Archive for the 'Προκηρύξεις' Category

Jun 03 2012

Αίσθημα ασφάλειας λέγεται αυτό…9 σφαίρες στον περαστικό!

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΠΕΜΠΤΗ 7 ΙΟΥΝΙΟΥ, 9.00 π.μ, ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ

Αίσθημα ασφάλειας λέγεται αυτό…9 σφαίρες στον περαστικό!

Στις 16 Φλεβάρη 2010, στη γειτονιά της Νέας Ελβετίας στον Βύρωνα, δυνάμεις της ελληνικής αστυνομίας πραγματοποιούν θεαματική επιχείρηση για τη σύλληψη 2 κακοποιών, των περίφημων «ληστών με τις βαριοπούλες». Ακολουθεί ανταλλαγή πυροβολισμών και ένας περαστικός, ο 25χρονος αλβανός εργάτης Nicholas Toddi, πέφτει νεκρός από 9 σφαίρες που δέχεται πισώπλατα από όπλο μπάτσου γιατί είχε την ατυχία να θεωρηθεί ύποπτος. Ήταν το τίμημα που έπρεπε να πληρώσει για να επανέλθει το «αίσθημα ασφάλειας» στη γειτονιά. Άλλωστε, ο τότε υπουργός «Προστασίας του Πολίτη», Χρυσοχοϊδης, χαρακτηρίζει την επιχείρηση πετυχημένη αφού…«συνελήφθησαν οι 2 κακοποιοί». Ο νεκρός εργάτης δεν ήταν παρά μια παράπλευρη απώλεια…

Στις 27 Φλεβάρη πραγματοποιείται στους δρόμους του Βύρωνα πορεία οργής από 700 διαδηλωτές-διαδηλώτριες.

Continue Reading »

No responses yet

Jun 03 2012

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ: Πέμπτη 7/6, 9.00 π.μ, Δικαστήρια Ευελπίδων

 

Continue Reading »

No responses yet

Apr 26 2012

Κείμενο που μοιράζεται στις γειτονιές του κέντρου της Αθήνας

No responses yet

Apr 09 2012

Για τις κρατικές μεθοδεύσεις και τη στοχοποίηση 3 συντρόφων μας, για τα γεγονότα της 5ης Μάη 2010

ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΕΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗ ΣΤΟΧΟΠΟΙΗΣΗ 3 ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ ΜΑΣ, ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ 5ης ΜΑΗ 2010 (pdf)

Παρασκευή 29 Απρίλη 2011, 3 σύντροφοι και ένα ακόμα άτομο απαγάγονται από τις αστυνομικές αρχές και οδηγούνται στη ΓΑΔΑ. Κρατούνται εκεί για ώρες, χωριστά ο ένας από τον άλλο, χωρίς καν να τους αναφερθεί ο λόγος προσαγωγής τους. Παράλληλα γίνονται έρευνες στα σπίτια τους και στα κανάλια ανακοινώνονται «συλλήψεις υπόπτων» για την επίθεση στο βιβλιοπωλείο Ιανός καθώς και τον εμπρησμό της τράπεζας μαρφίν στην οδό σταδίου, την 5η Μάη 2010. Εκκίνηση για την «επιχείρηση» αποτέλεσε ένα βολικό και ανώνυμο γράμμα κάποιου πληροφοριοδότη (λέγε με κρατική ασφάλεια), στο οποίο όχι απλά κατονομάζονται οι τρεις, αλλά εμπεριέχονται τα τηλέφωνα και οι διευθύνσεις τους(!). Το γράμμα αυτό, που αποτέλεσε έναυσμα για την άρση απορρήτου στα τηλέφωνά τους, αλλά και γενικότερα για την εμπλοκή τους με τις υποθέσεις, σήμερα ως δια μαγείας έχει εξαφανιστεί από τα αρχεία της ΓΑΔΑ. Πέρα από αυτό, τα στοιχεία που παρατέθηκαν εναντίον τους στάθηκαν αδύναμα για να τους κρατήσουν περισσότερο, γι αυτό και σχεδόν αμέσως αφέθηκαν ελεύθεροι. Σήμερα, ένα χρόνο μετά, κι αφού η δικογραφία περιφέρθηκε σε μια απέλπιδα προσπάθεια να βρεθούν “καινούριοι” ένοχοι, οι διωκτικές αρχές έχουν το θράσος να τους ξανακαλούν σε μια ακόμη απόπειρα να τους αποδώσουν τις κατηγορίες για ανθρωποκτονίες και απόπειρες ανθρωποκτονιών.

Για πολλούς λόγους, η 5η Μάη αποτελεί μια μέρα ορόσημο, τόσο για τους καταπιεσμένους και τους αγωνιζόμενους, όσο και για την κυριαρχία.

Μέσα στη βουλή ψηφιζόταν το πρώτο μνημόνιο, θέτοντας τα θεμέλια για τη ριζική καταστροφή του υπάρχοντος κοινωνικού συμβολαίου, την εκθεμελίωση του κόσμου της εργασίας από τις κατακτήσεις των αγώνων ενός αιώνα, την τελική διάλυση του κοινωνικού ιστού και συνόλου όπως τον ξέραμε. Ήταν ακριβώς η στιγμή που ενώθηκε «ο αστικός πολιτικός κόσμος», αποκόπτοντας τον ομφάλιο λώρο με τη μεταπολίτευση και τις «ακρότητες» που τη συνοδεύουν έως σήμερα, τόσο σε σχέση με το πεδίο των κοινωνικών αγώνων όσο και σε ιδεολογικό επίπεδο. Αναδεικνύοντας, ταυτόχρονα, για ακόμα μια φορά τον βίαιο τρόπο με τον οποίο νοηματοδοτείται η έννοια της“εθνικής σωτηρίας”. Η “σωτηρία” που φέρνει το μνημόνιο δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το “κοινό συμφέρον”, χωρίς την κατασκευή ενός απέραντου “εμείς” που αγκαλιάζει όλη την κοινωνία, χωρίς την εμφάνιση δηλαδή του ειδώλου που παρουσιάζει το συμφέρον των αφεντικών/κυριαρχίας ως συμφέρον όλης της κοινωνίας υπό την εθνικοπατριωτική ρητορική να το συνοδεύει και να το επιτάσσει.

Και όμως, το καλειδοσκόπιο των κοινωνικοταξικών διαφορών στάθηκε πιο δυνατό από τον κοίλο φακό του “κοινού συμφέροντος”. Έξω από τη βουλή, μία μεγαλειώδης διαδήλωση ήρθε για να αντιπαρατεθεί με το μεγαλύτερο μεταπολιτευτικό πρόγραμμα κοινωνικής λεηλασίας και υποδούλωσης. Ο χείμαρρος αυτός των 150- 200 χιλιάδων διαδηλωτών κατέβηκε για να εκβάλλει την οργή του στο κοινοβούλιο. Η προσπάθεια προσέγγισης εξελισσόταν για περισσότερες από 4 ώρες, ξανά και ξανά, παρά τις διμοιρίες των ΜΑΤ, τα δακρυγόνα, τις κρότου-λάμψης, τις δολοφονικές επιθέσεις των μηχανοκίνητων ομάδων ΔΕΛΤΑ. Η κοινωνική αποδοχή του πολιτικού συστήματος και των θεσμών του βρέθηκε στο ναδίρ. Τίποτα δε φαινόταν να μπορεί να ανακόψει αυτόν τον ανθρώπινο χείμαρρο, να τραυματίσει την αποφασιστικότητά του, παρά μόνο το αδιανόητο γεγονός του θανάτου τριών εργαζομένων από εμπρησμό στη μαρφίν.

Αυτή η απώλεια έγινε μούδιασμα που πήρε χρόνο να ξεπεραστεί και έβαλε ξανά στο τραπέζι το ζήτημα των μέσων και της αντιβίας, ιδιαίτερα σε μέρες εξεγερτικές. Για εμάς, η βία δεν είναι ούτε αγαθή ούτε κακή, είναι μεταβλητή του κοινωνικού ανταγωνισμού και ως τέτοια κάθε φορά που εκδηλώνεται θα πρέπει να εμπεριέχει τις έννοιες της επιλογής, της ευθύνης της πράξης και του εν-δυνάμει αποτελέσματός της. Για τη χρήση των μέσων, η συζήτηση δεν μπορεί να εξαντλείται στις μολότωφ και τις πέτρες ως μέσα καθαυτά. Τα μέσα οφείλουμε να τα ορίζουμε πάντα σε διαλεκτική σχέση με το σκοπό, ανεξάρτητα από τη μέγιστη αποτελεσματικότητα τους ή μη. Και είναι ζητούμενο όλων όσων συμμετέχουν στους αγώνες, και μόνο αυτών• και η συζήτηση αυτή θα πρέπει να συνεχίζεται και να διευρύνεται συνεχώς.

Από την άλλη, η εξουσία (που αδιαφορεί έτσι κι αλλιώς για το θάνατό τους) εκμεταλλεύεται και χρησιμοποιεί τους νεκρούς της Μαρφίν αποκλειστικά ως προστατευτικό ανάχωμα για την ίδια.

Η επαναφορά αυτής της κατασκευασμένης δίωξης στοχεύει στην απονοηματοδότηση της συγκρουσιακότητας και της κοινωνικής αντιβίας ως άναρθρης, επικίνδυνης και δολοφονικής και έρχεται σε μια περίοδο που και τα ίδια τα μέσα καταστολής του κρατικού μηχανισμού αυξάνουν σε βιαιότητα και βαρβαρότητα, όντας πια μονόδρομος, αφού κάθε ίχνος κοινωνικής συναίνεσης καταρρέει.

Το κράτος διεκδικεί για τον εαυτό του το μονοπώλιο της βίας, ως ο μοναδικός μηχανισμός που μπορεί να διαφυλάξει και να συγκροτήσει το κοινωνικό σύνολο στη βάση της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, καταστέλλοντας τις φυγόκεντρες τάσεις της κοινωνίας.

Ιδιαίτερα σήμερα που οι αυτοοργανωμένες κοινωνικές αντιστάσεις και οι ακηδεμόνευτοι αγώνες διευρύνονται συνεχώς στις γειτονιές, στους εργασιακούς χώρους, στις απεργιακές κινητοποιήσεις, που μέρες όπως η 12η Φλεβάρη δίνουν σάρκα και οστά στον φόβο τους για τις επικείμενες εξεγέρσεις, η στοχοποίηση των αγωνιζόμενων, των συγκρουσιακών πρακτικών και κατά προέκταση των ίδιων των αγώνων, γίνεται ζωτικής σημασίας διακύβευμα. Ο λόγος ενάντια στην κοινωνική αντιβία όχι μόνο εξυπηρετεί την εθνική ομοψυχία που επιτακτικά χρειάζονται τα αφεντικά, αλλά προλειαίνει και τη στρατιωτικοαστυνομική εφαρμογή της κατάστασης έκτακτης ανάγκης που έχει διακηρύξει το κράτος εδώ και καιρό, με την αστυνομοκρατία στο κέντρο της πόλης, τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, την κατάλυση του ασύλου, τη βίαιη καταστολή των απεργιακών κινητοποιήσεων, τις συλλήψεις και προφυλακίσεις διαδηλωτών, τη στοχοποίηση των λαϊκών συνελεύσεων, τις απαγορεύσεις πορειών.

Μέσα από αυτό το πρίσμα και μόνο μπορούμε να δούμε τις διώξεις των συντρόφων μας. Ο εμπρησμός της Μαρφίν και του Ιανού, δεν αποτελούν ούτε αιτία, ούτε αφορμή. Αποτελούν την πρόφαση και το «καλύτερο δυνατό σενάριο» ρητορείας από την πλευρά των αρχών.

Οι σύντροφοί μας, από την πρώτη στιγμή έχουν δημοσιοποιήσει τη θέση τους για τα γεγονότα. Η εμμονή στα πρόσωπά τους έχει να κάνει με την αδιάλειπτη και συνεπή συμμετοχή τους μέσα στα χρόνια στους κοινωνικούς αγώνες και την πολιτική τους ταυτότητα ως αναρχικοί. Οι ζωές τους, όπως και η επαπειλούμενη φυλάκισή τους, γίνονται πεδίο κρατικού πειραματισμού, γίνονται πεδίο παραδειγματισμού για όσους αγωνίζονται και δη για το αναρχικό-αντιεξουσιαστικό κίνημα στο οποίο ανήκουν. Έτσι αρθρώνεται μια μεθοδευμένη απόπειρα να εγκληματοποιηθεί ,να περιθωριοποιηθεί και να αποκοπεί από τα κοινωνικά του ριζώματα, ένα κίνημα το οποίο έχει επιλέξει συνειδητά να προτάσσει και να δρα στην κατεύθυνση της κοινωνικής απελευθέρωσης -και που τα τελευταία χρόνια συνδιαλλέγεται και αλληλεπιδρά με ολοένα και μεγαλύτερα κομμάτια της κοινωνίας.

Δεν είναι η πρώτη φορά που σύντροφοι/ισσες αντιμετωπίζουν κατασκευασμένα και διογκωμένα κατηγορητήρια, αυτή η δίωξη όμως διεκδικεί πρωτιά σε χυδαιότητα. Το κράτος έχει κάνει σαφές πως η εξόντωση των πολιτικών του αντιπάλων, είτε ιδεολογική είτε φυσική, βρίσκεται ψηλά στην ατζέντα του και δεν πρόκειται να αρκεστεί στους αναρχικούς, όπως άλλωστε υποδεικνύουν οι εκατοντάδες προσαγωγές, συλλήψεις και ξυλοδαρμοί διαδηλωτών τα τελευταία χρόνια. Η συγκεκριμένη δίωξη, όπως και οι 4 προφυλακίσεις της 12ης Φλεβάρη, είναι ένα μήνυμα με αποδέκτες όσους και όσες κατεβαίνουν στο δρόμο, όσες και όσους αγωνίζονται.

Δεν τρέφουμε αυταπάτες για τη δυσκολία της συγκυρίας που διανύουμε. Για τη διαρκή επίθεση από τη μεριά του κράτους και των αφεντικών σε κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας. Κι όσο η κρίση θα βαθαίνει, τόσο η εξουσία θα προσπαθεί επίμονα να επιστρέψει προς τη μεριά των καταπιεσμένων το φόβο που τη διακατέχει. Το φόβο για την έλλειψη συναίνεσης στους σχεδιασμούς της, για τη διαρκή ενδυνάμωση και ποιοτική αναβάθμιση των αυτοοργανωμένων, ακηδεμόνευτων εγχειρημάτων και αγώνων. Μα πάνω από όλα το φόβο ότι «στιγμιότυπα» όπως η εξέγερση του Δεκέμβρη, οι συγκρουσιακές- εξεγερτικές διαδηλώσεις της 5 Μάη 2010, του Ιούνη του 2011 και της 12 Φλεβάρη του 2012 θα αποτελέσουν απλά και μόνο μια πρόγευση της αντίστασης που θα αντιμετωπίσουν.

Όσο λοιπόν το κράτος προσπαθεί να διαχύσει το φόβο και να τρομοκρατήσει τους αγωνιζόμενους ανθρώπους, θα βρίσκει απέναντί του την αλληλεγγύη και την συντροφικότητα.
Γιατί η αλληλεγγύη είναι σχέση που έχει χτιστεί και θα χτίζεται στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον των αγώνων, του κόσμου που αντιστέκεται.
Κανείς από τους συντρόφους μας δε θα μείνει μόνος, καμία δίωξη δε θα μείνει αναπάντητη.

