυτού όλοι συναίνεσαν στην εικόνα ενός πεινασμένου/δυστυχή/απολίτιστου/ξεθεωμένου στη δουλειά/καταδικασμένου στην κόλαση ιθαγενή και έτρεξαν να τον σώσουν. Με άλλα λόγια, σαφώς η σωτηρία είναι ούτως ή άλλως μια μορφή κυριαρχίας, αλλά στον συγκεκριμένο κόσμο μας όπου περιφέρεται ως λάβαρο, το ισοδύναμο της είναι στυγνή εκμετάλλευση και αφανισμός.

Ο υγιεινισμός ενώ στηρίζεται σε ένα πάνω κάτω λογικό αίτημα –αυτό της ευεξίας σε σωματικό επίπεδο- χρησιμοποιεί τα ίδια τεχνάσματα με την «ανάγκη σωτηρίας του πλανήτη», σε μια ιδεολογική κατασκευή πλήρους παραλογισμών, μυθευμάτων και μωρολογιών. Ο πλανήτης που νοσεί, γίνεται σώμα που νοσεί και ακόμη περισσότερο: ζωή που δείχνει να καταρρέει κάτω από το βάρος της ίδιας της ζωικότητας της. Το ανθρώπινο σώμα παρουσιάζεται έρμαιο των σύγχρονων συνθηκών ζωής, με αναρίθμητα μικρόβια και ιούς να καραδοκούν για να διαρρήξουν την ακεραιότητά του, τροφές, ουσίες και καθημερινές συνήθειες που θα το πλήξουν ανεπανόρθωτα. Η τυραννία της υγείας, πατάει πάνω στην κατασκευή του εξατομικευμένου υγιειούς σώματος και δημιουργεί το μύθο ενός σώματος υπό κατάρρευση. Απαιτείται μόνιμη ιατρική παρακολούθηση, διαρκής επαγρύπνηση, εμβόλια και τεστ παπ, αποχή από τσιγάρα, ποτά, ψυχότροπα, πειθαρχία και καθημερινή άσκηση, αέναα ψυχαναλυτικά σέσσιονς και κυρίως παράδοση του σώματος στους ειδικούς: γιατρούς ή για τους πιο ψαγμένους, θεραπευτές.

Παρόλο που το σύγχρονο προσδόκιμο ζωής είναι υψηλότερο από κάθε άλλη γνωστή ιστορική εποχή, η τυραννία της υγείας, επιμένει στην κατασκευή νοσογόνων συνθηκών και συνηθειών, φυλακίζοντας το σώμα σε ένα σωρό παράλογες απαγορεύσεις και καταναγκασμούς. Ένα εκατομμύριο άνθρωποι βρίσκουν το θάνατο ετησίως παγιδευμένοι στα οχήματά τους κι ωστόσο η αγορά νέων αυτοκινήτων επιδοτείται. για μια στατιστική εκτίμηση πιθανούς βλάβης στην υγεία ωστόσο, άνθρωποι φυλακίζονται ή δέχονται πρόστιμα για το τι καπνίζουν, ρουφάνε ή καταπίνουν. Παράλληλα το ιδεολόγημα του υγιεινισμού, δανείζεται στοιχεία από αυτό της καθαρ(ι)ότητας κατασκευάζοντας ένα αποτρόπαιο και έσχατα εξατομικευμένο ανθρώπινο ον: τρεφόμενο με καθαρές τροφές, με τις υγιεινότερες των συνηθειών και ξοδεύοντας όλο τον ελεύθερο χρόνο του στη θεραπεία:ψυχανάλυση, βελονισμό, αρωματοθεραπεία, αγιοουβέρδα. Με το ρέσκιου ρέμεντυ πάντα ανά χείρας, το υγιές ανθρωπάριο, αυτοϊκανοποιείται με την αφήγηση της ατομικής του υγείας, στα πρότυπα της, ναζιστικών καταβολών, ιδεολογίας της υγείας.

Λίγο πολύ, μέχρι κ το 2ο παγκόσμιο πόλεμο, η γεωργία ως επί το πλείστων ήταν αυτό που θα λέγαμε σήμερα, βιολογική. Οι εξελίξεις στην τεχνολογία και στη χημεία –εν μέρει και ως άμεση συνέπεια του 2ου παγκόσμιου μακελειού και των τεχνολογικών καινοτομιών του- καθώς επίσης και μια νέου τύπου πίστη στην επιστήμη και τις υποσχέσεις της, λείαναν το έδαφος για την πράσινη επανάσταση. Την επιτάχυνση και μεγιστοποίηση της γεωργικής παραγωγής δηλαδή με τη βοήθεια της επιστήμης. Και επί το προκείμενο της χημικής βιομηχανίας, που μετέτρεψε όπλα μαζικής καταστροφής σε αζωτούχα λιπάσματα και εξόπλισε τον αγρότη με ένα ολόκληρο χημικό οπλοστάσιο για την καταπολέμηση των ζιζανίων και των εντόμων.

Δε χρειάστηκαν παρά λίγες δεκαετίες για να γίνουν εμφανή τα καταστροφικά αποτελέσματα του νέου θαυμαστού κόσμου. Τα εκατομμύρια αγροτών με καρκίνους, τα ολοένα και αυξανόμενα δείγματα ραγδαίας πτώχευσης του εδάφους, η καινοτομική έννοια της μόλυνσης που εξαπλωνόταν σε παγκόσμιο επίπεδο, σε ύδατα, έδαφος, αέρα και τροφική αλυσίδα, συνέπεσαν με την άνοδο του οικολογικού κινήματος. Έτσι, η επιστροφή κατά κάποιο τρόπο, στις παλιότερες μεθόδους καλλιέργειας, βαφτίστηκε -σε αντιδιαστολή με την καινούργια μέθοδο- βιολογική γεωργία.

Στη βιολογική γεωργία, δίνεται έμφαση στον εμπλουτισμό του χώματος με οργανικές ουσίες (χούμο) και στην καταπολέμηση των ασθενειών με φυσικά ή οργανικά σκευάσματα. Παράλληλα, οι καλλιεργήσιμες ποικιλίες οφείλουν να είναι μη-γεννετικά τροποποιημένες. Με λίγα λόγια, η ουσιαστική διαφορά της βιολογικής γεωργίας, από τη συμβατική είναι η έλλειψη χημικών πρόσθετων τόσο στο έδαφος όσο και στο τελικό προϊόν

Όλα όμως τα υπόλοιπα παραμένουν σχεδόν ίδια. Οι μονοκαλλιέργειες, η εξάρτηση από εταιρείες πιστοποίησης σπόρων και καλλιέργειας, η εξόντωση των φυσικών, άγριων ποικιλιών από τις εξημερωμένες, η διάβρωση και υποβάθμιση του εδάφους, ο μετασχηματισμός της αγροτικής παραγωγής σε μια σειρά από εργοστάσια που ανήκουν σε λίγους μεγαλοτσιφλικάδες ή εταιρείες, η εναρμόνιση με τα κεντρικά πλάνα παραγωγής, η καταστροφή δασών και φυσικού κόσμου για τη δημιουργία χωραφιών, αποτελούν κοινή πραγματικότητα τόσο για τη βιολογική, όσο και για τη συμβατική γεωργία. Γι’ αυτό ίσως και τα βιολογικά προϊόντα που κατακλύζουν τα σουπερμάρκετ του αναπτυγμένου κόσμου, δείχνουν όλο και περισσότερο σαν τα συμβατικά. Και έχουν και την ίδια ανούσια γεύση

Η διάβρωση του εδάφους ως αποτέλεσμα της καλλιέργειας υπάρχει πολύ πριν την εμφάνιση των χημικών, ενώ ήδη από τις αρχές του περασμένου αιώνα ήταν σχεδόν αδύνατο να βρεθούν οι αρχικές, φυσικές ποικιλίες των κυριότερων καλλιεργήσιμων ειδών –καλαμπόκι, στάρι ή σόγια π.χ. Η μονοκαλλιέργεια φτωχαίνει το ίδιο το έδαφος είτε χρησιμοποιούνται χημικά είτε όχι και η ανάγκη για μεγάλες παραγωγές σε τυποποιημένα προϊόντα με μεγάλο περιθώριο κέρδους, ελαχιστοποιεί την ποιότητα, ανεξαρτήτως της τεχνολογίας παραγωγής. Πράγματι, η βιολογική γεωργία δεν επιβαρύνει το περιβάλλον με χημικά, απαιτεί όμως εξίσου δρόμους, αποψίλωση δασών, εξάλειψη των υδάτων, μηχανήματα, συσκευασίες και ούτω καθεξής.

Παράλληλα, η πιστοποίηση των προϊόντων ως βιολογικά δημιουργεί μια νέα εξάρτηση των αγροτών από τις εταιρείες. Στο επίπεδο των σπόρων π.χ., ο αγρότης οφείλει να χρησιμοποιήσει πιστοποιημένους από συνήθως εργαστηριακά αναπαραγόμενα φυτά- σπόρους ή φυτώρια, καθώς πολύ συχνά οι παραδοσιακές, φυσικές ή από χρόνια προσαρμοσμένες ποικιλίες δε θα πάρουν την πολυπόθητη πιστοποίηση. Έτσι μειώνεται η βιοποικιλότητα, ενώ παράλληλα αυξάνεται η εξάρτηση του αγρότη και κατ’ επέκταση της γεωργίας, από τις εταιρείες.

Ωστόσο η ταμπέλα «βιολογικό» παράγει αυτόματα ένα φαντασιακό, εναρμόνισης με τη φύση και υγείας. Και ο καταναλωτής δεν ψάχνει πλέον για μικρούς ή ποιοτικούς παραγωγούς, που εξ΄ ορισμού παράγουν καλύτερη ποιότητα με πολύ μικρότερη περιβαλλοντική όχληση ή καταστροφή, αλλά για την ένδειξη «βιολογικό». Ο κτηνοτρόφος για παράδειγμα που μαντρώνει τα ζώα του σε κλουβιά και τα ταΐζει με πιστοποιημένες, εργοστασιακά παραγμένες, βιολογικές τροφές, θεωρείται –εντελώς παράλογα- ότι παράγει καλύτερο προϊόν και είναι και πιο κοντά στη φύση από αυτόν που παραδοσιακά αφήνει τα ζώα του να βοσκάνε από τα γύρω δάση και που αδυνατεί να πάρει πιστοποίηση, καθότι το δάσος δεν είναι βιολογικά πιστοποιημένο.

Μ΄ άλλα λόγια, η παθητική εμπιστοσύνη στις ευεργετικές δυνατότητες της χημικής βιομηχανίας, αντικαθίσταται αυτούσια από την παθητική εμπιστοσύνη στους ειδικούς της υγείας. Ο άνθρωπος συνεχίζει να καταναλώνει κάτι για το οποίο δεν έχει ιδέα του πως, που και από ποιους παράχθηκε, μόνο που πλέον το πληρώνει και λίγο ακριβότερα.

Η βιολογικότητα των προϊόντων τροφής χρησιμεύει ως παραπέτασμα καπνού για την απόκρυψη του βασικού προβλήματος της γεωργίας: αυτό δηλαδή της μαζικοποίησης και εκβιομηχάνισής της. Το γεγονός ότι όλο και μεγαλύτερα τμήματα γης ανήκουν σε μια σειρά από πολυεθνικές και άρα η ποιότητα, οι τιμές και η ίδια η φύση της τροφής είναι άμεση συνάρτηση ενός –παραδοσιακά ανηλεούς- ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού, καθώς και συγκεκριμένων βιοπολιτικών συμφερόντων, αποτελεί το βασικό πρόβλημα της γεωργίας. Έτσι το ζητούμενο δε θα έπρεπε να είναι η βιολογικότητα της καλλιέργειας γενικά και αφηρημένα, αλλά η αλλαγή των σχέσεων στη γεωργική διαδικασία. Από αυτή την άποψη, η ύπαρξη δικτύων μικρών παραγωγών, έστω και χωρίς πιστοποίηση βιολογικής καλλιέργειας, είναι σαφώς πιο ελπιδοφόρα ως προοπτική από τη αντιμετώπιση της τροφής ως ένα οποιοδήποτε προϊόν: μαζικά παραγόμενο και πλήρως εναρμονισμένο στις –συχνά απάνθρωπες- απαιτήσεις της αγοράς. Ομοίως, σ’ ότι αφορά τους καταναλωτές, η προσπάθεια επαφής με τους μικρούς παραγωγούς και η σχημάτιση δικτύων τροφής, όπου κανείς μπορεί να έρθει σε επαφή τόσο με τους παραγωγούς όσο και με τον τρόπο παραγωγής, θα έχει σαφώς πιο θετικά αποτελέσματα στην καλυτέρευση της ποιότητας της διατροφικής σχέσης, από ότι το κυνήγι των βιολογικών προϊόντων.

Χρειάζεται να επικεντρώσουμε την κριτική μας στο προφανές: τη βιομηχανία τροφής και όχι στην πρόκριση άλλης μιας «καινοτόμας» τεχνολογίας της όπως η βιολογική καλλιέργεια. Σαφώς και η μη-χρήση χημικών δε μπορεί παρά να αποτελεί σημαντικό ζήτημα, εντούτοις φαντάζει εξαιρετικά μικρό μπροστά στο σημαντικότερο: την αέναη επέκταση της εκβιομηχανοποίησης κάθε πτυχής της ανθρώπινης δραστηριότητας. Η δημιουργία άμεσων σχέσεων και δικτυώσεων μεταξύ παραγωγών και καταναλωτών και η προσπάθεια ει δυνατόν αποδόμησης αυτού του δίπολου, φαντάζει ως μόνη αξιοπρεπή και λογική κίνηση σε μια χρονική συγκυρία που το ίδιο σύστημα που παρήγαγε τις διατροφικές και οικολογικές κρίσεις του τελευταίων χρόνων, επιχειρεί να τις παρακάμψει βάφοντας τες πράσινες.

 

Συλλογική Κουζίνα

No responses yet

Apr 26 2010

Σχετικά με εκείνο το πείραμα που προορίζεται να γίνει παγκόσμιο…

Τους τελευταίους μήνες η ελληνική πραγματικότητα φαίνεται να βρίσκεται παντού: στην τηλεόραση, στις ιστοσελίδες και τα blog, στις πολιτικές και οικονομικές ειδήσεις των εφημερίδων σε όλο τον κόσμο. Αναφορές σε μια επικείμενη καταστροφή που ξεπερνάει τα εθνικά σύνορα για να διεμβολίσει έναν ανήσυχο ύπνο, όλη εκείνη τη νάρκωση που επιβλήθηκε κοινωνικά επί δεκαετίες –και που αυτή τη στιγμή με έναν οδυνηρό τρόπο λαμβάνει τέλος.

Στο επίκεντρο δεν είναι η πιθανή ή επικείμενη χρεοκοπία μιας χώρας. Ό,τι καταρρέει είναι ένα ολόκληρο στάδιο του μεταβιομηχανικού καπιταλισμού, μια ιστορία που ξεκίνησε εδώ και πάνω από τρεις δεκαετίες με την ανάδυση του νεοφιλελευθερισμού ως οικονομικού μοντέλου από τη Σχολή του Σικάγου για να κατισχύσει πολιτικά με τη Θάτσερ και τον Ρέιγκαν. Δεκαετίες παγκοσμιοποίησης και ανελέητης επέκτασης της χρηματοπιστωτικής μηχανής και του πολυεθνικού κεφαλαίου σε βάρος της κοινωνικής πραγματικότητας. Στον πυρήνα της, ένας εντατικός κοινωνικός και ταξικός πόλεμος που συγκέντρωσε τον παγκόσμιο πλούτο στα χέρια μιας κεφαλαιοκρατικής ολιγαρχίας.