Ούτε να το σκέφτεστε….


ΥΠΟΥΡΓΟΙ – ΜΠΑΤΣΟΙ – ΔΙΚΑΣΤΕΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΠΑΠΑΓΑΛΑΚΙΑ
ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΜΑΣ !
Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΣΑΣ !


                                                                         Κατάληψη Πατησίων 61 & Σκαραμαγκά

No responses yet

Apr 01 2012

Για τις κρατικές και παρακρατικές επιθέσεις εναντίον της κατάληψης Σκαραμαγκά

Όταν το αφεντικό δε  νιώθει σιγουριά,
τότε χαλαρώνει τα λουριά των σκυλιών του…

 

Το βράδυ της Δευτέρας 26/3, στη 1:50 πυρπολήθηκε το μηχανάκι ενός γείτονα που ήταν σταθμευμένο ακριβώς κάτω από την κατάληψη, στη γωνία Πατησίων και Σκαραμαγκά. Σύντροφοι  που διέρχονταν την Πατησίων είδαν δύο άτομα που επέβαιναν σε μηχανάκι και φορούσαν μαύρα κράνη, να βάζουν φωτιά, χωρίς καμία βιασύνη, ενώ την ίδια χρονική στιγμή κινούνταν στον δρόμο 2 περιπολικά, εκ των οποίων το ένα βρισκόταν στο ίδιο ρεύμα κυκλοφορίας και 60 μέτρα πίσω. Το προηγούμενο βράδυ (25/03/12), 3 μηχανές που ήταν παρκαρισμένες στον πεζόδρομο της Σκαραμαγκά υπέστησαν φθορές στη σέλα με μαχαίρι, γεγονός που έγινε αντιληπτό  λίγο μετά την αποχώρηση των μπάτσων της ομάδας ΔΙΑΣ από το σημείο. Τα ανδρείκελα του κράτους, στην ερώτηση συντρόφων τι θέλουν κάτω από την κατάληψη, επικαλέστηκαν για την παρουσία τους "διενέργεια ελέγχου" και έφυγαν χωρίς άλλες εξηγήσεις. Αξιοσημείωτο είναι επίσης το γεγονός πως από τα τρία δίκυκλα που υπέστησαν φθορές, τα δύο ήταν συντρόφων και το ένα ήταν αυτό που το επόμενο βράδυ τελικά κάηκε. Continue Reading »

No responses yet

Mar 21 2012

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στην κατάληψη Σκαραμαγκά (δικαστ.Ευελπίδων, Δευτέρα 26/3, 9:30π.μ.)

 

ακολουθεί το κείμενο που μοιράζεται:

 

Για την αστυνομική εισβολή στην κατάληψη Πατησίων 61 και Σκαραμαγκά (pdf)

Στις 26 Μαρτίου διεξάγεται η δίκη σχετικά με την αστυνομική εισβολή, στις 29 Ιουλίου του 2011, στην Κατάληψη Πατησίων 61 και Σκαραμαγκά. Τα ανδρείκελα του κράτους εισέβαλαν με οργανωμένη επιχείρηση παρουσία εισαγγελέα στο κτίριο και διέλυσαν το εργαστήρι πληροφορικής, υφαρπάζοντας 15 υπολογιστές, ενώ περιμάζεψαν τις μαυροκόκκινες σημαίες μας και έγραψαν εμετικά φασιστικά και σεξιστικά συνθήματα στους τοίχους. Κατόπιν αποχώρησαν από τον χώρο, αφού πρώτα είχαν συλλάβει έναν από τους συντρόφους μας, ο οποίος, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους που απωθηθήκαμε βίαια από τα ΜΑΤ, κατάφερε να μπει στην κατάληψη απαιτώντας να είναι παρών κατά την έρευνα. Το κτίριο επανακαταλήφθηκε μετά από λίγες ώρες, όμως στον σύντροφό μας αποδόθηκαν οι κατηγορίες της διατάραξης της οικιακής ειρήνης, της οπλοφορίας για τις σημαίες και -το πιο εξωφρενικό- της κλεπταποδοχής για την κατοχή των υπολογιστών.

Η δίκη του συντρόφου μας θα πραγματοποιηθεί στα δικαστήρια της Ευελπίδων, με την κατηγορία της διατάραξης της οικιακής ειρήνης να έχει καταπέσει. Ωστόσο, ενώπιον του δικαστηρίου δεν σύρεται μόνο ο σύντροφός μας, αλλά όλοι όσοι επιλέγουν να πορευτούν με πυξίδα την αυτοοργάνωση, την αλληλεγγύη και την άμεση δράση στη βάση της κοινωνίας.

Από τη στοχοποίηση των καταλήψεων στη γενικευμένη καταστολή 

Η εισβολή στην κατάληψή μας εντάσσεται σε μια κεντρική πολιτική επιλογή τους κράτους, που, ιδιαίτερα μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη, στοχοποιεί συστηματικά τα ανταγωνιστικά ριζοσπαστικά εγχειρήματα, όπως οι καταλήψεις και οι αυτοοργανωμένοι χώροι/στέκια. Μόνο το τελευταίο διάστημα, στο στόχαστρο της καταστολής έχουν τεθεί η Δημοτική Αγορά της Κυψέλης, η κατάληψη της Λέλας Καραγιάννη όπως και η κατάληψη της Ελαίας στην Κέρκυρα, που ακολουθούν στην κρατική λίστα των εισβολών και επιθέσεων στην κατάληψη της Ζαΐμη στα Εξάρχεια, στο Μαραγκοπούλειο στην Πάτρα, στο Πίκπα και τις αυτοδιαχειριζόμενες εστίες στο Ηράκλειο, στο Ορφανοτροφείο και το Ναδίρ στη Θεσσαλονίκη, στο αναρχικό στέκι «Ρεσάλτο» στο Κερατσίνι. Στην επιλογή αυτή, σταθεροί αρωγοί αποτελούν οι ιδεολογικοί μηχανισμοί από τα ΜΜΕ, που συκοφαντούν με λύσσα τη δράση και τον λόγο των αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων, ως τα κόμματα με προεξάρχον το ΛΑ.ΟΣ , που εντείνουν τις πιέσεις για εκκένωση των καταλήψεων μέσω και των κοινοβουλευτικών τους ερωτήσεων. Πρόθυμες πάντα να συνδράμουν την κατασταλτική μηχανή είναι φυσικά και οι διάφορες φασιστικές και ακροδεξιές παραφυάδες.

Η εξελισσόμενη αυτή επίθεση επιχειρεί να εκθεμελιώσει την ιστορική κοινωνική πρακτική της οικειοποίησης εγκαταλελειμμένων κτιρίων και της μετατροπής τους σε ελεύθερους κοινωνικούς χώρους. Περαιτέρω, επιχειρεί να απονοηματοδοτήσει την κατάληψη ως μέσο αντίστασης, το οποίο είναι εδραιωμένο στη συνείδηση των αγωνιζόμενων, όπως αποδεικνύει η ιστορία των κοινωνικών και ταξικών αγώνων, από τις καταλήψεις σε σχολεία και πανεπιστήμια μέχρι εργασιακούς χώρους και δημόσια κτίρια, όπως τα υπουργεία ή τα δημαρχεία. Η διάχυση της πρακτικής αυτής αποτυπώνεται και στη διάδοση της κατάληψης και αυτοδιαχείρισης χώρων και υποδομών που συνδέονται με τις καθημερινές ανάγκες των κατοίκων στις γειτονιές, είτε πρόκειται για πάρκα και χώρους πρασίνου (Πάρκο Κύπρου και Πατησίων, Πάρκο Ναυαρίνου) ή κοινωνικά ιατρεία (το ΠΙΚΠΑ στα Πετράλωνα), είτε για εγχειρήματα με πολύμορφη τοπική και κοινωνική δράση (κατάληψη Πάτμου και Καραβία στα Πατήσια, κτήμα Πραποπούλου στο Χαλάνδρι, Στρούγκα στη Ν. Φιλαδέλφεια).

Σε μια περίοδο κοινωνικών και ταξικών αναταράξεων λόγω της συστημικής-οικονομικής κρίσης, οι απελευθερωμένοι κοινωνικοί χώροι αγώνα αποτελούν ακόμη μεγαλύτερο κίνδυνο για την κυριαρχία. Η έμπρακτη αμφισβήτηση της εξουσίας και των καπιταλιστικών σχέσεων, η οργάνωση της καθημερινότητας μας με βάση την αλληλεγγύη, την αυτοοργάνωση και τη συντροφικότητα, η ανάδειξη του προτάγματος της συλλογικής δράσης, πέρα από τους πλασματικούς διαχωρισμούς της φυλής ή του φύλου, απειλούν να διαρρήξουν περαιτέρω το κοινωνικό ρήγμα από τις αντιφάσεις και τα αδιέξοδα του καπιταλισμού.

Τη στιγμή λοιπόν που το οικοδόμημα της συναίνεσης εμφανίζει βαθιές ρωγμές, με τις κοινωνικές αντιδράσεις απέναντι στην καταλήστευση των ζωών μας να οξύνονται, η βάρβαρη καταστολή ενάντια σε κάθε αγωνιζόμενο κομμάτι και η διάχυση του φόβου συνιστούν βασικό πυλώνα για τη διάσωση του συστήματος. Το μήνυμα τόσο στον αναρχικό/αντεξουσιαστικό χώρο όσο και σε κάθε υποκείμενο αγώνα, είτε βρίσκεται σε κατειλημμένα κτίρια, κοινωνικά και φοιτητικά στέκια, πλατείες και γειτονιές ή εργασιακούς χώρους, είναι σαφές: το κατασταλτικό χέρι του κράτους μπορεί να αγγίζει, όποτε κρίνει πως έχει τη δυνατότητα, ό, τι θέλει σε ένα διαρκώς διογκούμενο καθεστώς έκτακτης ανάγκης. Μόνο συμπτωματικό, εξάλλου, δεν μπορεί να θεωρηθεί το γεγονός πως την ίδια μέρα της εισβολής, τα ξημερώματα, ακολούθησε η βίαιη εκκένωση της πλατείας Συντάγματος, με ισοπεδωτική εκκαθάριση των υποδομών της λαϊκής συνέλευσης, από τις σκηνές ως το ιατρείο, και 8 συλλήψεις με την κατηγορία…της υποβάθμισης του περιβάλλοντος! 

Το άγριο πρόσωπο της καταστολής συναντούν πλέον όλες οι κοινωνικές ομάδες και επαγγελματικοί κλάδοι, που απεργούν ή διαδηλώνουν ενάντια στη διαρκώς εντεινόμενη επίθεση κράτους και αφεντικών και την ισοπέδωση ολόκληρων στρωμάτων που αυτή συνεπάγεται. Όλοι όσοι αντιδρούν στη βία των απολύσεων, των μειώσεων μισθών και συντάξεων, της κατάργησης των συλλογικών συμβάσεων. Όλοι εκείνοι που διαβάζοντας εφημερίδες ή παρακολουθώντας δελτία ειδήσεων βιώνουν τη συκοφάντηση των κοινωνικών αγώνων και υφίστανται την τρομοκρατία των διλημμάτων “συναίνεση ή πτώχευση”, “υποταγή ή χρεωκοπία”. ¨Όλοι όσοι περιδιαβαίνοντας τις γειτονιές του κέντρου έρχονται αντιμέτωποι με την αστυνομοκρατία, τα συστηματικά κυνηγητά μεταναστών μικροπωλητών, τα φασιστικά “τάγματα εφόδου” που, ως ενεργοί φορείς της επιχείρησης διασποράς του κοινωνικού κανιβαλισμού, ξυλοκοπούν και μαχαιρώνουν όσους δεν συμπορεύονται με τα μισαλλόδοξα κηρύγματά τους.

Νέα τεχνολογία ποινικοποίησης

Στο ίδιο κατασταλτικό πλαίσιο, το κράτος στην περίπτωση της Σκαραμαγκά δοκίμασε μια καινοφανή τεχνολογία ποινικοποίησης και εγκληματοποίησης με την κατηγορία για την κλεπταποδοχή. Σε μια αντιστροφή ακόμη και για το αστικοδικαιϊκό σύστημα, η κατασταλτική μηχανή-κατήγορος μεταθέτει το βάρος της απόδειξης στον «κατηγορούμενο», ο οποίος ανάλογα με τις ορέξεις των μπάτσων μπορεί να κληθεί να αποδείξει πού βρήκε ένα κρεβάτι, ένα στρώμα, μια καρέκλα, έναν υπολογιστή και αν όλα αυτά αποτελούν προϊόντα κλοπής. Προφανής στόχος, πέρα από τη μεθοδευμένη διόγκωση του κατηγορητηρίου, είναι η απαξίωση των ανοιχτών αυτόνομων δομών και μέσων παραγωγής/αναπαραγωγής και επιβίωσης, είτε πρόκειται για ένα εργαστήρι πληροφορικής ή έναν διαδικτυακό κόμβο αντιπληροφόρησης, είτε πρόκειται για ένα ξυλουργείο, που μπορεί να προσφέρει «απτές» λύσεις ιδιαίτερα εντός ενός ασθμαίνοντος καπιταλισμού. Την τεχνολογία της «κλεπταποδοχής» πάντως είχε εφαρμόσει η ΕΛ.ΑΣ πρόσφατα και στην υπόθεση της σύλληψης των 4 από τους 300 μετανάστες απεργούς πείνας της Υπατίας, μεθόδευση που όπως φάνηκε επεκτάθηκε και μάλλον θα επεκταθεί και σε άλλες περιπτώσεις στο μέλλον.

Η στοχοποίηση της κατάληψή μας συνδέεται ακόμη με τη δραστηριοποίηση του κεφαλαίου στην περιοχή. Στο πλαίσιο των επίδοξων σχεδιασμών για την “ανάπλαση” του κέντρου και συγκεκριμένων πλατειών, όπως εκείνη της Βικτώριας, τα τελευταία χρόνια έχουν κατασκευαστεί ογκώδη κτήρια για εμπορική κυρίως δραστηριότητα. Στο οικοδομικό τετράγωνο που βρίσκεται η κατάληψη έχει ήδη φυτευτεί ένα φαραωνικό εμπορικό κέντρο στην 3η Σεπτεμβρίου, ενώ μία ακόμη υπερκατασκευή ολοκληρώνεται στον πεζόδρομο της Σκαραμαγκά. Στη γωνία της Πατησιών με την Ηπείρου βρίσκεται εδώ και χρόνια το πολυτελές μέγαρο Υπατία, ενώ συνεχή δημοσιεύματα του αστικού τύπου παρουσιάζουν το κτίριο της κατάληψης, που «ανήκει» στο Ναυτικό Απομαχικό Ταμείο και το είχε αφήσει χρόνια στην εγκατάλειψη, ως “φιλέτο” προς αξιοποίηση.

Την “αξιοποίηση” του, άλλωστε, επιζητούν και διάφοροι εστέτ φιλόμουσοι του Εκάλης Tennis Club, προκειμένου να στεγαστεί Μουσείο της Μαρίας Κάλλας, λόγος τον οποίο εμφάνισαν και οι βουλευτές της Δημοκρατικής Αριστεράς Θαν. Λεβέντης και Γρ. Ψαριανός στην ερώτηση που κατέθεσαν στη Βουλή, προκειμένου να εκκενωθεί η κατάληψη.