Καθώς ο νεοφιλελευθερισμός επεκτεινόταν, όφειλε να επιβάλλει την κοινωνική και ταξική ειρήνη για να διασφαλίσει την ηγεμονία του. Με οικονομικούς όρους, η αύξηση τόσο της παραγωγικότητας όσο και της παραγωγής συνοδεύτηκαν από καθήλωση των εισοδημάτων και την κατασκευή χρέους. Στον καινούριο θαυμαστό κόσμο υπήρχε καθήλωση της αμοιβής της εργασίας, επισφάλεια και ανεργία, όμως η υπόσχεση της κατανάλωσης παρέμενε ανέπαφη χάρη στις τραπεζικές πιστώσεις. Τα ποσά αμύθητα… Τόσο, που η φούσκα του συστήματος βρίσκεται πλέον αντιμέτωπη με τα ιστορικά της όρια.

Είναι βέβαια ειρωνικό το γεγονός ότι συγκριτικά –και με μακροοικονομικούς όρους– η ελληνική οικονομία δεν φαίνεται να έχει τόσο σημαντικό πρόβλημα σχετικά με άλλες του “ανεπτυγμένου” κόσμου (δοκιμάστε να βρείτε στο internet –καθώς δεν θα τα δείτε εύκολα στις εφημερίδες– τα στοιχεία για το συνολικό, δημόσιο και ιδιωτικό, χρέος των βιομηχανικών οικονομιών). Δεν υπάρχει βέβαια καμία έκπληξη, ο καπιταλισμός ήταν πάντα ένα ανορθολογικό οικονομικό σύστημα [και ταυτόχρονα μια μηχανή παραγωγής καταστροφής].

Έτσι, αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα είναι ένα πείραμα παγκόσμιας κλίμακας: η κυριαρχία επιχειρεί την επιβολή μιας συγκεκριμένης κοινωνικής μηχανικής προτάσσοντας ένα γιγαντιαίο σχέδιο λιτότητας και λεηλασίας του κοινωνικού πλούτου. Οι αντοχές της κοινωνίας δοκιμάζονται, και αν το πείραμα κριθεί επιτυχημένο, η εξαγωγή του σε όλο τον πλανήτη θα είναι άμεση.

Όμως αυτό δεν είναι ένα κείμενο για την οικονομία (είναι όμως ένα κείμενο για την Ελλάδα -και όχι μόνο…).

Για την παραγωγή του εσωτερικού εχθρού: από την κοινωνική λεηλασία στην καταστολή

Οι νεοφιλελεύθερες οικονομικές θεωρίες του Μίλτος Φρίντμαν και της Σχολής του Σικάγου χρειάζονταν αντιστάθμιση στο κοινωνικό πεδίο. Έτσι, προς τα τέλη της δεκαετίας του ’80 τα αμερικάνικα (και όχι μόνο) πανεπιστήμια έγιναν ακόμη μια φορά οι στρατηγικές δεξαμενές σκέψης του κράτους και του κεφαλαίου. Αντικείμενό τους, η παραγωγή κοινωνικής συναίνεσης και επιβολής μιας εκτατικής κατασταλτικής πολιτικής. Το προϊόν τους το γνωρίζουμε όλοι σήμερα ως πολιτική μηδενικής ανοχής και το πρώτο πεδίο εφαρμογής της ήταν στις αρχές της δεκαετίας του ’90 η πόλη της Νέας Υόρκης –για να εξαχθεί αργότερα σε όλο τον πλανήτη. Ουσιαστικά ο σύγχρονος καπιταλισμός έχει επιβάλλει παράλληλα ένα παγκόσμιο αστυνομικό κράτος.

Σε αυτή τη διαδικασία πολιτικού και κοινωνικού μετασχηματισμού ήταν αναγκαία η κατασκευή ενός εσωτερικού εχθρού. Καταρχήν οι φτωχοί, οι άστεγοι και οι μετανάστες (ακριβώς δηλαδή τα στρώματα εκείνα με τόση επιτυχία παράγει σε μαζική κλίμακα ο παγκόσμιος νεοφιλελευθερισμός) ήταν οι πρώτοι που βρέθηκαν στο στόχαστρο του αναδυόμενου αστυνομικού κράτους. Στο αμέσως επόμενο στάδιο θα ακολουθούσε η εγκληματοποίηση κάθε φωνής και κάθε πράξης πολιτικής αντίστασης.

Στις αρχές αυτής της δεκαετίας, δύο γεγονότα επιτάχυναν δραματικά τις εξελίξεις. Αρχικά ήταν η εξέγερση της Αργεντινής, η αδιαμεσολάβητη και οργισμένη σύγκρουση εκατομμυρίων ανθρώπων που είδαν το νεοφιλελευθερισμό να συντρίβει τις ζωές τους. Και ελάχιστα αργότερα, το πλήγμα στους Δίδυμους Πύργους θα έκανε ορατή την ποσότητα της βίας που έχει επιβάλλει η Δύση στον υπόλοιπο κόσμο και που ένα μέρος της επέστρεφε πίσω με το σχήμα ενός θεοκρατικού φονταμενταλισμού. Ήταν βέβαια η Ιστορία που επέστρεφε θριαμβευτικά στην πραγματική ζωή, παρόλες τις διακηρύξεις για το οριστικό τέλος της.

Η αντίδραση της εξουσίας ήταν σχεδόν άμεση. Έτσι, στη διάσκεψη του ΟΗΕ στο Παλέρμο της Ιταλίας το 2003, μια παγκόσμια αντιτρομοκρατική νομοθεσία παίρνει τον χαρακτήρα διεθνούς συμφωνίας και εισάγεται στο ποινικό δίκαιο εκατοντάδων χωρών. Πρόσχημά της η καταπολέμηση των διεθνών εκληματικών δικτύων εμπορίας όπλων, ναρκωτικών και ανθρώπων. Φυσικά στα χρόνια που ακολούθησαν, η παγκόσμια μαφία συνέχισε ανενόχλητη το έργο της, έχοντας -όπως πάντα- εκτεταμένη διασύνδεση, διαπλοκή και κάλυψη με τις κρατικές δομές. Όμως –τί έκπληξη!– η αντιτρομοκρατική νομοθεσία ενεργοποιήθηκε αρκετές φορές ενάντια σε πολιτικά και κοινωνικά υποκείμενα, με ιδιαίτερη έμφαση στο αναρχικό-αντιεξουσιαστικό κίνημα. Και σε χώρες καθόλου εξωτικές –ΗΠΑ, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, Αγγλία, Ελλάδα– η πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα επιχειρήθηκε να περιγραφεί με όρους ποινικού δικαίου και εγκληματοτοποίησης.

Στην αφήγηση της εξουσίας, οι πολιτικοί και κοινωνικοί αγώνες μετατρέπονται σε ακατανόητες καρικατούρες -όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είναι τελικά μια επιλογή που αποδείχτηκε πολλές φορές επικίνδυνη για την ίδια την εξουσία…

Από την εξέγερση του Δεκέμβρη στη στρατιωτική κατοχή της πόλης

Τον Δεκέμβρη του 2008, στις φλόγες της ελληνικής εξέγερσης έγινε ορατή μια διαφορετική εκδοχή του μέλλοντος. Με αφορμή τη δολοφονία από μπάτσους του 15χρονου Αλέξη, οι συγκρούσεις δεκάδων –ή εκατοντάδων– χιλιάδων ανθρώπων από τον Βορρά ως τον Νότο της χώρας κατέδειξαν μια κρίση βαθιά συστημική, τις βεβαιότητες μιας κοινωνικής κατασκευής που αποδείχτηκαν πήλινες και εύθραστες. Ήταν μια εξέγερση της οργής, μαζί όμως και μια εξέγερση της επιθυμίας και της δημιουργικότητας, ένας κόσμος που φλέγεται αλλά και ένα πρόταγμα που πυρπολεί.

Στην περίοδο που ακολουθεί μετά την εξέγερση, τα πάντα είναι διαφορετικά. Αν από την μία το κίνημα –και ειδικά ο αναρχικός-αντιεξουσιαστικός χώρος– μετράει τα κέρδη του, από την άλλη η δημοκρατία παρατάσσει τον στρατό της. Απέναντι σε ένα κύμα ελευθερίας, λόγου, δράσης και σημαντικών κοινωνικών και ταξικών αγώνων, η εξουσία οργανώνει καινούριες αστυνομικές δυνάμεις, διευρύνει το ποινικό της οπλοστάσιο και επιχειρεί την εκτεταμένη διασπορά κοινωνικού φόβου με την χρήση των ΜΜΕ. Οικοδομείται συστηματικά η εικόνα ενός δισυπόστατου εσωτερικού εχθρού, που περιλαμβάνει από τη μία τους μετανάστες και από την άλλη τον αντιεξουσιαστικό-αναρχικό χώρο. Ο συνδυασμός τους είναι κάθε άλλο παρά άκυρος: είναι οι αναρχικοί που εντατικά με λόγο και πράξη θέτουν στο επίκεντρο της δράσης τους το ζήτημα των μεταναστών και επιχειρούν έμπρακτα να δημιουργήσουν αναχώματα στις επιθέσεις των κρατικών μηχανισμών και των φασιστών. Μια μάχη που ακόμη και σήμερα συνεχίζεται με οξύτητα στις γειτονιές της πόλης…

Ουσιαστικά, η εξουσία επιχειρεί να εγγράψει στην κοινωνική συνείδηση τη εικόνα μιας έμπρακτης απειλής όχι μόνο για την τάξη και την ασφάλεια, αλλά ιδιαίτερα για την κοινωνική συνοχή. Οι πόλεις γίνονται τόπος μιας αφήγησης για τη βία και το έγκλημα, εικονικές κατασκευές μιας καθημερινότητας που λεηλατείται από κάποιες χιλιάδες επικίνδυνους αναρχικούς και κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες. Στην Ελλάδα, η ονομασία που δόθηκε στην κίνηση του κράτους είναι αντιεξέγερση. Στο επίκεντρο της ανάλυσής της βρίσκεται η απόπειρα του κράτους να ανακαταλάβει τον δημόσιο χώρο, να ελέγξει τις κοινωνικές ροές και τις ρηγματώσεις που προκαλεί η αντισυστημική δράση και να αποικίσει την πραγματικότητα με τα δικά του νοήματα μετά την εξέγερση.

Φυσικά στο επίκεντρο της αντιεξεγερτικής πολιτικής βρίσκεται η στρατιωτική κατοχή της πόλης. Καθώς στη συστημική κρίση που προκάλεσε η εξέγερση του 08 ήρθε να προστεθεί η οικονομική κρίση του 09, η εξουσία γέμισε τις πόλεις (ιδιαίτερα την Αθήνα, αλλά όχι μόνο) με στολές: χιλιάδες –μα χιλιάδες– μπάτσοι παντού, στο γκρίζο της πόλης ήρθε να εγκατασταθεί μόνιμα το μαύρο, μπλε και φαιό των ειδικών σωμάτων αστυνομικής βίας. Όχι μόνο μια εικόνα απειλητική, αλλά και μια απειλή ιδιαίτερα πραγματική για χιλιάδες μετανάστες που κυνηγιούνται, συλλαμβάνονται, βασανίζονται και στοιβάζονται επί μήνες στα κελλιά των αστυνομικών τμημάτων. Και η επικέντρωση στους μετανάστες είναι γιατί συνιστούν το πιο αδύναμο (και πιο κυνηγημένο και συκοφαντημένο) κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας –και έτσι αυτό στο οποίο οργανώνεται κυρίαρχα η παραγωγή της κρατικής βίας.

Για το επαναστατικό κίνημα, τα προβλήματα –σε σύγκριση με τους μετανάστες– είναι πολύ μικρότερης τάξης μεγέθους, υπάρχουν όχι μόνο οι εγγραφές στην κοινωνική ιστορία, οι δομές, η πολυπλοκότητα, το βάθος και το μέγεθος που απαιτούνται, αλλά και μια τεράστια εμπειρία και κληροδοτημένη μνήμη πάνω στην καταστολή. Όμως είναι ακριβώς η ανάκληση της μνήμης που επισημαίνει ότι η επιθετικότητα της εξουσίας δεν έχει ιστορικό προηγούμενο: από την εισβολή της αντιτρομοκρατικής σε ανοιχτούς κοινωνικούς χώρους μέχρι την κατασκευή κακουργηματικών κατηγοριών και τις προφυλακίσεις συντρόφων χωρίς κανένα απολύτως αποδεικτικό στοιχείο, όλα καταδεικνύουν τον πόλεμο που βρίσκεται σε εξέλιξη. Με κορυφαία του στιγμή την πρόσφατη δολοφονία εν ψυχρώ του αναρχικού Λάμπρου Φούντα.

Τόση δημοκρατία, ούτε στη χούντα (σύνθημα στους τοίχους της Αθήνας).

Βρισκόμαστε στο έδαφος ενός πεδίου μάχης. Όμως η αντιπαράθεση δεν είναι προφανώς ανάμεσα στην εξουσία και την επανάσταση, η σύγκρουση αφορά το πολιτικό και κοινωνικό περιεχόμενο του μέλλοντος. Η κρίση –βαθειά συστημική και όχι μόνο οικονομική– θέτει κάθε κίνηση μέσα στο πλαίσιο της Ιστορίας και στους δρόμους των ελληνικών πόλεων αυτή τη στιγμή συμβαίνουν πάρα πολλά από πάρα πολλούς. Και είναι αλήθεια ότι οι σιδερόφρακτες στρατιές της δημοκρατίας είναι πολύ μικρές απέναντι στο κύμα της πραγματικότητας που σαρώνει τον παλιό κόσμο.

Συμπυκνώσεις μιας αφήγησης στα συμβολικά και υλικά πεδία του πολέμου

Στις προηγούμενες ενότητες του κειμένου επιχειρήθηκε μια συμπυκνωμένη παρουσίαση της ιστορικής πραγματικότητας που αυτή τη στιγμή εκβάλλει στην ελληνική κοινωνία: η άνοδος του νεοφιλελευθερισμού, η οικονομική –και συνακόλουθα συστημική– κρίση του καπιταλισμού, οι ριζικοί πολιτικοί και κοινωνικοί μετασχηματισμοί που βρίσκονται σε εξέλιξη, η ανάδυση ενός σκληρού κράτους ασφάλειας, η εγκληματοποίηση κοινωνικών –όπως οι μετανάστες και τα πιο φτωχά στρώματα της κοινωνίας– και πολιτικών –όπως ο αντιεξουσιαστικός/αναρχικός χώρος– υποκειμένων. Αναμφίβολα λείπουν πολλά για να συμπληρώσουν την εικόνα αυτού του ιστορικού πειράματος που πραγματοποιείται στον ελλαδικό χώρο –και που η έκβασή του θα καθορίσει πολύ περισσότερα σε όλο τον πλανήτη.