Η κατάληψη Σκαραμαγκά «αξιοποιείται» από αγωνιζόμενους

Η απάντησή μας προς το κράτος και όλους αυτούς τους τσαρλατάνους της Τέχνης είναι πως το κτήριο της Πατησίων 61 και Σκαραμαγκά αξιοποιείται ήδη! Αξιοποιείται από αγωνιζόμενους ανθρώπους ως κύτταρο αυτοοργάνωσης και ρήξης με τις κυρίαρχες καπιταλιστικές σχέσεις. Αξιοποιείται ως τόπος συνάντησης και επαφής έξω από την αποστειρωμένη γυάλα των εμπορευμάτων και της κατανάλωσης. Ως εργαστήρι παραγωγής θέσεων και ιδεών, διεμβολίζοντας την κυρίαρχη ιδεολογία μέσα από τη διοργάνωση εκδηλώσεων για την κρίση, τις φυλακές, την κρατική καταστολή, το μεταναστευτικό, τον αντιφασισμό, το φύλο, τον αντισπισισμό, την αντιπληροφόρηση, τον αντιμιλιταρισμό, τη διεθνή αλληλεγγύη. Αξιοποιείται ως δίκτυο αλληλοβοήθειας και αυτομόρφωσης με την οργάνωση μαθημάτων πληροφορικής, χορού, ελληνικής γλώσσας σε μετανάστες, με τη λειτουργία του αυτοδιαχειριζόμενου καφενείου, της συλλογικής κουζίνας, του ξυλουργείου, της βιβλιοθήκης, του εργαστηρίου ραπτικής και συνδημιουργίας, της πίστας αναρρίχησης.

Δηλώνουμε ότι οι κατασταλτικές επιχειρήσεις εναντίον μας δεν μας φοβίζουν. Δεν μας τρομάζουν ούτε η εντεινόμενη το τελευταίο διάστημα παρουσία των ένστολων καθαρμάτων της ομάδας ΔΕΛΤΑ γύρω από την κατάληψη, ούτε φυσικά οι κοινές επιθέσεις ΜΑΤ και φασιστοειδών, όπως εκείνες στις 10 και 16 Μαϊου του 2011, την περίοδο που εκτυλίσσονταν τα ρατσιστικά πογκρόμ στο κέντρο της Αθήνας. Αντιθέτως, όλα αυτά μας δυναμώνουν.

Δυναμώνουν την ανυποχώρητη επιλογή για την εμβάθυνση του κοινωνικού μας ριζώματος και την όσμωση με ολοένα μεγαλύτερα κοινωνικά κομμάτια μέσα από τις λειτουργίες και τις δράσεις της κατάληψης. Δυναμώνουν τη θέλησή μας για την ενίσχυση και διεύρυνση του δικτύου αντιστάσεων που συνομολογούν καταλήψεις, συνελεύσεις γειτονιάς, στέκια, πολιτικές συλλογικότητες, εργατικές ομάδες και ταξικά σωματεία βάσης. Μα πάνω απ’ όλα, ακονίζουν το βέλος της ταξικής μας οργής, οπλίζοντάς μας με ακόμη μεγαλύτερο πείσμα να συνεχίσουμε να συμμετέχουμε ενεργά στους κοινωνικούς αγώνες, τις διαδηλώσεις, τα απεργιακά μπλόκα, τα οδοφράγματα, τις δράσεις των θυλάκων αντίστασης στο κέντρο και τις γειτονιές, που διεκδικούν να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους. Μέχρι να ισοπεδώσουμε τον καπιταλισμό και πάνω στα συντρίμμια του να οικοδομήσουμε μια κοινωνία ελευθερίας και αλληλεγγύης, χωρίς αποκλεισμούς και εκμετάλλευση.

Οι καταλήψεις είναι αναπόσπαστο κομμάτι των κοινωνικών αγώνων!

Κάτω τα ξερά σας!

 

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ, ΔΕΥΤΕΡΑ 26 ΜΑΡΤΙΟΥ, 9.30πμ

 

Κατάληψη Πατησίων 61 & Σκαραμαγκά

No responses yet

Mar 13 2012

Φασιστικοί μύθοι στους καιρούς της κρίσης, της καταστολής και των πογκρόμ

Το παρακάτω κείμενο μοιράστηκε απο αλληλέγγυες και αλληλέγγυους στην πορεία για τις καταλήψεις στην Κυψέλη το περασμένο Σάββατο 3/3 , σε περαστικούς και μαγαζάτορες στην Πατησίων την περασμένη Πέμπτη, καθώς και πέριξ της πλατείας Βικτωρίας στην μικροφωνική που πραγματοποιηθηκε εκεί απο μετανάστες και αλληλέγγυους στις 09/03/12.

*Χάρηκαμε πολύ όταν είδαμε αρκετό κόσμο που έπαιρνε το κείμενο να “στραβώνει” καθώς έπεφτε το μάτι του στον τίτλο “οι ξένοι μας κλέβουν τις δουλειές”.

 

Φασιστικοί μύθοι στους καιρούς της κρίσης, της καταστολής και των πογκρόμ:

οι ξένοι μας κλέβουν τις δουλειές!

Πόσα είναι τελικά τα καταστήματα στο κέντρο της Αθήνας που πουλάνε τσάντες; 25; 40; Τόνοι από μελάνι μιας ολόκληρης μηχανής προπαγάνδας (ΜΜΕ, εμπορικοί σύλλογοι και επιμελητήρια, δήμος αθηναίων και υπουργεία) επιχειρούν να καταδείξουν το μέγεθος της οικονομικής ζημιάς που προκαλούν οι ανθέλληνες σενεγαλέζοι, νιγηριανοί και μπαγκλαντεσιανοί μικροπωλητές στον σκληρά δοκιμαζόμενο έλληνα έμπορο. Αν δε, πλάι στις τσάντες αθροιστούν και όλα εκείνα τα πλαστικά μπιχλιμπίδια στις λαϊκές, οι ομπρέλες στους σταθμούς του μετρό, συν κάποια γάντια και καπέλα, το μέγεθος της οικονομικής καταστροφής μάλλον συναγωνίζεται εκείνης του μνημονίου. Και τα ξυλόγλυπτα αγαλματάκια από την Αφρική –που τα βάζετε και αυτά;

Όμως δεν είναι αστείο, είναι γελοίο. Είναι χαρακτηριστικό ότι στις μεγάλες επιχειρήσεις-σκούπα που τόσο συχνά σαρώνουν την πόλη, το 25-40% των μπάτσων έχουν ως αποστολή να πατάξουν το βδελυρό “παραεμπόριο”. Ένας γιγαντιαίος μηχανισμός προπαγάνδας και καταστολής χωρίς πραγματικό υλικό πεδίο, που κυνηγάει φαντάσματα. Που δημιουργεί όμως πραγματικές αντιλήψεις εχθρότητας, που κατασκευάζει την εικόνα του μετανάστη ως εσωτερικού εχθρού, που καλλιεργεί και συνηγορεί σε ιδεολογίες μίσους και που θρέφει εφιάλτες.

Με την ανάλογη ρητορική, βεβαίως! Γιατί οι απλωμένοι μπόγοι των μικροπωλητών συνιστούν την εισβολή μιας “μαφίας” στο κέντρο της πόλης. Όμως για μια στιγμή… Μαφία; Συγκροτημένα δηλαδή δίκτυα εγκλήματος, με ισχυρές προσβάσεις στον κρατικό μηχανισμό, εκτεταμένη διαφθορά και εξαγορά αξιωματούχων και τζίρο εκατοντάδων εκατομμυρίων ή και δισεκατομμυρίων ευρώ; Αυτό δηλαδή που κανένας καραγκιόζης δήμαρχος ή υπουργός, ξεφτίλας δημοσιογράφος ή φασίστας μέλος του εμπορικού συλλόγου δεν τόλμησε να ψελλίσει για τη Siemens ή για τη Mονή Βατοπεδίου, θα πρέπει να αποδοθεί ως ταμπέλα εγκληματία στον μικροπωλητή και τον μπόγο του; Ποιος τελικά δουλεύει ποιον;

Η παραφιλολογία του “παραεμπορίου” δεν ήταν φυσικά τίποτε άλλο από τη γραμμική προέκταση εκείνου του μύθου που θέλει τους μετανάστες να “κλέβουν” τις δουλειές από τους σκληρά εργαζόμενους γηγενείς. Μια σπαρακτική κραυγή για όλες εκείνες τις καριέρες ελλήνων στα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας που χάθηκαν από τα μιάσματα τους μετανάστες, για τα πλούσια μεροκάματα των 22€ (για 16 ώρες δημιουργικής απασχόλησης) που στερήθηκαν τα ελληνικά χέρια, για τα όνειρα τόσων και τόσων ελληνόπουλων να δουλέψουν στα χωράφια, την οικοδομή και τα καράβια και που τα συνέτριψαν οι άνεμοι της παγκοσμιοποίησης.

Όμως οφείλουμε να είμαστε τίμιοι: πρέπει να ομολογήσουμε ότι κάπου συνέβαλαν και οι μετανάστες. Ολόκληρη την τελευταία 20ετία, χιλιάδες επιχειρήσεις μετανάστευαν στα Βαλκάνια αναζητώντας μια εργατική δύναμη που να αμείβεται με ψίχουλα. Αντίθετα όμως, όσοι επιχειρηματίες ήταν πατριώτες κράτησαν τις ετοιμόρροπες επιχειρήσεις τους στην ελλάδα, πρόθυμοι να δώσουν δουλειά σε κάθε έλληνα με 2€ την ώρα• και μόνο όταν αυτό ήταν αδύνατο, προσλάμβαναν κανέναν πακιστανό, καταριόμενοι την ώρα και τη στιγμή που δεν πήγαν και αυτοί σε καμία βουλγαρία και ρουμανία –που να φανταστούν όμως τόση αχαριστία; Αν και πλέον δεν πρέπει να έχουν παράπονο, οι συνθήκες ζωής και εργασίας των μεταναστών γίνονται –σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό– η εφιαλτική πραγματικότητα της κοινωνίας.

Στην πραγματικότητα οι μετανάστες δεν ήταν τίποτε άλλο από τους σκλάβους που χρειάστηκε η ελληνική κοινωνία για να ανέβει στο άρμα της ανάπτυξης και της ευρωπαϊκής ονείρωξής της –πριν βέβαια αυτό γίνει οριστικά συντρίμμια κάτω από την επέλαση της κρίσης. Άνθρωποι χωρίς φωνή και χωρίς πρόσωπο, μόνιμα κατατρεγμένοι και κοινωνικά περιθωριοποιημένοι –μια συνθήκη αναγκαία για να υποτιμηθεί η εργατική τους δύναμη τόσο, όσο αντίστοιχα μεγάλωναν τα κέρδη. Πάνω στα σώματά τους χτίστηκε ολόκληρη η οικονομική ανάπτυξη της τελευταίας 20ετίας –κι αυτό δεν προκύπτει μόνο από τη βιωμένη εμπειρία, αλλά το ομολογούν και όλες οι μελέτες των χαρτογιακάδων που κατοικοεδρεύουν στις τράπεζες, τα υπουργεία και τους διεθνείς οργανισμούς. Όπως ακριβώς στήριξαν με τις εισφορές τους τα ασφαλιστικά ταμεία για να ακούνε αυτή τη στιγμή ότι “δεν τους αντέχει η ελληνική οικονομία”. Και οι άνθρωποι κουνάνε το κεφάλι με τους τρελούς (και αχάριστους επίσης) που μπλέξανε, παίρνουν τα μπογαλάκια τους και κατά χιλιάδες γυρίζουν στις χώρες τους για να κάνουν αυτό που ξέρουν τόσο καλά: να δουλέψουν σκληρά χτίζοντας ακόμη μια φορά από την αρχή τη ζωή τους.

Και όσοι/ες φεύγουν, δεν ρίχνουν ούτε μια μαύρη πέτρα πίσω τους. Και απομένει έτσι, αυτές (τις πέτρες) να τις ρίξουμε εμείς –ντόπιοι και μετανάστες. Είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε για τις ζωές μας… 

Αλληλέγγυες/οι

Δεν υπάρχει τίποτα να υπερασπιστείς σε μια νεκρή πόλη στην οποία οι δημόσιοι χώροι δεν μας ανήκουν και που αυτή είναι οργανωμένη γύρω από την κυκλοφορία του εμπορεύματος. Ζούμε όμως σε κείνους τους καιρούς που ο κόσμος της κατανάλωσης τελειώνει και ο λόγος, η πράξη και οι δομές της αλληλεγγύης είναι οι μόνες που μπορούν να υποσχεθούν ένα μέλλον που να μην είναι εφιαλτικό.

Έτσι, καθώς το μικρεμπόριο των μεταναστών συνιστά ζωτική συνθήκη για την επιβίωσή τους, η αλληλεγγύη μας είναι δεδομένη. Όπως είναι και απέναντι σε όσους αρνούνται, συγκρούονται και δοκιμάζουν να δραπετεύσουν από τον ακραίο παραλογισμό της εξουσίας…

[Αναδημοσίευση από athens.indymedia]

No responses yet

Mar 11 2012

Μετανάστες και αλληλέγγυοι-ες στην πλ. Βικτωρίας

Ένα «επικίνδυνο» πείραμα πραγματοποιείται τον τελευταίο μήνα στην ΑΣΟΕΕ και την πλατεία Βικτωρίας. Οι συγκρούσεις μπροστά από την ΑΣΟΕΕ  των μεταναστών μικροπωλητών με τους μπάτσους και τη δημοτική αστυνομία (που προσπαθούν να τους απομονώσουν κοινωνικά και να τους διώξουν βίαια κλέβοντας την πραμάτεια τους) και η έμπρακτη υποστήριξη των αλληλέγγυων σε αυτές δημιούργησε τις κατάλληλες «καυτές» συνθήκες για να έρθουν κοντά δύο κόσμοι που μοιράζονται περισσότερα απ’ όσα τους χωρίζουν. Μετανάστες και αλληλέγγυοι δημιουργούν μία κοινότητα αγώνα και για 2η φορά πραγματοποιούν παρέμβαση με μικροφωνική και μαζικό μοίρασμα κειμένων. Πρόκειται για ένα πείραμα που έχει ως στόχο να σπάσει το μονόλογο της εξουσίας και των ΜΜΕ, να αντιμετωπίσει τους μπάτσους και τους φασίστες, να απομονώσει κάθε ρατσιστική κορώνα και κυρίως να μιλήσει σε μία γλώσσα. Τη γλώσσα της αλληλεγγύης και της αξιοπρέπειας.

Χτες το απόγευμα (9/3/12), από 150 περίπου άτομα, πραγματοποιήθηκε παρέμβαση στην πλ. Βικτωρίας όπου διαβάστηκε από το μικρόφωνο και μοιράστηκε στις εξόδους του ΗΣΑΠ και στους περαστικούς το κείμενο που έγραψαν οι μετανάστες απευθυνόμενοι στην κοινωνία. Την κίνηση τους στήριξε πλήθος αλληλέγγυων με δικά τους κείμενα και μετά το τέλος της 2ωρης παρέμβασης, ακολούθησε κοινή συνέλευση 80 ατόμων – στην πλειοψηφία τους μετανάστες – για τη συνέχιση των δράσεων.