Όμως στο σημείο αυτό θα θέλαμε να επικεντρώσουμε σε μια ιδιαίτερη στιγμή του αγώνα, ενδεικτική της απόπειρας της εξουσίας να εγγράψει τη δικιά της αφήγηση πάνω στο σώμα της ιστορίας. Είναι η περίπτωση του αναρχικού Γιάννη Δημητράκη και θυμίζει έντονα τις νομικές και πραγματικές κατασκευές της καταστολής που επιχειρήθηκαν συνολικά στο επαναστατικό κίνημα της Ιταλίας και της Γερμανίας στις δεκαετίες του ’70 και του ’80. Η ιστορία επαναλαμβάνεται, αν και κάποιες φορές γίνεται δύσκολο να διακρίνεις τη φάρσα…

Έχουν περάσει πάνω από 4 χρόνια από το πρωινό της 16ης γενάρη του 2006, όταν ο αναρχικός Γιάννης Δημητράκης συνελήφθη βαριά τραυματισμένος από τις σφαίρες των μπάτσων στο οδόστρωμα της Πανεπιστημίου, μετά από μια ληστεία στην Εθνική Τράπεζα της οδού Σόλωνος. Από την πρώτη στιγμή ξέσπασε μια καταιγίδα διασποράς κατασκευασμένων πληροφοριών, που τροφοδοτήθηκε συστηματικά από τα γραφεία της Ασφάλειας και διεκπεραιώθηκε πρόθυμα από τους παπαγάλους των ΜΜΕ.

από την μπροσούρα Για την υπόθεση του Γιάννη Δημητράκη

Ο Γιάννης μεταφέρθηκε αμέσως σε μονάδα εντατικής θεραπείας νοσοκομείου, όμως αυτό δεν τον προστάτεψε σε τίποτα από βασανιστήρια: αντιγράφοντας τις τακτικές της CIA, οι ανακριτές του τον υποβάλλουν σε ειδική χημική-φαρμακευτική αγωγή μέσα στο νοσοκομείο προκειμένου να τον οδηγήσουν σε έναν παραισθητικό κόσμο από τον οποίο θα επιχειρούσαν να αποσπάσουν πληροφορίες (μικρή σημείωση: δεν ήταν η πρώτη φορά, το ίδιο συνέβη και το καλοκαίρι του 2002, μετά τη σύλληψη του βαριά τραυματισμένου Σάββα Ξηρού ως μέλους της ΕΟ 17Ν).

Όμως ο Γιάννης αντέχει, δεν ενδίδει και από κει και πέρα η Ασφάλεια ξεδιπλώνει τα δικά της παραισθητικά σενάρια: κατασκευάζεται η συμμορία των ληστών με τα μαύρα, στην οποία αποδίδεται σωρεία ληστειών αλλά και στενή διασύνδεση με ένοπλες επαναστατικές ομάδες. Τρεις ακόμη σύντροφοι κατονομάζονται ως μέλη της και επικηρύσσονται με 600.000 ευρώ. Σταδιακά η αφήγηση της εξουσίας θα επεκταθεί, διακηρύσσοντας τη στενή διασύνδεση του συνόλου του αντιεξουσιαστικού-αναρχικού χώρου με το οργανωμένο έγκλημα (!) σε μια κατασκευή τρόμου που θυμίζει έντονα ανάλογες κατασκευασμένες υποθέσεις στο παρελθόν στην κεντρική και νότια Ευρώπη, στις ΗΠΑ και στη Λατινική Αμερική. Ποιος υποστήριξε ποτέ ότι η εξουσία δεν έχει φαντασία;

Η αλήθεια είναι ότι η βλακεία της εξουσίας ενισχύει εκθετικά την ανυποληψία της: στο κοινωνικό πεδίο οι αφηγήσεις του τρόμου δεν βρίσκουν έρεισμα και δεν γίνονται πιστευτές -τίποτα δεν μπορεί να αναιρέσει τη διαφάνεια του λόγου, της στάσης και της πράξης εκείνου του ονείρου που αντιπαρατάσσεται στον εφιάλτη. Έτσι κι αλλιώς αυτού του είδους οι αφηγήσεις δεν είναι πρόσφατες, ιστορίες τόσο παλιές που μετράνε ήδη 1,5 αιώνα, τότε που όλα τα βασίλεια και οι αυτοκρατορίες της Ευρώπης κυνηγούσαν με φανατισμό φανταστικά τρομοκρατικά δίκτυα που απειλούσαν την ηγεμονία του παλιού κόσμου. Οι κατασκευές του εσωτερικού εχθρού προβάλλονται με οξύτητα κάθε φορά που η ιστορική κίνηση μένει μετέωρη ανάμεσα σε αυτό που ψυχορραγεί και σε αυτό που παράγει την ελπίδα.

Όμως… Στη δίκη που γίνεται, όλα τα σενάρια καταρρέουν, οι φανταστικές συμμορίες, οι σωρείες ληστειών, η διασύνδεση με ένοπλες οργανώσεις δεν μπορούν να σταθούν με κανένα τρόπο στο δικαστήριο. Ο Γιάννης καταδικάζεται για τη ληστεία στην Εθνική Τράπεζα (την οποία υποστηρίζει, ως πράξη ενάντια στο σύστημα της μισθωτής σκλαβιάς και της εκμετάλλευσης και τμήμα του κοινωνικού και ταξικού πολέμου) στην εξοντωτική ποινή των 35 χρόνων και 6 μηνών. Ποινή που απλά δεν έχει προηγούμενο (ας σημειωθεί ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πραξικοπηματιών που καταδικάστηκαν για την επιβολή χούντας στην Ελλάδα την περίοδο ’67-74 εισέπραξαν πολύ μικρότερες καταδίκες).

Τελικά, στο πρόσωπο του Γιάννη, η εξουσία κατασκευάζει ένα σύμβολο εγκλήματος επιχειρώντας εντατικά να το καταστήσει καθολικό για ολόκληρο το κίνημα και να απονοηματοδοτήσει τους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες. Και αυτή της η κίνηση οφείλει να γίνει κατανοητή στο συνολικό πλαίσιο όχι μόνο της καταστολής, αλλά ολόκληρης της ιστορικής στιγμής που διανύουμε.

Αντί επιλόγου

Καθώς η δίκη σε δεύτερο –και τελευταίο βαθμό– του Γιάννη θα ξεκινήσει στις 28 Απρίλη, οι κινήσεις αλληλεγγύης στον Γιάννη θα είναι αναπόσπαστο κομμάτι των αγώνων της περιόδου, τμήμα μιας συνολικότερης αντίστασης που εκδηλώνεται απέναντι σε ολόκληρο το πεδίο της κρατικής καταστολής ενάντια στην κοινωνία. Ο σύντροφος θα δικαστεί ακόμη μια φορά συνολικά γι’ αυτό που είναι –ένας αναρχικός– και σ’ αυτό το πλαίσιο κινδυνεύει σοβαρά με μια επιβεβαίωση της αρχικής βαρειάς καταδίκης του.

Κλείνοντας αυτό το κείμενο, οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι υπάρχουν πολλά που λείπουν, τόσο από τη συνολικότερη ανάλυση, όσο και από τις επιμέρους παραμέτρους. Ένα από τα πιο σημαντικά, η στάση του Γιάννη μέσα στις φυλακές, η ενεργός συμμετοχή του στην γενικευμένη εξέγερση των φυλακισμένων σε όλη τη χώρα τον Απρίλη του 07, όπως και στη μαζική απεργία πείνας χιλιάδων κρατούμενων τον Νοέμβρη του 08. Όμως αυτό είναι ένα κομμάτι του πρόσφατου παρελθόντος που μάλλον θα γίνει επιτακτικό στο άμεσο μέλλον. Γιατί οι αγώνες ήταν και είναι συνολικοί. Γιατί συνεχίζονται…

No responses yet

Apr 23 2010

Περί Σπισισμού

Περί Σπισισμού

Ο αντισπισισμός ως έννοια

Ο όρος σπισισμός (speciesism στα αγγλικά, species=είδος) αναφέρεται στον διαχωρισμό όπου το ανθρώπινο είδος θεωρείται ανώτερο σε μία ιεραρχική κλίμακα από τα άλλα είδη. Ο σπισισμός ως διάκριση σε επίπεδο ειδών, δίνει περισσότερη ηθική σημαντικότητα στον άνθρωπο σε σχέση με τα μη-ανθρώπιναζώα, και ουσιαστικά επιτρέπει την επιβολή των ιεραρχικά ανώτερων στους κατώτερους, εμπνέοντας την ελεύθερη άσκηση εξουσίας.

Στην πράξη ο σπισισμός εκφράζεται με πολλαπλές μορφές εκμετάλλευσης των ζώων με τη θεώρησή τους ως ανθρώπινη ιδιοκτησία η οποία μπορεί να διατεθεί, να απορριφθεί και γενικότερα να χειραγωγηθεί κατά βούληση. Στην ανθρώπινη σπισιστική κοινωνία τα ζώα χρησιμοποιούνται με ποικίλους τρόπους ανάλογα με τα κατά περίπτωση συμφέροντα των εξουσιαστών ανθρώπων. Η χρησιμοποίηση αυτή μπορεί να αφορά στα ζώα τα ίδια – ζωντανά ή σκοτωμένα, ολόκληρα, ή μέρη του σώματός τους, παράγωγα οργάνων τους, εκκρίσεις τους, υπηρεσίες που αυτά παρέχουν ως αχθοφόροι, μέσα μεταφοράς, διασκεδαστές, πειραματόζωα, συντροφιά κλπ.

Βάσει των παραπάνω, ο αντισπισισμός είναι το ιδεολογικό ρεύμα που αντιτίθεται σε αυτό τον αυθαίρετο διαχωρισμό βάσει του είδους και κατ’ επέκταση απορρίπτει κάθε άποψη που θέτει τους ανθρώπους σε κυριαρχική θέση απέναντι στα άλλα ζώα. Αφετηρία του αντισπισισμού αποτελεί η εναντίωση στην εκμετάλλευση, τη χειραγώγηση και τη στέρηση ελευθερίας. Υπό αυτή την έννοια το αντισπισιστικό κίνημα είναι βαθιά ανατρεπτικό και επαναστατικό απέναντι σε ένα σύστημα που είναι δομημένο σε κυριαρχικές αλλά και ανθρωποκεντρικές αντιλήψεις, επηρεασμένες από Ιουδαίο-Χριστιανικού τύπου δόγματα όπως «ο άνθρωπος έχει ψυχή ενώ τα ζώα όχι», «τα ζώα είναι πλασμένα για να υπηρετούν τον άνθρωπο» κλπ.

Το αντισπισιστικό κίνημα απευθύνεται τόσο σε ζητήματα σχετικά με την καταπίεση των ζώων, όσο και σε κάθε ζήτημα κοινωνικής ανισότητας κι εκμετάλλευσης. Όμοια με τα άλλα κινήματα κοινωνικής απελευθέρωσης, όπως αυτά των μαύρων, των γυναικών, των γκέι και των λεσβιών, απορρίπτει εξίσου κάθε διάκριση βασισμένη στο χρώμα του δέρματος, το φύλο ή την σεξουαλική ταυτότητα και αγωνίζεται ενάντια σε όλες τις μορφές καταπίεσης. Ο σπισισμός όμως, αν και συνδέεται ως γνήσια εξουσιαστική συλλογιστική με το ρατσισμό, το σεξισμό και την ομοφοβία, στην ουσία αποτελεί το πιο βαθιά ριζωμένο σύστημα διάκρισης και η πρακτική του την πιο εντατική και θεμελιωμένη μορφή καταπίεσης.

Σύγχρονες σπισιστικές πρακτικές

Τα σύγχρονα βιομηχανικά εκτροφεία μπορούν να παρομοιαστούν περισσότερο με στρατόπεδα συγκέντρωσης, παρά με εργοστάσια. Το βιομηχανικό σύστημα εκτροφής μεταχειρίζεται τα ζώα σαν μηχανές παραγωγής κρέατος, γάλακτος, αυγών, γούνας κλπ εξοντώνοντας οτιδήποτε μη-παραγωγικό που δεν συνεισφέρει στο τελικό προϊόν (π.χ. μέγιστος περιορισμός κινήσεων ή εγκατάλειψη άρρωστων ζώων). Τα ζώα αρπάζονται νεογέννητα από τις μητέρες τους, καθηλώνονται σε ατομικά κελιά, υποβάλλονται συστηματικά σε ακρωτηριασμούς όπως το κόψιμο αυτιών ή όρχεων, γονιμοποιούνται δια της βίας, ταΐζονται δια της βίας, δολοφονούνται σε προεφηβική ηλικία. Ο βιασμός των σωμάτων και της φύσης τους είναι ανελέητος και εξακολουθεί να εξελίσσεται προς περαιτέρω «βελτιστοποίηση», με την ταυτόχρονη εφαρμογή βιοτεχνολογικών μεθόδων αναπαραγωγής και την γενετική μετάλλαξη πατενταρισμένων ζώων.

Επίσης μία από τις εκτενέστερες χρήσεις των ζώων στην καπιταλιστική σπισιστική κοινωνία είναι η χρήση τους ως πειραματόζωα. Τουλάχιστον 22 ζώα πεθαίνουν κάθε δευτερόλεπτο στις έρευνες της βιομηχανίας φαρμάκων, καλλυντικών, απορρυπαντικών και άλλων καταναλωτικών προϊόντων. Στα πειραματικά αυτά εργαστήρια τα ζώα γίνονται αποδέκτες της πιο ακραίας μορφής βίας, από ανθρώπους που έχουν κίνητρο το χρήμα, τη φιλοδοξία ή το σαδισμό. Οι πειραματισμοί σε ζώα αποτελούν επαναλαμβανόμενους βασανισμούς που συμπεριλαμβάνουν ηλεκτροσόκ, σπασίματα οστών, πρόκληση καρκίνων αλλά και νευρο-ψυχολογικού τύπου πειράματα όπως στέρηση ύπνου, υποβολή σε ακινησία, χρόνια απομόνωση και διάφορες άλλες “προοδευτικές” επινοήσεις.

Στη σημερινή σπισιστική καπιταλιστική πραγματικότητα τα ζώα θεωρούνται ανθρώπινη ιδιοκτησία ακόμη κι αν ζουν ελεύθερα στη φύση. Τα ζώα που δεν έχουν κυριαρχηθεί πλήρως και παραμένουν άγρια, νοούνται κι αυτά ως χρηστικά αντικείμενα που διατηρούνται για ψυχαγωγικού τύπου σφαγές, όπως το κυνήγι. Μετά από τη μανιώδη εξόντωση των άγριων ζώων από τον κατακτητή άνθρωπο, όσα είδη δεν αποδεκατίστηκαν από το κυνήγι, εξαφανίστηκαν λόγω της αρπαγής και της λεηλασίας του φυσικού τους περιβάλλοντος. Οι τελευταίοι επιζώντες των άλλοτε περήφανων κι ελεύθερων ειδών, γίνονται σήμερα θέαμα σε ζωολογικά πάρκα, κατάλοιπα της ίδιας αποικιακής νοοτροπίας που τα εξόντωσε σε πρώτη φάση. Συγχρόνως με την αποδοχή της παρούσας κατάστασης, οι άνθρωποι επιδίδονται σε τελετουργίες λατρείας ορισμένων ειδών ζώων και φυλών, τα οποία εξυμνούνται συνοδεία ευγονικού τύπου διασταυρώσεων. Ο παραλογισμός συνεχίζεται στη βιομηχανία της διασκέδασης με την αναπαραγωγή της βίας σε τσίρκο, ροντέο, ιπποδρόμους, ζωομαχίες κλπ σε ένα κατάλογο βιασμού και εξευτελισμού που δεν έχει τέλος.