Ο κοινός αγώνας ντόπιων και μεταναστών

Είναι αγώνας ενάντια στην καταπίεση

ΟΧΙ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΒΙΑ

 

[Ακολουθεί το κείμενο που έγραψαν, μοίρασαν και διάβασαν οι μετανάστες]

 

Αρχικά θα θέλαμε να χαιρετήσουμε όλους αυτούς που μας βοηθάνε να ζούμε με ελευθερία στην Ελλάδα. Γιατί ζούμε σε μια πολύ δύσκολη συνθήκη με την αστυνομία από τη μια και τους φασίστες από την άλλη που μας κινάγανε σε κάθε στιγμή. Ερχόμαστε αντιμέτωποι με τους φασίστες κάθε φορά που βρισκόμαστε στο δρόμο. Το ίδιο και με την αστυνομία που μας βασανίζει και μας παίρνει τα χρήματα μας, χωρίς κανένα πρόβλημα. Δεν ξέρουμε πια τι να κάνουμε, φοβόμαστε και υποφέρουμε. Όλοι οι μετανάστες είναι πολύ φοβισμένοι με αυτή την κατάσταση.

Ερχόμαστε καθημερινά αντιμέτωποι με έναν επιθετικό ρατσισμό από ένα κομμάτι της κοινωνίας και κυρίως από την αστυνομία. Οι αστυνομικοί εισβάλλουνε στα σπίτια μας και μας παίρνουν τα χρήματα και τα πράγματά μας. οι φασίστες και η αστυνομία κυνηγούν κάθε στιγμή τους μετανάστες. Ειδικά τη νύχτα γυρίζουν στις γειτονιές ψάχνοντας μετανάστες για να τους χτυπήσουν. Τις πιο πολλές φορές με πολιτική ταυτότητα παρουσιάζονται ως αστυνομικοί, ζητάνε τα χαρτιά μας και αφου μας τα σκίσουν αρχίζουν να μας ξυλοκοπούν. Πραγματικά κάθε φορά δεν μπορούμε να ξέρουμε αν αυτοί που έχουμε απέναντι μας είναι φασίστες ή αστυνομικοί.

Για λόγους οικονομικούς και λόγους πολέμου αναγκαστήκαμε να εγκαταλείψουμε τις χώρες μας για να έρθουμε να ζήσουμε στην Ευρώπη, πιο συγκεκριμένα στην Ελλάδα, για να ζήσουμε με αξιοπρέπεια, ειρήνη και ελευθερία. Οι δραστηριότητές μας είναι απλά και μόνο το μικρεμπόριο περιπλανώμενοι στους δρόμους. Αυτή μας η δραστηριοποίηση μας επιτρέπει να πληρώνουμε το νοίκι, το φαγητό μας, κλπ.

Για αυτό και ζητάμε από τη κοινωνία και τις ελληνικές αρχές να μας αφήσουν να ζήσουμε με αξιοπρέπεια, ελευθερία και σεβασμό. Και ένα μεγάλο ευχαριστώ σε αυτούς/ες που μας καταλαβαίνουν και μας στέκονται αλληλέγγυοι/ες.

 ΟΧΙ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΒΙΑ

 

[Αναδημοσίευση από athens.indymedia]

Avant tout salutation a ceux qui nous aident a vivre dans la liberte en Grece .Car nous vivons une situation tres difficile avec les policiers d’un cote et de l’autre cote avec les fascistes qui nous attaquent a chaque instant. Nous sommes tales par les fascistes chaque fois qu’ils nous  rencontent dans la rue. De meme que la police, que nous  torture et prend notre argent sans aucun probleme. De ce fait on ne sais plus qu’on faire, nous avons tres peur et nous souffrons aussi..Tous les etrangers sont tres inquiets de cette situation actuelle. Une situation economique et de guerre nous a pousse a quitter nos pays pour venir vivre en Europe, plus particulierement en Grece, c’est a dire vivre plus dignement dans la paix et dans la liberte. Nous sommes des gens tres serieux et notre activite est tout simplement  faire le petit commerce a travers les rues. Cette activite nous permet de payer le louer, le mange etc. Nous sommes confrontes quotidiennement a un racisme tres eleve de la part d’une partie de la population et surtout  de la police. Les policiers entrent  dans les maisons des etrangers pour les frapper,  prendre leurs bagages et leurs argents. Les fascistes et la police nous chassent a tout moment. Pendant la nuit ils font le tour des quartiers a la recherche des entrangers pour les faire subir  des mals moments. C’est pour cela que nous demandons de la population et des authorites grecques de nous permettre de vivre dignement dans la liberte et dans la respect. Nous disons un grand merci aux gens qui nous ont compris et qui nous defendent.

NON AUX FASCISTES  ET A LA VIOLENCE POLICIERE

 

Ακολουθούν φωτογραφίες από την πρώτη κοινή παρέμβαση μεταναστών και αλληλέγγυων έξω από την ΑΣΟΕΕ, επί της Πατησίων στις 23/02/12

 

No responses yet

Feb 27 2012

Οι καταλήψεις είναι αναπόσπαστο κομμάτι των κοινωνικών αγώνων

[.pdf]

από τη στοχοποίηση των καταλήψεων Λέλας Καραγιάννη 37 και Δημοτικής Αγοράς στην Κυψέλη…

Το Γενάρη του 2012, ύστερα από τις απαντήσεις που δόθηκαν στη Βουλή από την υπουργό παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου και τον υπουργό προστασίας του πολίτη Χρήστο Παπουτσή σε μια ακόμη επερώτηση των φασιστών του ΛΑΟΣ για τις καταλήψεις, γνωστοποιείται ότι έχει ασκηθεί αυτεπάγγελτη εισαγγελική δίωξη στην κατάληψη Λέλας Καραγιάννη 37 (κοντά στην πλατεία Αμερικής). Η συγκεκριμένη δίωξη ουσιαστικά έρχεται να συμπληρώσει και να επεκτείνει το πλαίσιο της κατασταλτικής μεθόδευσης απέναντι στην κατάληψη, ακολουθώντας τον αποκλεισμό της από ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις και την απειλή για εισβολή τον Ιούλη του 2010, καθώς και την απόπειρα διακοπής του ηλεκτρικού ρεύματος στο κτίριο τον Ιούλη του 2011.

Παράλληλα, το Νοέμβρη του 2011, κλιμάκιο του υπουργείου προστασίας του πολίτη, της ΓΑΔΑ και της δημοτικής αστυνομίας παρευρέθηκε στο 6ο διαμερισματικό συμβούλιο του δήμου Αθηναίων, στοχοποιώντας άμεσα την κατάληψη της δημοτικής αγοράς στην Κυψέλη. Η συγκεκριμένη κίνηση αποτελεί την κορύφωση των απειλών για εκκένωση που δέχεται το τελευταίο διάστημα η κατειλημμένη αγορά, τόσο από τους φασίστες του ΛΑΟΣ με πλήθος συκοφαντικών δημοσιευμάτων και επερωτήσεων στη Βουλή, όσο και από το Δήμο Αθηναίων με κύριο εκφραστή τους τον Καμίνη. Ο δήμαρχος, μάλιστα, εμφανίστηκε την παραμονή της Πρωτοχρονιάς στη Φωκίωνος Νέγρη, βγάζοντας λόγο στους «δημότες» ακριβώς έξω από τη δημοτική αγορά, κίνηση που πέρα από το συμβολικό της χαρακτήρα υποδηλώνει και τις άμεσες προθέσεις του.

…στην ευρύτερη κατασταλτική επίθεση του κράτους στο κέντρο της Αθήνας

Η περιοχή του κέντρου της Αθήνας που εκτείνεται από την Πατησίων μέχρι τη Λιοσίων, από την Ομόνοια μέχρι και τα Άνω Πατήσια, συμπυκνώνει με ιδιαίτερη ένταση πλήθος ταξικών-κοινωνικών αντιθέσεων και ανταγωνισμών, αλλά και αποτελεί διαρκές πεδίο εκδήλωσης επιθετικών και κατασταλτικών στρατηγικών από το κράτος και τα αφεντικά. Στη συγκεκριμένη περιοχή το κράτος επέλεξε –εδώ και χρόνια– να συσσωρευτεί ένα μεγάλο μέρος του πιο υποτιμημένου και κοινωνικά αποκλεισμένου πληθυσμού της πόλης, οι μετανάστες και οι μετανάστριες. Η διαδικασία αυτή πραγματοποιήθηκε σε πλήρη συνεργασία με τους προέδρους των μεταναστευτικών κοινοτήτων και των κυκλωμάτων διακίνησης, οι οποίοι έχουν καταλυτικό ρόλο στην προσπάθεια των μεταναστών για εύρεση σπιτιού, χαρτιών, δουλειάς ή τρόπων μετάβασης σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα.

Με αυτό τον τρόπο το κράτος αποσκοπούσε στην οριοθέτηση ζωνών –ελέγχου και αποκλεισμού κάθε πτυχής της ζωής των μεταναστών– επιλέγοντας ουσιαστικά να διαχειριστεί το μεταναστευτικό ζήτημα με καθαρά πολεμικούς όρους. Με επιχειρήσεις-σκούπα, δολοφονίες, συλλήψεις, ξυλοδαρμούς και οχετό ρατσιστικής προπαγάνδας από τα ΜΜΕ για την «εγκληματικότητα» στο κέντρο της Αθήνας, που δυστυχώς αναπαράγεται από μέρος των ντόπιων κατοίκων. Με την ενεργοποίηση των φασιστικών και παρακρατικών εφεδρειών, ώστε να εγκαθιδρυθεί στον Άγιο Παντελεήμονα και στην πλατεία Αττικής ένα ναζιστικού τύπου καθεστώς απαρτχάιντ και να εκκαθαριστούν οι συγκεκριμένες πλατείες από τους μετανάστες, ύστερα από τα φασιστικά πογκρόμ, τους ξυλοδαρμούς και τα μαχαιρώματα υπό την ανοχή και με τη συνεργασία της αστυνομίας. Με τη μετατροπή του κέντρου της Αθήνας στο κατεξοχήν πεδίο απόπειρας κοινωνικού εκφασισμού και εκδήλωσης φαινομένων κοινωνικού κανιβαλισμού.

Το τελευταίο διάστημα το κράτος έχει μεταφέρει την πολεμική του στον άξονα της Πατησίων διεξάγοντας κατασταλτικές επιχειρήσεις παράλληλα σε διάφορα «μέτωπα». Επιχειρήσεις-σκούπα πραγματοποιούνται, σε εβδομαδιαία βάση, τόσο στην πλατεία Βικτωρίας όσο και στην πλατεία Αμερικής και έχουν ως αποτέλεσμα τη σύλληψη δεκάδων μεταναστών που συγκεντρώνονται εκεί καθημερινά. Ισχυρές δυνάμεις των ΜΑΤ και της δημοτικής αστυνομίας επιτίθενται στους μετανάστες μικροπωλητές που συγκεντρώνονται γύρω από το κτίριο της ΑΣΟΕΕ, με την πρόφαση της πάταξης του «παραεμπορίου». Η σθεναρή αντίσταση των μικροπωλητών και αλληλέγγυων φοιτητών έχει ως αποτέλεσμα τη συχνή μετατροπή της Πατησίων σε πεδίο συγκρούσεων, τον αποκλεισμό τους εντός του πανεπιστημίου και την «απειλή» εισόδου των ΜΑΤ στο άσυλο. Ταυτόχρονα το αυτοδιαχειριζόμενο στέκι της ΑΣΟΕΕ στοχοποιείται από κατευθυνόμενα δημοσιογραφικά δημοσιεύματα, καθώς και από επιστολή του ίδιου του πρύτανη της σχολής προς την εισαγγελία Αθηνών.

Οι συγκεκριμένες κατασταλτικές επιχειρήσεις εντάσσονται στο ίδιο πλαίσιο διαχείρισης του «ζητήματος» του κέντρου της Αθήνας, πραγματοποιούνται όμως με μια σημαντική ποιοτική διαφοροποίηση σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν. Με φόντο τη βαθιά συστημική κρίση των τελευταίων χρόνων, η φτώχια και η εξαθλίωση στις γειτονιές και κεντρικά σημεία της πόλης συνεχώς διευρύνονται, αγγίζοντας ολοένα μεγαλύτερα τμήματα και του ντόπιου πληθυσμού. Η δυνατότητα εκμαίευσης συναίνεσης στους καπιταλιστικούς σχεδιασμούς βρίσκεται στο ναδίρ και οι κοινωνικοί αγώνες αγκαλιάζονται από ευρύτερα κοινωνικά κομμάτια. Έτσι το κράτος επενδύει στην ήδη διαμορφωθείσα «εκρηκτική» συνθήκη στο κέντρο της Αθήνας, προσπαθώντας για ακόμη μια φορά να στρέψει τους ντόπιους κατοίκους απέναντι στους μετανάστες, να βαθύνει τους διαχωρισμούς και τον κατακερματισμό μεταξύ των καταπιεσμένων, να εκμηδενίσει τη δυνατότητα συνεύρεσης και κοινής αντιμετώπισης της ολομέτωπης επίθεσης που δέχεται το κοινωνικό σώμα.

Τα παπαγαλάκια της εξουσίας οδύρονται για την «εγκληματικότητα» των μεταναστών, ενώ το «παράνομο» κεφάλαιο των μαφιών και των μπράβων τους, των πρεζέμπορων και των νταβατζήδων διεκδικεί συνεχώς ζωτικό χώρο στις γειτονιές και σε κεντρικά σημεία της πόλης, υπό την άμεση εποπτεία και τον έλεγχο της αστυνομίας. Το «παραεμπόριο» και οι μετανάστες μικροπωλητές υποδεικνύονται ως υπαίτιοι για την πτώση του τζίρου των καταστημάτων, ώστε να υπάρξει επικοινωνιακή διαχείριση της δυσαρέσκειας των εμπόρων-καταστηματαρχών, ενώ οι επιχειρήσεις θα συνεχίσουν να κλείνουν η μία μετά την άλλη ως απόρροια της οικονομικής κρίσης και της συνεπαγόμενης καταστροφής του μη παραγωγικού μικρομεσαίου κεφαλαίου. Η ρητορική περί ανάπλασης επανέρχεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα στο προσκήνιο, τόσο από δεξιούς όσο και από αριστερούς στυλοβάτες του συστήματος, αποτελώντας το «παραγωγικό» συμπλήρωμα της καταστολής στους σχεδιασμούς για το κέντρο. Έτσι παρουσιάζονται σχέδια επί σχεδίων για τραμ, πεζοδρομήσεις, εμπορικά κέντρα, γκαλερί και μουσεία αστικής τέχνης, που από τη μία μπορεί να αποτελούν διακαή πόθο και ονείρωξη των αφεντικών, από την άλλη, στη συγκυρία που διανύουμε είναι όνειρο θερινής νυκτός και μόνο τους λακέδες τους ή κάποιους αφελείς θα έπειθαν. Ο Δήμος Αθηναίων αποκτά αναβαθμισμένο θεσμικό ρόλο και αυτοπαρουσιάζεται ως εγγυήτρια δύναμη για την ανάπτυξη, την ασφάλεια και την εύρυθμη λειτουργία της πόλης, ενώ απολύει εργαζόμενους, λαμβάνει νομοθετική πρωτοβουλία για την απαγόρευση των διαδηλώσεων, διώκει άστεγους που κατέλαβαν το πνευματικό κέντρο, στοχοποιεί τη δημοτική αγορά Κυψέλης και διακόπτει την παροχή νερού στο πάρκο Κύπρου και Πατησίων.