Ο αντισπισισμός σε πολιτικό πλαίσιο

Μπορούμε ενδεχομένως να φανταστούμε ένα θεωρητικό μοντέλο καπιταλισμού το οποίο δεν εκμεταλλεύεται ζώα. Όμως, μεγάλο μέρος της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης έχει τις ρίζες του στην εκμετάλλευση των ζώων και η υπάρχουσα καπιταλιστική πραγματικότητα υπήρξε αποτέλεσμα πραγματικών ιστορικών διαδικασιών (ένα απλό και χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το γεγονός ότι τα σφαγεία και οι εταιρείες επεξεργασίας κρεάτων ήταν η πρώτη βιομηχανία που εφηύρε τον μεταφορικό ιμάντα, από όπου και προέρχεται η παραγωγή που βασίζεται στην γραμμή συναρμολόγησης).

Η εμφάνιση και η διατήρηση του καπιταλισμού ως σύστημα που εκμεταλλεύεται τους ανθρώπους στηρίζεται κατά κάποιους τρόπους και στην εκμετάλλευση των ζώων. Δεν πρέπει να παραβλέψουμε το γεγονός πως η μετάβαση από τις «πρωτόγονες κοινωνίες» όπου τα ζώα δεν ανήκαν σε κανέναν και ζούσαν άγρια κι ελεύθερα, στην κοινωνία της εξημέρωσης και της κυριαρχίας, τα ανέδειξε σε μία από τις πρωιμότερες μορφές ιδιωτικής περιουσίας. Από την στιγμή αυτή, μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως μέσα παραγωγής, εμπόρευμα για συναλλαγή και κέρδος, να συσσωρευθούν και να αποτελέσουν ένδειξη πλούτου ή ανώτερης κοινωνικής θέσης. Τα ζώα καθιερώθηκαν έτσι ως μία από τις πρώτες μορφές κεφαλαίου (και ουσιαστικά υποδουλώθηκαν). Η συμβολική σημασία της εξημέρωσης είναι μεγάλη καθώς αυτή αποτέλεσε ένα αρχέτυπο υπόδειγμα για άλλα είδη κοινωνικής υποταγής. Η εμφάνιση της πατριαρχίας, των κρατικών αρχών και των κοινωνικών τάξεων, είναι διαδικασίες παράλληλες με την εξημέρωση των ζώων, που συμπορεύθηκαν στην εξέλιξη των κοινωνιών. Όταν μιλάμε άλλωστε για την εκμετάλλευση και την καταπίεση των ζώων, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι οι άνθρωποι είναι και αυτοί ζώα. Η δεδομένη αντίληψη ότι τα ζώα υπάρχουν ως αντικείμενα στην υπηρεσία των αφεντικών τους επεκτάθηκε πολλές φορές σε καταπιεσμένες ομάδες ανθρώπων, για να νομιμοποιήσει την συγκριτικά με τα ζώα ευνοϊκότερη -ή ίση- εκμετάλλευσή τους (π.χ. δούλοι που προσδιορίζονταν περισσότερο ως ζώα παρά ως άνθρωποι). Παράλληλα οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν για την καθυπόταξη των ζώων έχουν χρησιμοποιηθεί συχνά για την καθυπόταξη και τον έλεγχο ανθρώπων (κλουβιά για τους τρελούς, μαστίγια για τους σκλάβους, αλυσίδες και κελιά για κάθε είδους ανυπόταχτο).

Στη σημερινή εποχή διάφορες τεχνικές κυριαρχίας πάνω σε ζώα που προκύπτουν από τα πειραματικά εργαστήρια εφαρμόζονται άμεσα και πάνω σε ανθρώπους, όπως γίνεται με τη στρατιωτική έρευνα. Τα ζώα χρησιμοποιούνται σε πειράματα του στρατού (δοκιμασίες πυροβολισμών, χρήση όπλων βιολογικού πολέμου κ.α.), ακριβώς επειδή είναι όμοια με τους ανθρώπους στις διάφορες λειτουργίες τους. Αυτά τα ζώα βασανίζονται μονάχα επειδή τοκεφάλαιο δεν μπορεί (ακόμα;) να πειραματιστεί πάνω στους ανθρώπους. Επιπλέον, η κοινωνική αποδοχή της επιστημονικής έρευνας των πειραμάτων σε ζώα (αν και εξαρχής προβληματική) έχει στηριχτεί στο ψέμα ότι οι εταιρείες φαρμάκων νοιάζονται για την ανθρώπινη υγεία. Καμία τέτοια έρευνα δεν αποσκοπεί στην επίλυση των προβλημάτων υγείας, αλλά στην εξασφάλιση των οικονομικών οφελών των φαρμακοβιομηχανιών.

Οι σημερινές βιομηχανικές κτηνοτροφικές μονάδες εκτός από την αφαίμαξη του “ζωικού κεφαλαίου” και την επιβάρυνση του περιβάλλοντος με ένα ασήκωτο φορτίο μόλυνσης και ένα τεράστιο ενεργειακό κόστος, προωθούν προς κατανάλωση προϊόντα γεμάτα ορμόνες, αντιβιοτικά, πύον, κόπρανα, υπολείμματα παρασιτοκτόνων και μεταλλαγμένων οργανισμών, και η κατανάλωση τους είναι ένας πρωταρχικός παράγοντας για μία μειωμένης διάρκειας ανθρώπινη ζωή. Ταυτόχρονα παρέχουν κάποιες από τις πιο ακραίες και επικίνδυνες συνθήκες εργασίας για τους ανθρώπους που δουλεύουν σε αυτές π.χ. εργασία σε σφαγεία, σε ψυγεία, σε γραμμές τεμαχισμού κλπ. Σε αυτό παγκόσμιο σύστημα εργοστασιακής κτηνοτροφίας που επιπλέον επιδεινώνει το πρόβλημα της παγκόσμιας πείνας, είναι ξεκάθαρη η σύνδεση μεταξύ του πως ο καπιταλισμός κακοποιεί ανελέητα τα ζώα, λεηλατεί τη φύση και εκμεταλλεύεται τους ανθρώπους.

Κρατώντας όλα τα παραπάνω κατά νου, φτάνουμε στο σημείο όπου αναδύεται η σημασία της επανεξέτασης της σχέσης μας με τα μη-ανθρώπινα ζώα και η ανάγκη αυτή να τεθεί σε ένα νέο θεωρητικό πλαίσιο. Ο φαύλος κύκλος της βίας και της καταστροφής θα τερματιστεί μόνον όταν οι άνθρωποι διαμορφώσουν μη-ιεραρχικές και μη-εκμεταλλευτικές σχέσεις με τα άλλα είδη ζώων και το φυσικό κόσμο. Η απελευθέρωση των ανθρώπων, των ζώων και της γης είναι αγώνας ενιαίος.

Βασισμένοι σε αυτή την ιδεολογική πλατφόρμα και θεωρώντας πως στο θέμα της ολικής απελευθέρωσης των ζώων υπάρχει απουσία λόγου στον εγχώριο αντιεξουσιαστικό χώρο, σύντροφοι και συντρόφισσες προχωρήσαμε στη δημιουργία μιας συνέλευσης με αντιιεραρχικά χαρακτηριστικά και αυτοοργανωμένη λειτουργία, σκοπός της οποίας είναι η διάχυση της αντισπισιστικής θεωρίας και πράξης και η ανάδειξή τους ως αναπόσπαστο κομμάτι του ευρύτερου αντιεξουσιαστικού κινήματος. Δεν αντιλαμβανόμαστε το ζήτημα των ζώων ως θεωρητικό κατασκεύασμα αλλά ως συνειδητή στάση ζωής, πράγμα που μας οδηγεί και σε αντίστοιχες αδιαπραγμάτευτες πρακτικές τόσο στην πολιτική μας δράση όσο και στην καθημερινή μας ζωή.

ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ

ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΩΝ ΟΝΤΩΝ

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΖΩΑ

Συνέλευση για την Αντισπισιστική Δράση

antispe.squat.gr

No responses yet

Nov 25 2009

Για το Δεκέμβρη

Για την εξέγερση του Δεκέμβρη έχουν γραφτεί πολλά, θα γραφτούν ακόμα περισσότερα, όσο αντιλαμβανόμαστε το πόσο άλλαξε τις ισορροπίες μεταξύ εξουσιαστών και εξουσιαζόμενων. Πιστεύοντας ότι είναι αρκετά νωρίς  για να αναλύσουμε όλες τις πτυχές της εξέγερσης θα συγκεντρώσουμε το ενδιαφέρον μας στη ροή της πληροφορίας από τη στιγμή της δολοφονίας του Αλ. Γρηγορόπουλου και όσων ακολούθησαν αυτής, στα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν και τέλος στον ρόλο που είχε η τεχνολογία στα χέρια των εξεγερμένων.

Η διάδοση της είδησης ξεκίνησε μέσω των κινητών τηλεφώνων και του διαδικτύου και ακολούθησαν τα  καθεστωτικά ΜΜΕ προσπαθώντας από την πρώτη κιόλας στιγμή να υποβαθμίσουν  το γεγονός. Τα αντανακλαστικά λειτούργησαν, καταλήφθηκαν δημόσιοι χώροι και ξεκίνησε η λειτουργία συνελεύσεων. Εκεί αποφασίστηκαν οι δράσεις της πρώτης νύχτας και οργανώθηκε η πορεία της Κυριακής με βασικό μέσο προπαγάνδισης το διαδίκτυο. Σειρά πήραν οι μαθητές μέσω ιστοσελίδων (facebook, tweeter, forum) συνεννοημένοι να κάνουν πορείες. Τα μέσα αυτά λειτούργησαν μόνο για συνεννοήσεις πρώτου βαθμού με τα επιθετικά και συγκρουσιακά χαρακτηριστικά να ξεδιπλώνονται στο δρόμο. Η ανάγκη για ενημέρωση στους κατά τόπους κατειλημμένους χώρους ώθησε στη δημιουργία ενός blog για κάθε κατάληψη, πράγμα πρωτοφανές, όπου υπήρχε αδιαμεσολάβητη πληροφόρηση. Παράλληλα, μια μεγάλη μάζα των λεγόμενων bloggers ανέλυε, κριτίκαρε, καλούσε σε δράσεις και διακινούσε την προσωπική της εκτίμηση για τα γεγονότα. Υπήρχαν επίσης και κινηματικά sites τα οποία παρείχαν μια αδιαμεσολάβητη ενημέρωση (π.χ Indymedia). Άξιο αναφοράς είναι οι επιθέσεις που δέχτηκε το Indymedia προκειμένου να κατασταλεί αλλά και η αναπόφευκτη δυσλειτουργία του λόγω του μεγάλου όγκου επισκέψεων. Για το τέλος αφήσαμε την “αναλογική τεχνολογία”, το πιο ισχυρό όπλο στα χέρια των εξεγερμένων. Τις αφίσες, τα κείμενα με τον πολιτικό λόγο, τις μικροφωνικές, την κατάληψη ή και  δημιουργία ραδιοφωνικών σταθμών, τις πορείες, τις επιθέσεις στα αστυνομικά τμήματα, στις τράπεζες και στα εμπορικά κέντρα των πόλεων.

Οι συνεχείς ενημερώσεις για τα γεγονότα βοήθησαν πολύ στη διάδοση των αιτημάτων των εξεγερμένων. Αυτό όμως που έπαιξε το μεγαλύτερο ρόλο ήταν ο οργανωμένος πολιτικός λόγος που είχε τη δυνατότητα να διαχυθεί μέσω του διαδικτύου σε όλο τον κόσμο. Έδειξε ότι ήταν ισχυρός αφού προκάλεσε αντιδράσεις και κινήσεις αλληλεγγύης, παρακάμπτοντας , για πρώτη φορά ίσως τόσο γρήγορα, εμπόδια όπως τα ντόπια και διεθνή ΜΜΕ. Έδειξε επίσης ότι οι εξεγερμένοι, σε μια κρίσιμη κατάσταση, παίρνοντας την πληροφόρηση στα χέρια τους,  μπορούν να ξεπεράσουν την καθεστωτική παραπληροφόρηση και συκοφάντηση . Αυτό που έχει σημασία είναι οι δομές μας να γίνουν ακόμη πιο ισχυρές αφού σε μια από τις μαζικότερες αντεπιθέσεις στο κράτος τα τελευταία χρόνια καταφέραμε αν μη τι άλλο να ακουστούμε αμφισβητώντας στην πράξη την κρατική προπαγάνδα.

Αναμφισβήτητο γεγονός είναι ότι κάποια τεχνολογικά μέσα βοήθησαν τόσο στην διάδοση του λόγου των εξεγερμένων όσο και σε πρακτικά ζητήματα. Βοήθησε όμως και την άλλη πλευρά στην προσπάθειά της να καταστείλει το όλο εγχείρημα της εξέγερσης. Η μετάδοση των γεγονότων από τα αστικά μέσα ήταν μια πραγματική παρωδία. Οι προσπάθειες της εξουσίας για παραποίηση της αλήθειας και επιστροφή στην κανονικότητα κατέρρευσαν από τις πρώτες ώρες. Ο θίασος των αναλυτών, ταγμένος στην επιχείρηση απόκρυψης των πραγματικών διαστάσεων της εξέγερσης, που με ζήλο χτίζαν το τείχος ανάμεσα στο φιλοθεάμον κοινό και τα οδοφράγματα, το είδαν να γκρεμίζεται. Ο κόσμος αναζητούσε την αλήθεια στους δρόμους. Το διαδίκτυο κατακλυσμένο από έναν τεράστιο όγκο πληροφοριών και απόψεων κινδύνευσε να γίνει το βασίλειο της υποκειμενικότητας. Πολλοί διάλεξαν ένα group ανάλογης θεματικής στο face book. Άλλοι, περισσότερο οργισμένοι, διάλεξαν και 2ο ή ακόμα και 3ο. Κάποιοι ανήσυχοι δημιούργησαν ένα blog. Στα forum γινόταν το αδιαχώρητο, ενώ τα διαδικτυακά κεράκια υπέρ αναπαύσεως έγιναν ανάρπαστα. Οι συλλέκτες ξεκίνησαν να οργανώνουν και να αποθηκεύουν ντοκουμέντα. Με λίγα λόγια, για κάποιους που νευρίασαν, ένα πληκτρολόγιο φάνηκε αρκετό. Τα επαναστατικά χαρακτηριστικά αυτών των μονάδων-ομάδων είναι αμελητέα ως προς την προώθηση των κινηματικών διαδικασιών. Όταν λαμβάνουν χώρα εξεγερσιακά γεγονότα οι συνελεύσεις στους κατειλημμένους χώρους λειτουργούν σαν κέντρα αποφάσεων. Όποιος αποφασίζει να δρα μόνος του, απομακρυσμένος από τα κεντρικά γεγονότα, απέχει από τις διαδικασίες συνδιαμόρφωσης.

Έχοντας έντονες ακόμη τις μνήμες του Δεκέμβρη και έχοντας συμμετάσχει σε δράσεις, συνελεύσεις και γενικότερα όντας κομμάτι αυτής της εξέγερσης θεωρούμε ότι ο εξεγερμένος, σε σχέση με τα τεχνολογικά μέσα, θα πρέπει να βρίσκεται σε ένα συνεχές δίπολο. Από τη μια μεριά, σαν σύγχρονος λουδίτης να σαμποτάρει τα μέσα αυτά ή στα πλαίσια της αυτοδιαχείρισης να τα οικιοποιηθεί.

Away From Keyboard

νοέμβρης 2009

 

No responses yet

Next »

css.php