Όλα αυτά αποτελούν βασικές πτυχές της ιδεολογικής και ταξικής επίθεσης που διεξάγουν το κράτος και τα αφεντικά και ουσιαστικά αποσκοπούν στη διεύρυνση των ελεγχόμενων και αποστειρωμένων ζωνών στην πόλη, στην αναχαίτιση των κοινωνικών αγώνων και αντιστάσεων και στο ξόρκισμα του εφιάλτη ενός νέου Δεκέμβρη, όπου ντόπιοι και μετανάστες με κοινό πεδίο συνύπαρξης τους δρόμους ταρακούνησαν συθέμελα το καπιταλιστικό οικοδόμημα.

οι καταλήψεις και τα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα είναι αναπόσπαστο τμήμα των κοινωνικών αγώνων

Στον αντίποδα της ζοφερής κοινωνικής πραγματικότητας που εκτυλίσσεται στο κέντρο της Αθήνας, γεννιούνται ή ενδυναμώνονται πλήθος ριζοσπαστικών κινήσεων, αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων και κοινωνικών αγώνων. Καταλήψεις, αυτοδιαχειριζόμενα στέκια και πάρκα, συνελεύσεις γειτονιάς, πρωτοβουλίες αγωνιζόμενων ανθρώπων συνιστούν ένα πολύμορφο φάσμα κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων, που με πείσμα και επιμονή εκδηλώνονται στην περιοχή και αποτελούν ανάχωμα στους κρατικούς-καπιταλιστικούς σχεδιασμούς, τόσο σε «τοπικό» όσο και σε κεντρικό επίπεδο. Αναδεικνύουν αρκετά ζητήματα σε σχέση με την κρίση, είτε μέσω εκδηλώσεων-συζητήσεων είτε με τις δράσεις για ελεύθερες μετακινήσεις στα μέσα μαζικής μεταφοράς, ελεύθερη πρόσβαση στα νοσοκομεία και την άρνηση καταβολής του χαρατσιού της ΔΕΗ, τη συμμετοχή στις απεργιακές διαδηλώσεις και την έμπρακτη στήριξη κινητοποιήσεων των εργαζομένων. Οργανώνουν συλλογικές κουζίνες και χαριστικά-ανταλλακτικά παζάρια για την προώθηση της ύπαρξης δικτύων αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας της τάξης των καταπιεσμένων. Υπερασπίζονται την ελεύθερη πρόσβαση στους δημόσιους χώρους, καθώς και τις ελάχιστες οάσεις πρασίνου που έχουν απομείνει στην περιοχή, όπως το πάρκο Κύπρου και Πατησίων και το Πεδίο του Άρεως. Πραγματοποιούν αυτοοργανωμένες συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις, προβολές, που χαρακτηρίζονται από ανταγωνιστικό πρόσημο προς τον κυρίαρχο πολιτισμό της εκμετάλλευσης, του εμπορεύματος και της εξουσίας. Αναμετρώνται με το φασισμό στους δρόμους και τις πλατείες της πόλης και στέκονται αλληλέγγυα με τους μετανάστες προβάλλοντας τις κοινές ταξικές και κοινωνικές ρίζες των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε στην καθημερινότητα, σε αντίθεση με την ασφυκτική αστυνόμευση και τη συστημική προώθηση του κοινωνικού κανιβαλισμού.

Γι’ αυτό και βρίσκονται στο στόχαστρο της καταστολής, με πιο πρόσφατη τη μεθόδευση ενάντια στις καταλήψεις της Λέλας Καραγιάννη 37 και της Δημοτικής Αγοράς στην Κυψέλη. Γι’ αυτό και οι καταλήψεις έχουν δεχτεί στο παρελθόν εισβολές της αστυνομίας, φασιστικές και παρακρατικές επιθέσεις. Γι’ αυτό και επιλέγονται ως ένα από τα πολυαγαπημένα ζητήματα ενασχόλησης των φασιστών στη βουλή και το δημοτικό συμβούλιο με συνεχείς επερωτήσεις και «πιέσεις» για εκκένωσή τους. Γι’ αυτό, άλλωστε, επαναλαμβάνεται συνεχώς η αποτυχημένη απόπειρα κατασυκοφάντησης και απομόνωσής τους από τις κοινωνικές τους αναφορές. Όπως και στο 6ο διαμερισματικό συμβούλιο του δήμου Αθηναίων (το Νοέμβρη), όπου οι εκπρόσωποι των μπάτσων αναπαρήγαγαν τη συνήθη λάσπη που εξαπολύουν τα φερέφωνά τους στα ΜΜΕ και οι φασίστες: « Οι καταλήψεις είναι ορμητήρια επιθέσεων, οπλοστάσια και χώροι τέλεσης εγκληματικών πράξεων».

 

Από το κατειλημμένο έδαφος της Σκαραμαγκά, αυτό που έχουμε να πούμε είναι ότι οι καταλήψεις ήταν, είναι και θα είναι ορμητήρια και οπλοστάσια αλληλεγγύης και συντροφικότητας. Εστίες αντίστασης, ανάχωμα στην επέλαση της κρατικής-καπιταλιστικής βαρβαρότητας και κύτταρα ανατρεπτικών προτάσεων για την οικοδόμηση μιας απελευθερωμένης κοινωνίας. Θα στέκονται στο πλευρό κάθε καταπιεσμένου και καταπιεσμένης, κάθε εκμεταλλευόμενου και εκμεταλλευόμενης. Θα συνεχίσουν να αποτελούν καταλύτες άλλα και αναπόσπαστα τμήματα των κοινωνικών-ταξικών αγώνων που διεξάγονται.

Όπως άλλωστε δηλώνουν οι καταληψίες της Λέλας Καραγιάννη: «…με εμπιστοσύνη στις πολιτικές, κοινωνικές και ταξικές δυνάμεις με τις οποίες έχουμε μοιραστεί και εξακολουθούμε ανυποχώρητα να μοιραζόμαστε τους ίδιους αγώνες για μια νέα κοινωνία ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας, ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ!» Γι’ αυτό οποιαδήποτε επιχείρηση καταστολής των καταλήψεων Λέλας Καραγιάννη και Δημοτικής Αγοράς στην Κυψέλη, όπως και κάθε αυτοδιαχειριζόμενου εγχειρήματος δε μπορεί παρά να εκληφθεί ως επίθεση στο σύνολο των αδιαμεσολάβητων και αυτοοργανωμένων κοινωνικών αγώνων. Και ως τέτοια θα αντιμετωπιστεί.

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΛΕΛΑΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ 37

ΚΑΙ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΑΓΟΡΑΣ ΣΤΗΝ ΚΥΨΕΛΗ

 

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΠΑΝΤΟΥ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΜΑΣ

ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟ

 

πορεία αλληλεγγύης

Σάββατο 3 Μάρτη, 12.00μμ, Δημοτική Αγορά Κυψέλης

 

κατάληψη πατησίων 61 & σκαραµαγκά

No responses yet

Jan 30 2012

Πορεία 4/2: Μοναστηράκι, 12.00

 

«ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ Ή ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ»

Η κυριαρχική επίθεση διευρύνεται και κλιμακώνεται. Τα πολιτικά και οικονομικά αφεντικά, έχοντας επιβάλει εδώ και δυο χρόνια ένα «καθεστώς έκτακτης ανάγκης», σπέρνουν ανθρώπινα συντρίμμια για να «ανοικοδομήσουν» την κοινωνία πάνω σε νέες βάσεις πιο πειθαρχικές, αποδοτικές και επωφελείς για τους ίδιους. Στόχος τους ο εξανδραποδισμός μας. Με «κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα» και συγκυβερνήσεις συστρατεύονται για την επιβολή της κοινωνικής σιωπής στα νέα μνημόνια υποδούλωσης και λεηλασίας που ετοιμάζουν. Με «κοινωνικούς διαλόγους» των «κοινωνικών εταίρων», καθημερινή εκφοβιστική και παραπλανητική προπαγάνδα από τα ΜΜΕ και διαρκή επίκληση της «τρόικας που απαιτεί» θέλουν να ξεγελάσουν τη συσσωρευμένη κοινωνική οργή.

ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΚΗΡΥΞΕΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΜΑΣ ΖΗΤΑΝΕ ΝΑ ΤΗΡΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ

Σύγκρουση και ρήξη με το κράτος, το κεφάλαιο, τους υπερεθνικούς μηχανισμούς κυριαρχίας. Όξυνση των ακηδεμόνευτων κοινωνικών-ταξικών αγώνων στους δρόμους, στις πλατείες, σε κάθε πεδίο της καθημερινής ζωής. Αυτοοργανωμένες κοινότητες αντίστασης και αλληλεγγύης παντού, στις γειτονιές, στους εργασιακούς και εκπαιδευτικούς χώρους, στις συνελεύσεις ανέργων. Αναχαίτιση των εκφυλιστικών φαινομένων κοινωνικού εκφασισμού που επιχειρούν να αναπτυχθούν στον αντίποδα της κοινωνικής ριζοσπαστικοποίησης. Καμία αυταπάτη για τις (σοσιαλδημοκρατικές ή αριστερές) προτάσεις καλλωπισμού και εξωραϊσμού του συστήματος εκμετάλλευσης και υποταγής. Καμία ψευδαίσθηση για τον ρόλο των εκλογών, των κομμάτων, της αντιπροσώπευσης, της ανάθεσης, των κοινοβουλευτικών «διεξόδων», των «εναλλακτικών λύσεων» και των «άλλων δρόμων». Ο πολιτισμός της υλικής, αξιακής, συναισθηματικής και πνευματικής φτώχειας δε βελτιώνεται, ανατρέπεται.

ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ

Στην προοπτική μιας αυτοοργανωμένης κοινωνίας κοινοκτημοσύνης, ελευθερίας, ισότητας, αλληλοβοήθειας. Χωρίς εξουσία και ταξική διαίρεση, χωρίς αφέντες και μισθωτούς σκλάβους, χωρίς αρχηγούς και υποτακτικούς, χωρίς ηγέτες και ακολουθητές, χωρίς ειδικούς και αδαείς, χωρίς ιεραρχία και διακρίσεις στη βάση του φύλου, της φυλής, του τόπου προέλευσης, της σεξουαλικής προτίμησης. Όλα για όλους, από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του.

Αναρχικές-οι από τις δυτικές συνοικίες της Αθήνας και του Πειραιά
Θερσίτης (Ίλιον)
Σινιάλο (Αιγάλεω)
Ρεσάλτο (Κερατσίνι)

 

Ακολουθεί το σχετικό κείμενο που μοιράζεται στις γειτονιές των δυτικών προαστίων Αθήνας και Πειραιά:

No responses yet

Dec 17 2011

Παρέμβαση σε εγκαίνια γραφείων της ΔΗΜ.ΑΡ μετά την επερώτηση για το κτήριο της Σκαραμαγκά

Την Παρασκευή 16-12-11 πραγματοποιήθηκε παρέμβαση στα εγκαίνια των γραφείων της Δημοκρατικής Αριστεράς στο Ίλιον από περίπου 50 συντρόφους και συντρόφισσες που συμμετέχουμε στην κατάληψη Σκαραμαγκά και αλληλέγγυους-αλληλέγγυες. Η παρέμβαση έγινε με αφορμή την επερώτηση που κατέθεσαν στη βουλή οι βουλευτές της Δημ.Αρ. Ψαριανός και Λεβέντης  “για το διατηρητέο στον αριθμό 61 της οδού Πατησίων, που αποτέλεσε την οικία της Μαρίας Κάλλας κατά τα νεανικά της χρόνια, καθώς και για το Μουσείο «Μαρία Κάλλας», που παραμένει σήμερα κλειστό”

Κατά τη διάρκεια της παρέμβασης, η οποία έγινε μιάμιση ώρα μετά την ανακοινωμένη ώρα των εγκαινίων, πετάχτηκαν τρικάκια, μοιράστηκαν κείμενα, φωνάχθηκαν συνθήματα, ενώ ανοίχτηκε πανό κάτω από τα γραφεία το οποίο έγραφε: «Δωσίλογοι της Δημοκρατικής Αριστεράς, κάτω τα χέρια από την κατάληψη Σκαραμαγκά». Η παρέμβαση ήταν σύντομη ενώ μερικά άτομα ανέβηκαν στα γραφεία και επέδωσαν την ανακοίνωση της κατάληψης στους ελάχιστους παραβρισκόμενους, τοπικά στελέχη ως επί το πλείστον καθιστώντας σαφές ότι θα μας βρίσκουν μπροστά τους κάθε φορά που επιλέγουν να χτυπήσουν τον κόσμο της εξέγερσης και της αυτοοργάνωσης και τα απελευθερωτικά εγχειρήματα που έχει γεννήσει.

Ακολουθεί η ανακοίνωση:

Στις 5 Δεκέμβρη 2011, μια μέρα δηλαδή πριν από την συμπλήρωση 3 ετών από τη δολοφονία του Αλ. Γρηγορόπουλου και το ξέσπασμα της εξέγερσης του Δεκέμβρη του ’08,  οι βουλευτές Θανάσης Λεβέντης και Γρηγόρης Ψαριανός κατέθεσαν στην βουλή επερώτηση σχετικά με το μουσείο της Μαρίας Κάλλας και την «εγκατάλειψη» του κτιρίου της Πατησίων 61, που έζησε τα εφηβικά της χρόνια η μεγαλοαστή τραγουδίστρια της όπερας. Τα δύο εν λόγω καθάρματα, που ξεπέρασαν σε χυδαιότητα τους φασίστες του ΛΑΟΣ, ανήκουν στο κόμμα της δημοκρατικής αριστεράς. Στη ΔΗΜ.ΑΡ. ανήκει και η Άννα Φιλίνη, η οποία ως πρόεδρος του πολιτιστικού οργανισμού του δήμου Αθηναίων είχε θέσει στο παρελθόν το ίδιο ζήτημα στο δημοτικό συμβούλιο.

Η δημοκρατική αριστερά αυτοχαρακτηρίζεται ως «η αριστερά της ευθύνης», η αριστερά δηλαδή, που δεν εναντιώνεται απλά στο «σύστημα» αλλά προτείνει και λύσεις. Η μετάφραση αυτής της φράσης είναι ότι θέλει να αποτελέσει μια βασική συνιστώσα του σχήματος εξουσίας, που θα προκύψει μετά τις επόμενες εκλογές. Μέσα στη συνθήκη της βαθύτατης συστημικής κρίσης, όπου το πολιτικό σύστημα έχει απολέσει κάθε δυνατότητα (εκμαίευσης) συναίνεσης, η πολιτική και οικονομική κυριαρχία αναζητά ένα μοντέλο διαχείρισης, μέσω του οποίου θα μπορεί να επιβάλλει όσο το δυνατόν ευκολότερα τις πολιτικές εξαθλίωσης απέναντι στο κοινωνικό σώμα. Προκειμένου να λειτουργήσει το μοντέλο αυτό με τους ευνοϊκότερους για την κυριαρχία όρους, στήνεται πάνω σε ένα ευρύτερο πολιτικό/κομματικό φάσμα, από την ακροδεξιά ως την αριστερά. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται και οι επιδιώξεις της Δημοκρατικής Αριστεράς, η οποία επιθυμεί να έχει νομή στο νέο πολιτικό σκηνικό. Η συνταγή άλλωστε είναι δοκιμασμένη στο πεδίο του δήμου Αθηναίων. Η Δημοκρατική Αριστερά συμμετέχει ενεργά στην εξουσιαστική κολεγιά μαζί με τον δήμαρχο Αθηναίων Καμίνη, ο οποίος ζητά επανειλημμένα νέα ρύθμιση για τις διαδηλώσεις ώστε να μην “διαταράσσεται” το εμπορικό Κέντρο της πόλης , εγκαινιάζοντας παράλληλα την προνοιακή πολιτική του προς τις ευάλωτες ομάδες ξηλώνοντας σε πρώτη φάση τα παγκάκια από τις πλατείες για να μην κοιμούνται οι άστεγοι.

Γι αυτούς ακριβώς τους λόγους υπογράφει  σε κάθε ευκαιρία δηλώσεις νομιμοφροσύνης και υποστήριξης προς το καθεστώς, κρατώντας εχθρική στάση απέναντι σε όποιον αγωνίζεται. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι μετά το απεργιακό διήμερο 19-20 Οκτώβρη συνέπλευσε με όλο τον εξουσιαστικό συρφετό τονίζοντας χαρακτηριστικά: «Είναι ενθαρρυντικό γεγονός ότι σήμερα οι χιλιάδες διαδηλωτές απώθησαν και απομόνωσαν τους κουκουλοφόρους, οι οποίοι για ακόμα μια φορά, επιχείρησαν να πλήξουν το μαζικό λαϊκό κίνημα». Η δημοκρατική αριστερά συμμετέχοντας εμφατικά στη συμμαχία των πρόθυμων και των τιμητών της κοινωνικής ειρήνης, όντας κομμάτι του κόσμου της διαμεσολάβησης και της εξουσίας καταδικάζει και εναντιώνεται σε κάθε ακηδεμόνευτο και συγκρουσιακό αγώνα καθώς νιώθει να κινδυνεύει από κάθε χειρονομία και λογική εξέγερσης.

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η ερώτηση για την κατάληψη Πατησίων 61 και Σκαραμαγκά η οποία έρχεται να προλειάνει το έδαφος από τα αριστερά- για κατασταλτική επιχείρηση εναντίον της. Μετά την επερώτηση των φασιστών βουλευτών του ΛΑΟΣ για τις καταλήψεις του κέντρου,τις κοινές επίθεσεις ακροδεξιών και ΜΑΤ στην κατάληψη της Σκαραμαγκά στις 10/5 και 16/5 και την εισβολή της αστυνομίας στις 29/7, ήρθε τώρα το αριστερό δεκανίκι της εξουσίας που λέγεται ΔΗΜ.ΑΡ να απλώσει τα ξερά του στην κατάληψή μας και θα είναι εξίσου υπόλογοι σε ενδεχόμενη εκκένωσή της.

Γιατί γνωρίζουν πάρα πολύ καλά οι δηλωσίες της δημοκρατικής αριστεράς, ότι το κατειλημμένο έδαφος της Σκαραμαγκά δεν είναι «ερειπωμένο». Αποτελεί μια εστία αυτοοργανωμένης ζωής μέσα στο εμπορικό κέντρο της μητρόπολης το οποίο θα επιθυμούσαν οι κρατικοί και δημοτικοί άρχοντες να είναι αποστειρωμένο «φιλοξενώντας» μόνο μουσεία και ναούς κατανάλωσης και διακίνησης εμπορευμάτων. Αντίθετα με αυτές τις προσδοκίες, μέσα στην κατάληψη πραγματοποιούνται πλήθος πολιτικών και πολιτιστικών δραστηριοτήτων με ανταγωνιστικό, προς το υπάρχον, πρόσημο.

Η κατάληψη Πατησίων 61 και Σκαραμαγκά θα συνεχίσει να δρα στην κατεύθυνση της αντίστασης και της αυτοοργάνωσης. Της σύγκρουσης και της αλληλεγγύης. Λαμβάνοντας τις αποφάσεις συλλογικά χωρίς ιεραρχίες, ειδικούς και ακολουθητές. Αποτελώντας κομμάτι του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού κινήματος, στεκόμενη στο πλάι κάθε αγωνιζόμενου/ης και κάθε καταπιεσμένου/ης.

Μέσα από την κατάληψη θα συνεχίσουμε να εξυφαίνουμε τα όνειρα μας για την ανατροπή του κόσμου της εκμετάλλευσης. Για να συμβάλουμε και εμείς στην κατεύθυνση της κοινωνικής επανάστασης, και στην ανοικοδόμησης μιας κοινωνίας ελευθερίας. Ενισχύοντας τους εφιάλτες κάθε δεξιού και αριστερού στυλοβάτη του συστήματος, τους υπενθυμίζουμε, ότι ήρθαμε για να μείνουμε…

10,100, χιλιάδες καταλήψεις
Ενάντια σε ένα κόσμο οργανωμένης πλήξης

No responses yet

Dec 15 2011

Πορεία ενάντια στην κρατική & παρακρατική βία

ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΟ ΠΕΡΑΜΑ – ΣΑΒΒΑΤΟ 17/12  ΩΡΑ 12.00

ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΣΟΡΜΠΑΤΖΟΓΛΟΥ (απέναντι από το παλιό ΑΤΛΑΝΤΙΚ)

Λεωφορεία: από Αθήνα Β18, Γ18 – από Πειραιά 843 (στάση “πλατεία”)

 

 

Για την επίθεση φασιστοειδών στο τέλος της αντικατασταλτικής διαδήλωσης

στο Πέραμα το πρωί του Σαββάτου 10 Δεκέμβρη

 

Το Σάββατο 10/12, είχε καλεστεί στο Πέραμα, στις 12.00, στην πλατεία Τσορμπατζόγλου, πορεία ενάντια στην αστυνομική βία, την κρατική καταστολή και το δόγμα «μηδενικής ανοχής». Η πορεία αφορούσε στην αστυνομική βία που ασκήθηκε σε σύντροφο από το Πέραμα από 4 άνδρες της ομάδας ΔΙΑΣ και στις κατηγορίες που του αποδόθηκαν κατόπιν για απείθεια, αντίσταση κατά της αρχής και οπλοφορία (για ένα πολυεργαλείο στο μπρελόκ), επειδή μαζί με μία συντρόφισσα πετούσαν τρικάκια (φεϊγ βολάν) την Κυριακή 4/12 έξω από το ΕΠΑΛ Περάματος. Τα τρικάκια αναφέρονταν στην αστυνομική δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου τρία χρόνια πριν και στην κοινωνική-ταξική εξέγερση που ακολούθησε.

Στη συγκέντρωση μαζευτήκαμε λίγο περισσότεροι από 100 άνθρωποι, με συμμετοχή κυρίως νεολαίων της περιοχής και αγωνιζόμενων ανθρώπων από το Πέραμα και τις γύρω περιοχές του Πειραιά. Μετά από παραμονή μίας ώρας στην πλατεία, με μικροφωνική, ανακοινώσεις, μοίρασμα κειμένων και ανάρτηση πανό, ξεκινήσαμε τη διαδήλωση. Πορευτήκαμε με παλμό και συνθήματα κατά της καταστολής και της λεηλασίας της ζωής μας, μοιράζοντας παράλληλα εκατοντάδες κείμενα και αφού κάναμε μια ολιγόλεπτη στάση για συνθήματα κοντά στο αστυνομικό τμήμα που φυλασσόταν από ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις, επιστρέψαμε στην πλατεία Τσορμπατζόγλου όπου και ολοκληρώθηκε η διαδήλωση.

Από την αρχή της συγκέντρωσης, πριν ξεκινήσει η πορεία, μία παρέα-ομάδα 10-15 ατόμων από το Πέραμα, καθόταν σε καφετέρια απέναντι από την πλατεία Τσορμπατζόγλου και κοιτούσαν προκλητικά προς τους συγκεντρωμένους. Κατά την επιστροφή μας στην πλατεία με την ολοκλήρωση της διαδήλωσης η συγκεκριμένη ομάδα είχε φτάσει να αριθμεί τουλάχιστον 40 άτομα, τα οποία όμως δεν φαίνονταν όλα από την πλατεία. Κάποιοι συνέχιζαν να είναι έξω από την καφετέρια, όμως οι περισσότεροι ήταν μέσα στο κατάστημα BALLOON ακριβώς δίπλα στην καφετέρια και στο οικόπεδο αριστερά του καταστήματος με τα μπαλόνια. Με την ολοκλήρωση της διαδήλωσης και την αποχώρηση όσων ανθρώπων είχαν έρθει από μακρινότερες περιοχές, μαζέψαμε τα πανό και τις σημαίες και κινηθήκαμε να αποχωρήσουμε και οι τελευταίοι. Πρώτο ένα αυτοκίνητο που αποχώρησε από την κάτω πλευρά της πλατείας προς τη Λεωφ. Δημοκρατίας και πέρασε δίπλα τους δέχτηκε την επίθεση και τις απειλές τους. Ταυτόχρονα, τα άτομα που βρίσκονταν έξω από την καφετέρια επιτέθηκαν με ξύλα, κράνη και γροθιές σε μεμονωμένους διαδηλωτές που ξεκινούσαν να φύγουν με τα μηχανάκια τους. Οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες παρόλο τον αιφνιδιασμό τους αντέδρασαν δυναμικά ανταποδίδοντας τα χτυπήματα, γεγονός που τους έδωσε τη δυνατότητα να διαφύγουν και να αποφύγουν το λιντσάρισμα. Κατά την επίθεσή τους έριξαν και ένα μικρό μπουκάλι νερού γεμάτο με βενζίνη με ένα δυναμιτάκι εξωτερικά, που όταν έσκασε πήρε φωτιά η βενζίνη. Το έριξαν κάτω από το αυτοκίνητο διαδηλωτών που προσέτρεξαν σε βοήθεια αυτών που δέχονταν επίθεση, όμως αυτό κύλησε και όταν έσκασε προκάλεσε ζημιές σε σταθμευμένο αυτοκίνητο περίοικου έξω από το πρώην σούπερ μάρκετ Ατλάντικ. Η επίθεση των φασιστοειδών κλιμακώθηκε με εφόρμηση και των υπολοίπων, που βρίσκονταν μέσα στο μπαλονάδικο και στην οικοδομή, οι οποίοι βαστούσαν σιδηρόβεργες και πετούσαν πέτρες. Μόλις κατόρθωσαν να απωθήσουν τους λιγοστούς που βρίσκονταν στην πλατεία κι εκείνους που ξεκινούσαν να φύγουν με τα οχήματά τους, πέταξαν άλλο ένα μπουκαλάκι με βενζίνη και δυναμιτάκι, αυτή τη φορά επί της λεωφόρου Ειρήνης, προκαλώντας ανάφλεξη και ζημιές σε ένα σταθμευμένο ταξί κατοίκου. Ως αποτέλεσμα της φασιστικής επίθεσης, τρεις διαδηλωτές τραυματίστηκαν στο κεφάλι και δύο ακόμα δέχτηκαν χτυπήματα με ξύλα στο σώμα τους.

Η θρασυδειλία της συγκεκριμένης ομάδας φασιστοειδών, που απαρτιζόταν κυρίως από Περαματιώτες (τα ονόματα των οποίων γνωρίζουν οι πάντες στην περιοχή), είναι κραυγαλέα. Επιτέθηκαν σε μεμονωμένους ανθρώπους την ώρα της αποχώρησής τους. Η σύνθεση της φασιστοσυμμορίας περιλάμβανε άτομα συγκεκριμένου γηπεδικού συνδέσμου του Περάματος, άτομα που έχουν περάσει ή διατηρούν στενές επαφές με νεοναζιστικές οργανώσεις, άτομα που έχουν συμμετάσχει σε ρατσιστικές επιθέσεις σε σπίτια μεταναστών στη Νίκαια και τον Ασπρόπυργο, άτομα που σχετίζονται με προστασίες της νύχτας και διακίνηση ουσιών και όλοι μαζί έχουν χτισμένο τον εγκέφαλό τους με τον στόκο του τοπικισμού.

Η δράση τέτοιων ομάδων χουλιγκάνων-φασιστοειδών, όταν υπερβαίνει τα τραμπούκικα και τοπικιστικά χαρακτηριστικά της και αποκτά πολιτική κατεύθυνση με στοχοποίηση και επιθέσεις εναντίον μεταναστών, αγωνιζόμενων ανθρώπων και διαδηλώσεων, εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους για τις τοπικές κοινωνίες. Παρόμοια φαινόμενα δίνουν πρόσφορο έδαφος στους οργανωμένους φασίστες-νεοναζί για να διαχύσουν το φασιστικό-ρατσιστικό τους δηλητήριο, που είτε εμφανίζονται με τη μορφή επίσημου κόμματος είτε ως συμμορίες που αναλαμβάνουν να καθαρίσουν κάποια περιοχή από την εγκληματικότητα που δήθεν προκαλούν μετανάστες. Η συλλογική δραστηριοποίηση, η αρνητική στάση των περιοίκων και η απομόνωση τέτοιων στοιχείων αποτελεί τη μόνη απάντηση απέναντι στις φασιστικές εμφανίσεις και προκλήσεις στις γειτονιές.

Άλλωστε ο φασισμός δεν αποτελεί ένα κοινωνικό παράδοξο ή το κακό ιστορικό παρελθόν που αφήσαμε πίσω μας, ούτε αφορά κάποιους λίγους περιθωριακούς. Πρόκειται για κοινωνικό φαινόμενο που στοχοποιεί και μάχεται την διαφορετικότητα και εμφανίζεται στην καθημερινότητα με πολλαπλές εκφάνσεις όπως είναι το χρώμα, η θρησκεία, η καταγωγή, το φύλο, η σεξουαλική προτίμηση, η πολιτική σκέψη και η κοινωνική τάξη. Στην ουσία του όμως παραμένει πάντα ίδιος. Αναπαράγεται και προωθείται από τους κυρίαρχους, που στο παρελθόν τον ισχυροποίησαν με τα τραγικά αποτελέσματα του Β’ παγκοσμίου πολέμου, στις τάξεις των καταπιεσμένων και απέναντι σε αυτούς, όταν και όποτε η κυριαρχία τους αμφισβητείται.

Μέσα σε συνθήκες συνολικής κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος (οικονομικής, πολιτικής, πολιτισμικής) και ολομέτωπης επίθεσης της κυριαρχίας κατά της κοινωνίας, παράλληλα με τη διεύρυνση της κοινωνικής δυσαρέσκειας, των κοινωνικών αγώνων, του κοινωνικού ριζοσπαστισμού, πολλαπλασιάζονται και τα κρούσματα κοινωνικού εκφασισμού, ρατσιστικών και φασιστικών επιθέσεων. Δεν είναι τυχαίο ότι τέτοιες διεργασίες καλλιεργούνται και πριμοδοτούνται από την ίδια την πολιτική και οικονομική εξουσία. Για τον αποπροσανατολισμό της κοινωνικής οργής και τη διασπορά της σύγχυσης σχετικά με τις αιτίες των κοινωνικών προβλημάτων. Για την ανάπτυξη ενός πολέμου «όλων εναντίον όλων» στις γραμμές των «από κάτω», στις γραμμές των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων ανθρώπων, στον αντίποδα των κοινωνικών-ταξικών αντιστάσεων απέναντι στο κράτος, το κεφάλαιο και τους υπερεθνικούς μηχανισμούς κυριαρχίας.

Η «κατάσταση έκτακτης ανάγκης», που έχει επιβληθεί με τα μνημόνια, τα μεσοπρόθεσμα, τα πολυνομοσχέδια και τις δανειακές συμβάσεις, για την υποδούλωση και τη λεηλασία μας τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, βαθαίνει και διευρύνεται με τη συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ, με πρωθυπουργό έναν εκπρόσωπο του τραπεζιτικού κεφαλαίου. Το καθεστώς όσο πιο πολύ μετατοπίζεται θεσμικά προς ολοένα πιο ολοκληρωτικές «λύσεις», θα επιζητά πέρα από την ενίσχυση των κατασταλτικών του μονάδων και των παρακρατικών-νεοναζιστικών συμμοριών και ευρύτερες φασίζουσες κοινωνικές συμμαχίες. Έναν «κοινωνικό» συμμαχικό στρατό κατάδοσης και καταστολής των αγωνιζόμενων ανθρώπων και των εγχειρημάτων τους.

Ο κόσμος του αγώνα, όμως, δεν εκφοβίζεται και δεν τρομοκρατείται ούτε από την κρατική καταστολή ούτε από την φασιστική ή παρακρατική βία. Η απρόκλητη αυτή επίθεση όπως και κάθε αντίστοιχο περιστατικό δεν πρόκειται να μείνουν αναπάντητα. Ανοιχτά, δημόσια, συλλογικά, κοινωνικά. Εξάλλου, είναι υπόθεση ολόκληρης της κοινωνίας του Περάματος και των συλλογικοτήτων που δραστηριοποιούνται στην περιοχή να πάρουν σαφή και ξεκάθαρη θέση για την επίθεση που δέχτηκε η διαδήλωση και να απομονώσουν τα συγκεκριμένα υποκείμενα.

 

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΗ ΒΙΑ

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ

 

 

Destato

Συνέλευση Περάματος για την Αλληλεγγύη και τη Δράση

συντρόφισσες – σύντροφοι

 

No responses yet

Dec 08 2011

Πορεία ενάντια στην κρατική καταστολή

Σάββατο 10/12 στις 12.οο

Πλατεία Τσορμπατζόγλου (απέναντι από το παλιό Ατλάντικ)

Τρόποι πρόσβασης με συγκοινωνίες απο Αθήνα : Γ18, Β18 στάση πλατεία
απο πειραιά : 843 στάση πλατεία

Για μια “συγκεκαλυμμένη δράση”

Tο βράδυ της Κυριακής 4/12, ενόψει της επετείου της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και της εξέγερσης που ακολούθησε, ένας σύντροφος και μια συντρόφισσα από το Πέραμα, οι οποίοι συμμετέχουν στη συνέλευση Περάματος για την αλληλεγγύη και τη δράση (DeStato), ξεκινούν για να πετάξουν φλάιερ στα σχολεία της περιοχής με περιεχόμενο: «remember the 6th of December, FIGHT NOW” και “κατάληψη παντού εξέγερση για πάντα, να μην ζήσουμε σαν δούλοι». Κατά την διάρκεια που μοιράσματος και ενώ οι σύντροφοι βρίσκονται στο ΕΠΑΛ Περάματος, δύο μηχανές της ομάδας ΔΙΑΣ τους προσεγγίζουν και τους ζητάνε τις ταυτότητες, ενώ ταυτόχρονα κοιτάζουν και διαβάζουν το περιεχόμενο των φλάιερ. Από εκείνη την στιγμή και μετά οι μπάτσοι γίνονται αρκετά επιθετικοί και εριστικοί απέναντι στους συντρόφους και τους ζητάνε να ελέγξουν τις τσάντες τους. Οι σύντροφοι δεν το αρνούνται και ο έλεγχος γίνεται. Οι μπάτσοι τους ανακοινώνουν με τσαμπουκά ότι θα τους προσάγουν στο ΑΤ Περάματος. Ο σύντροφος τους πλησιάζει και τους ρωτάει για πιο λόγο θα συμβεί αυτό από την στιγμή που  είχανε και οι δύο ταυτότητες. Ο μπάτσος τον  πιάνει και του γυρνάει το χέρι πίσω από τη πλάτη, ενώ ο άλλος μπάτσος του δίνει μπουνιά στην κοιλιά και ο σύντροφος πέφτει με το κεφάλι. Οι τρείς απ’ τους τέσσερις μπάτσους ξυλοκοπούν το σύντροφο με γονατιές και κλωτσιές, έχοντάς του πατημένο το κεφάλι στο πεζοδρόμιο και απειλώντας τον με σιδερογροθιές ότι «θα σε γαμήσουμε», ενώ ο τέταρτος και πιο “ψύχραιμος” προσπαθεί να ηρεμήσει τη συντρόφισσα. Θεωρώντας ότι τον συνέτισαν αρκετά, του φοράνε χειροπέδες, συνεχίζοντας να τον ξυλοκοπούν, και σηκώνοντάς τον απ’ αυτές, τον πιάνουν απ’ το λαιμό και τον βάζουν στη στάση.

Αμέσως μετά από ένα-δύο λεπτά στο σημείο φτάνουν άλλες δύο μηχανές ΔΙΑΣ και μετά από λίγο και ένα περιπολικό της άμεσης δράσης. Εκεί η ομάδα που χτύπησε τον σύντροφο ανακοινώνει στην δεύτερη ομάδα που έφτασε στο σημείο ότι «αυτός πάει για σύλληψη αντίσταση και απείθεια και αυτή για προσαγωγή», και με τη σειρά τους λένε στους μπάτσους της άμεσης δράσης να τους μεταφέρουν στο ΑΤ Περάματος. Ο σύντροφος ζητάει με το που φτάνουν να ειδοποιήσει δικηγόρο και αρνείται να απαντήσει και να συνδιαλέγει με τους μπάτσους σε οτιδήποτε χωρίς αυτόν. Στα επόμενα λεπτά του επιτρέπεται να κάνει το τηλεφώνημα και αμέσως έξω από το τμήμα αρχίζουν και συγκεντρώνονται αλληλέγγυες και αλληλέγγυοι που μέσα σε μισή ώρα φτάνουν τους 30. Οι μπάτσοι του ΑΤ Περάματος έχουν αρχίσει να πανικοβάλλονται και κάνουν τηλεφωνήματα για να ενημερώσουν σχετικά με την κατάσταση που επικρατεί. Όσο οι συγκεντρωμένοι αυξάνονται, τόσο καταφθάνουν αστυνομικές δυνάμεις έξω απ’ το ΑΤ, ώσπου στο τέλος ο δρόμος κλείνει από μια ομάδα ΟΠΚΕ.

Μετά από περίπου δύο ώρες εμφανίζεται στο τμήμα ο αρχηγός-επικεφαλής της ομάδας ΔΙΑΣ και ζητάει να δει τους δύο συντρόφους. Με πολύ «φιλικό» ύφος συστήνεται και ρωτάει τον σύντροφο για το τι συνέβη. Ο σύντροφος επαναλαμβάνει ότι δεν πρόκειται να κάνει οποιοδήποτε διάλογο αν δεν είναι παρών δικηγόρος και απάντηση που παίρνει είναι «έλα μωρέ τώρα τι να τον κάνεις τον δικηγόρο, αφού βλέπεις ότι δεν γράφω τίποτα πουθενά και έχω έρθει φιλικά για να λήξει το περιστατικό με τους καλύτερους όρους για όλους μας» προφανώς αναφερόμενος στον ξυλοδαρμό. Ο σύντροφος συνεχίζει αρνείται και ο αρχιμπάτσος φανερά ενοχλημένος συνεχίζει να θέτει το ίδιο δίπολο άλλοτε με “φιλικό” και άλλοτε με απειλητικό ύφος. Εκείνη την στιγμή έφτασε στον χώρο η δικηγόρος του συντρόφου και ο αρχιμπάτσος της είπε: «ξέρω ότι οι δικοί μου κάνανε μαλακία. Εμείς από την μεριά μας δεν θα το τραβήξουμε αλλά και εσείς μην κάνετε μηνύσεις κλπ. Σε λίγο θα τους αφήσουμε και τους δύο».

Με δεδομένο ότι θα αφήνονταν ελεύθεροι, οι σύντροφοι δεν οδηγούνται στο κρατητήριο, παραμένοντας στο χώρο υποδοχής, όπου μπαίνουν λίγο μετά οι δύο ομάδες ΔΙΑΣ (αυτή που χτύπησε το σύντροφο και εκείνη που έφτασε αργότερα στο σημείο του ξυλοδαρμού). Οι μπάτσοι αρχίζουν να αγκαλιάζουν ο ένας τον άλλο, λέγοντας: “συγκεκαλυμμένη δράση, συνάδελφοι”, εμφανώς περήφανοι για την περιώνυμη συγκάλυψη. Στη συνέχεια, οι ΔΙΑΣ που χτύπησαν το σύντροφο αποχωρούν απ’ το ΑΤ, και έρχεται ενημέρωση πως ο σύντροφος συλλαμβάνεται για απείθεια, ενώ η συντρόφισσα κρατείται γιατί εκκρεμούσε απόφαση στο όνομά της για προσωπικό θέμα.

Ένας από τους μπάτσους που έφτασε αργότερα στο σημείο του ξυλοδαρμού, ο Ταταρκιώτης Κωνσταντίνος, λέει στην υπεύθυνη βάρδιας πως θα υπογράψει τη δικογραφία ως εκείνος που με την ομάδα του (Γκανάς Δημήτρης, Κοτσορώνης Παναγιώτης, Σταυρόπουλος) συνέλαβε το σύντροφο. Στην ερώτησή της αν πάει για απείθεια, απαντά πως οι κατηγορίες είναι απείθεια, αντίσταση και οπλοκατοχή (η οπλοκατοχή αναφέρεται σε ένα πολυεργαλείο 5cm που εκτός από κατσαβίδι ανοιχτήρι μπύρας, ανοιχτήρι για φελλούς, ψαλιδάκι, λίμα είχε και μια «λάμα» σαν αυτή που έχουν κάποιοι νυχοκόπτες.) Η υπεύθυνη του λέει πως είναι ενήμερη μόνο για απείθεια και πως το επιβεβαιώνει και ο ανώτερος και ο Ταταρκιώτης απαντά χαρακτηριστικά: “άσε τι σου είπε ο ανώτερος, άκου τι σου λέω εγώ”. Η αναφορά του μπάτσου είναι πως περνώντας από τη λεωφόρο Δημοκρατίας και βλέποντας τους δύο συντρόφους, έκρινε ότι είναι ύποπτοι για τέλεση παράνομων ενεργειών, και πως όταν ο σύντροφος αρνήθηκε να γίνει έλεγχος στην τσάντα του και του ανακοινώθηκε πως συλλαμβάνεται για απείθεια, εκείνος αντιστάθηκε. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι στην αναφορά δε γίνεται λόγος ούτε για τα φλάιερ που πετούσαν οι σύντροφοι, ούτε προφανώς για τον ξυλοδαρμό.

Εν τέλει ο σύντροφος, μετά από επίμονη απαίτησή του, μεταφέρθηκε στο Θριάσιο νοσοκομείο, απ’ όπου και πήρε ιατρική γνωμάτευση για κάκωση καρπού. Το πρωί της επόμενης ο σύντροφος πέρασε από εισαγγελέα και αργότερα το μεσημέρι από αυτόφωρο με τις κατηγορίες αντίσταση κατά της αρχής από άτομο που οπλοφορεί, απείθεια και οπλοκατοχή και επειδή ο μάρτυρας κατηγορίας Ταταρκιώτης δεν εμφανίστηκε, δόθηκε αναβολή για τις 15/12, ενώ άρθηκε η κράτηση του.

Προφανώς δεν μπορούμε να δούμε τη συγκεκριμένη δίωξη αποκομμένη απ’ τα πολιτικά της χαρακτηριστικά, τα οποία ούτως ή άλλως προσδόθηκαν και από το ίδιο το κράτος με τον τρόπο που τη χειρίστηκε. Κατ’ αρχάς, δε θεωρούμε τυχαίο τον ξυλοδαρμό καθώς το περιεχόμενο των φλάιερ ήταν σχετικό με τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από ένστολους φρουρούς της δημοκρατίας. Η κοινωνική έκρηξη που ακολούθησε και που απέτυχε να διαχειριστεί από την πολιτική και αστυνομική ηγεσία έχει αφήσει παρακαταθήκη τόσο στους κόλπους του ευρύτερου ριζοσπαστικού χώρου όσο και στα σώματα της αστυνομίας.

Η τροπή που πήρε η υπόθεση και οι κατηγορίες που τελικά αποδόθηκαν στο σύντροφο, είναι άμεσα συνδεδεμένες με προηγούμενη σύλληψή του κατά την εισβολή στον αυτοοργανωμένο χώρο Ρεσάλτο στις 5/12/09. Το κράτος, κατά την πάγια τακτική του, στήνει κατηγορητήρια με βάση τα πολιτικά χαρακτηριστικά όσων πέφτουν στα χέρια του, μετατρέποντας τις συλλήψεις σε διώξεις φρονηματικού χαρακτήρα.

Με αφετηρία την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 και την εμφάνιση της οικονομικής κρίσης, σε ολόκληρη τη χώρα και φυσικά στις γειτονιές μας, αναπτύσσονται ποικίλες δράσεις με τοπικές συνελεύσεις, στέκια, καταλήψεις και ευρύτερα σχήματα να έχουν κάνει την εμφάνιση τους. Μαζί με κοινωνικούς χώρους που δραστηριοποιούνται χρόνια στις περιοχές μας, υφαίνουν ένα πολύμορφο μωσαϊκό διάχυσης ανατρεπτικού λόγου με σημαντική κοινωνική απεύθυνση. Τους τελευταίους μήνες έχουν προστεθεί λαϊκές συνελεύσεις κατοίκων/συνελεύσεις γειτονιών που ενισχύουν τις κινηματικές διεργασίες στις περιοχές μας. Ο τρόπος που παρεμβαίνουν όλα τα παραπάνω σχήματα στην καθημερινότητα, οι συνεχείς προσεγγίσεις τους σε ζητήματα που απασχολούν το κοινωνικό σύνολο και ο αντιιεραρχικός, αντικαπιταλιστικός και στις περισσότερες των περιπτώσεων αντικρατικός χαρακτήρας των δράσεων τους, έχει θορυβήσει όχι μόνο τις αστυνομικές αρχές των περιοχών αλλά και την κεντρική πολιτική εξουσία. Αυτό που φοβούνται και θέλουν να εμποδίσουν είναι να συνευρεθούν στις γειτονιές μας -που μαστίζονται από συνεχώς αυξανόμενη ανεργία και φτώχεια λόγω των επιλογών της κυρίαρχης τάξης- ο ανατρεπτικός λόγος με τη διάχυτη κοινωνική αγανάκτηση και οργή. Όπως διαπίστωσαν και οι ίδιοι, έχουν ήδη δημιουργηθεί δίαυλοι επικοινωνίας, γεγονός που άλλωστε φάνηκε από την μηχανοκίνητη πορεία αλληλεγγύης στους απεργούς της ελληνικής χαλυβουργίας στις 3/12/2011 που διοργανώθηκε από συνελεύσεις γειτονιών και λαϊκές συνελεύσεις με συμμετοχή 350 ανθρώπων των περιοχών και από την αντιφασιστική πορεία στις 12/11/2011 στη Νίκαια που καλέστηκε ενάντια στον κοινωνικό εκφασισμό από αντιφασίστες/στριες των περιοχών και συγκέντρωσε περίπου 700 ανθρώπους. Το συγκεκριμένο περιστατικό με την προσαγωγή των δύο συντρόφων και τον ξυλοδαρμό και την ανυπόστατη σύλληψη του ενός, αποτελεί σαφές δείγμα της τρομοκράτησης όσων ανθρώπων από τις γειτονιές μας επιλέγουν να αγωνίζονται, ο καθένας με το δικό του τρόπο, αντί να μεμψιμοιρούν. Κανένας δε θα μείνει μόνος απέναντι στην κρατική καταστολή και δε θα μένει τίποτα αναπάντητο. 

Οι σύντροφοι δέχτηκαν έλεγχο από τα τσογλάνια της ομάδας ΔΙΑΣ, αυτής της “ειδικά εκπαιδευμένης” ομάδας δολοφόνων, η οποία από την πρώτη στιγμή που βγήκε στο δρόμο, έδειξε ποιες είναι οι προθέσεις και ο λόγος ύπαρξής της. Με εξακριβώσεις-τραμπουκισμούς, εφόδους σε πορείες, σχεδόν καθημερινούς ξυλοδαρμούς μεταναστών και όχι μόνο, αποτελούν τους “νέους, βελτιωμένους, εξελιγμένους” κρατικούς σερίφηδες, οι οποίοι χαίρουν πλήρους αυτονομίας και νομικής κάλυψης σχετικά με τις ενέργειές τους. Το συμβάν με τον ξυλοδαρμό του συντρόφου δεν είναι απλά ένα ακόμη μεμονωμένο περιστατικό -όπως συχνά ισχυρίζεται το κράτος- αλλά έρχεται να προστεθεί σε μία σειρά γεγονότων αστυνομικής-κρατικής βίας.

Μέσα σε ένα ασταθές πολιτικό πεδίο αυξανόμενης κοινωνικής δυσαρέσκειας, το κράτος φοβούμενο την οποιαδήποτε κοινωνική ένταση, εφαρμόζει το δόγμα της μηδενικής ανοχής. Ως άμεση, λογική και αναμενόμενη, η αντίδραση της κυριαρχίας προς τη διαρκή και εντεινόμενη κίνηση του επαναστατικού χώρου είναι η αντεπίθεσή της. Σε μια εποχή έντονης πόλωσης του κοινωνικού σώματος και συγκρούσεων μεταξύ των δυνάμεων της ανελευθερίας και της επαναστατικής προοπτικής, σε μια εποχή που τα πάντα μοιάζουν εφικτά, η επίθεση που δεχόμαστε κυοφορεί ένα μήνυμα εκφοβισμού για το σύνολο των ανθρώπων που αγωνίζονται. Είναι μόνο μία προσπάθεια του κράτους να αποτρέψει εμάς και άλλους, σήμερα και αύριο, από το να συμμετάσχουμε στον αγώνα ενάντια σε κάθε εξουσιαστική δομή. Απέναντι στην κρατική βία και τον ολοκληρωτισμό του κεφαλαίου, οι εκμεταλλευόμενοι έχουμε μάχες να δώσουμε και όλους τους λόγους για να νικήσουμε. Ο πολύμορφος αγώνας για την ανατροπή του καπιταλισμού και των κοινωνικών σχέσεων που αναπαράγει, αποτελεί μονόδρομο.

Κανένας μόνος του ποτέ και πουθενά

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας

DeStato

συνέλευση Περάματος για την αλληλεγγύη και τη δράση

No responses yet

Dec 06 2011

Εκδήλωση | Συζήτηση της συνέλευσης πλ. Βικτωρίας

  • Επειδή το ρεύμα είναι κοινωνικό αγαθό.
  • Επειδή το χαράτσι για τα ακίνητα δε θα είναι το τελευταίο.
  • Επειδή κανένας δεν πρέπει να μένει μόνος και φοβισμένος.

ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 7 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 2011

Μαζευόμαστε και συζητάμε ενάντια στο χαράτσι που μας επιβάλλουν και όλα τα επόμενα που μας επιφυλάσσουν.

Συλλογική άρνηση πληρωμής του χαρατσιού
Επανασύνδεση των κομμένων συνδέσεων
ΚΑΝΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΧΩΡΙΣ ΡΕΥΜΑ

Το τελευταίο διάστημα δεχόμαστε όλοι μια βάρβαρη επίθεση σε πολλά μέτωπα. Οι μισθοί και οι συντάξεις κόβονται, οι συλλογικές συμβάσεις καταργούνται, οι μαζικές απολύσεις και οι «εφεδρείες» γιγαντώνουν ένα ήδη μεγάλο ποσοστό ανεργίας, επινοούνται συνεχώς νέοι φόροι και εισφορές, οι λογαριασμοί αυξάνονται, τα εισιτήρια των λεωφορείων ακριβαίνουν ενώ τα μόνα που μειώνονται είναι οι καθηγητές και τα σχολεία, οι γιατροί και τα νοσοκομεία.

Και μέσα σ’όλα αυτά, έρχεται να προστεθεί το «ειδικό τέλος» ακινήτων μέσα από το λογαριασμό της ΔΕΗ σε δύο δόσεις μία τώρα και μία στις αρχές του 2012. Σε μία συνθήκη που ολοένα και περισσότερος κόσμος δεν έχει να πληρώσει ούτε τον κανονικό λογαριασμό.

Γι’αυτό τώρα περισσότερο από ποτέ είναι απαραίτητο να δημιουργηθούν σχέσεις αλληλεγγύης και ακηδεμόνευτα δίκτυα αλληλοβοήθειας στις γειτονιές μέσω συνελεύσεων. Όλοι μαζί να αρνηθούμε να πληρώσουμε το ληστρικό φόρο που υποβαθμίζει ακόμα περισσότερο τη ζωή μας και ταυτόχρονα να είμαστε – έμπρακτα – δίπλα ο ένας στον άλλο.

Σε όποιο σπίτι επιχειρηθεί να διακοπεί η σύνδεση να μην ανοίξουμε και να μαζευτούμε όσο το δυνατό περισσότεροι για να σταματήσουμε τα εργολαβικά συνεργεία. Να παρέμβουμε σε τοπικά υποκαταστήματα της ΔΕΗ να διακόπτουμε τη λειτουργία τους, να ενημερώνουμε τον κόσμο και τους εργαζόμενους καλώντας τους σε αλληλεγγύη.

Κανένα σπίτι δε μπορεί να μείνει χωρίς ρεύμα είτε λόγω αδυναμίας πληρωμής είτε λόγω άρνησης. Επειδή δεν ξέρουμε ακόμα τι μας επιφυλάσσουν στο μέλλον, αντιστεκόμαστε και δημιουργούμε στη γειτονιά μας ένα μέτωπο αντίστασης, με όπλο μας την αλληλεγγύη και την αυτοοργάνωση, ενάντια στο χαράτσι για τα ακίνητα αλλά και σε όλα τα χαράτσια που μας περιμένουν.

 

Συνέλευση πλ. Βικτωρίας

No responses yet

Nov 25 2011

Συγκέντρωση – Πορεία ενάντια στη βιομηχανία γούνας

Συγκέντρωση – πορεία ενάντια στη βιομηχανία γούνας

Σάββατο 26 Νοεμβρίου 2011
11:30, Σύνταγμα

ΕΝΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΧΘΡΟΣ ΓΙΑ ΖΩΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΜΠΟΥΡΛOΤΟ ΚΑΙ ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΦΥΛΑΚΗ – ΚΛΟΥΒΙ

Το Fur Free Friday είναι ένα παγκόσμιο κάλεσμα διαμαρτυρίας ενάντια στη βιομηχανία γούνας με τις ρίζες του στη δεκαετία του ’90, στο οποίο συμμετέχουν πάνω από 150 πόλεις.

Κάθε χρόνο σαράντα εκατομμύρια μη ανθρώπινα ζώα δολοφονούνται, με 30 από αυτά να έχουν ζήσει όλη τη ζωή τους σε συνθήκες εγκλεισμού και αιχμαλωσίας. Οι πιο συχνές μέθοδοι θανάτωσης είναι το σπάσιμο του λαιμού, τα δηλητηριώδη αέρια και το πρωκτικό ηλεκτροσόκ και μάλιστα σε βίντεο που έχουν τραβήξει undercover ακτιβιστές από εκτροφείο στην Κίνα, φαίνονται αλεπούδες, ρακούν, γάτες και σκύλοι να γδέρνονται ζωντανά. Όλοι αυτοί οι τρόποι προτιμούνται ώστε να μη χαλάσει η γούνα στη διαδικασία.

Τα τελευταία χρόνια τα μαγαζιά προωθούν ρούχα με γιακάδες ή τελειώματα από γούνα, δημιουργώντας την εντύπωση στους καταναλωτές ότι πρόκειται για περισσεύματα. Η αλήθεια είναι πως ο αριθμός των μη ανθρώπινων ζώων που πεθαίνουν σε αιχμαλωσία για την παραγωγή αυτών των γούνινων λεπτομερειών σε ρούχα αναμένεται να ξεπεράσει αυτόν για την παραγωγή γούνινων παλτό.

Όλα αυτά είναι βασισμένα στην αυθαίρετη και ανυπόστατη αυταπάτη του ανθρώπινου είδους για ανωτερότητα και την τάση του για κυριαρχία που πηγάζει από μια κοινωνία καταπίεσης και βίας.

Τα ανθρώπινα ζώα αρνούνται να συνειδητοποιήσουν πως με το σπισισμό, το ρατσισμό, την ομοφοβία, τον ηλικισμό και το σεξισμό απλά αναπαράγουν τις συμπεριφορές που κρατούν και τους ίδιους αιχμάλωτους. Βγάζουν τα απωθημένα που τους δημιουργεί η ζωή μέσα στο σύστημα, ασκώντας εξουσία σε αυτούς που η κοινωνία ορίζει ως κατώτερους και αδύναμους για να αμυνθούν.

Μόνο όταν σταματήσει αυτός ο φαύλος κύκλος της καταπίεσης, και αποφασίσουμε όλοι να σπάσουμε τα δεσμά της κυριαρχίας, μόνο τότε θα μπορούμε να είμαστε πραγματικά ελεύθεροι για να δομήσουμε μια κοινωνία ισότητας και αλληλεγγύης στην οποία αυτές οι νοοτροπίες δεν θα έχουν καμία θέση.

Μέχρι την καταστροφή κάθε μορφής φυλακής και εξουσίας…

Συνέλευση για την Αντισπισιστική Δράση

No responses yet

Nov 17 2011

38 χρόνια δημοκρατία

Published by under Προκηρύξεις

Ένα ιδιότυπο καθεστώς φαίνεται να καθιερώνεται. Μία νέα συνθήκη που μας θυμίζει έντονα το παρελθόν. Τότε, το 1967, ήταν η «Επανάστασις τη 21ης Απριλίου» που ήθελε να σώσει το έθνος από την κομμουνιστική απειλή θέτοντας την βασιλευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Στρατιωτικά αγήματα στους δρόμους, απαγόρευση της κυκλοφορίας και των συγκεντρώσεων, προληπτικές φυλακίσεις, εξορία και βασανιστήρια των αγωνιστών. Σήμερα είναι η «κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας» που θέλει να σώσει την εθνική οικονομία και τις τράπεζες από την καταστροφή θέτοντας την προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Αστυνομικά αγήματα στους δρόμους, απαγόρευση της κυκλοφορίας και των συγκεντρώσεων, προληπτικές προσαγωγές, φυλακίσεις και βασανισμοί των αγωνιστών.

Η «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» αποτελεί την πρόφαση για την μετάβαση στον απολυταρχικό ολοκληρωτισμό. Και ενώ πριν από 44 χρόνια η απόφαση για την μετάβαση στη συνταγματική δικτατορία πάρθηκε από τους χουντικούς συνταγματάρχες, σήμερα, το 2011, την ίδια απόφαση έλαβαν οι δημοκρατικά εκλεγμένοι από το λαό βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ και του ΛΑΟΣ. 

Διότι δεν μας χρειάζεται μια Χούντα, η Δημοκρατία μπορεί από μόνη της.

Μπορεί από μόνη της η Δημοκρατία να προσλαμβάνει τεχνοκράτες για νέους πρωθυπουργούς και να συνομιλεί με τους φασίστες/νεοναζί του ΛΑΟΣ και της χρυσής αυγής.

Μπορεί από μόνη της η Δημοκρατία να αναστέλλει άρθρα του Συντάγματος και να εφαρμόζει ιδιότυπους στρατιωτικούς νόμους.

Μπορεί από μόνη της η Δημοκρατία να ψηφίζει νόμους ώστε να μας πίνουν το αίμα κράτος και κεφάλαιο και να μας εξωθούν στην ανεργία, τη φτώχεια και το θάνατο.

Μπορεί από μόνη της η Δημοκρατία να κατεβάζει στους δρόμους 7000 πάνοπλους μπάτσους και ρουφιάνους ασφαλίτες, να δημιουργεί  υγειονομικές ζώνες καθαρές από διαδηλωτές, να προσαγάγει για προληπτικούς λόγους εκατοντάδες και να γεμίζει τα κρατητήρια και τις φυλακές.

Μπορεί να κάνει όσα έκανε η Χούντα και να παραμένει Δημοκρατία.

Να στήνει μία κατάσταση «έκτακτης ανάγκης» και να τη μετατρέπει σε τεχνική διακυβέρνησης με άγνωστο χρονικό ορίζοντα. Μέχρι να γίνουν οι επόμενες εκλογές; Όχι, δεν θα περιμένουμε ως τότε. 

Αντίσταση, αυτοοργάνωση και αλληλεγγύη σε κάθε γειτονιά, στις πλατείες, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στους εργασιακούς χώρους. Κατάληψη παντού και για πάντα.

Γιατί φέτος δεν θα τους αφήσουμε να γιορτάσουν την νίκη της Δημοκρατίας τους

Θα γιορτάσουμε τη χαρά της εξέγερσης

 

Ένα νήμα ενώνει τις αντιλήψεις και τις πράξεις των εξεγερμένων τότε και σήμερα. Η υπονόμευση του κόσμου της υποταγής και της εξαθλίωσης και ο αγώνας για την ανοικοδόμηση μιας κοινωνίας ελευθερίας και αλληλεγγύης

 

Όλοι στους δρόμους για την κοινωνική επανάσταση

No responses yet

Nov 13 2011

Κωνσταντίνος Κωσταντόπουλος: “Ηθο-ποιία” και ξυλοδαρμοί

Published by under Προκηρύξεις

Την Τετάρτη 9-11 στις 7.30 το απόγευμα πραγματοποιήθηκε στο βιβλιοπωλείο Ιανός παρέμβαση στην παρουσίαση του βιβλίου του Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου “είς το όνομα της μητρός και του υιού”. Πενήντα περίπου άτομα διακόψανε την εκδήλωση και προλογίσανε οι ίδιοι τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη ο οποίος τον περασμένο Ιούλιο εισέβαλε σε γειτονικό του σπίτι, τραμπούκησε και χτύπησε μια γυναίκα η οποία είχε την ατυχία να διαμένει σε διαμέρισμα πάνω από το θέατρο “+κάτι”. Μοιράστηκαν κείμενα, έγινε ενημέρωση και πετάχτηκαν τρικάκια. Παρακάτω ακολουθεί το κείμενο το οποίο μοιράστηκε.

Την Πέμπτη 7/7/2011 στη μία περίπου το βράδυ η Ρ.Γ. επέστρεψε σπίτι της στην οδό Μεθώνης στα Εξάρχεια βρίσκοντας την εξώπορτα ανοιχτή. Στην ίδια πολυκατοικία βρισκόταν και το θέατρο «συν+κάτι» του σκηνοθέτη Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου. Ενώ είχε ρητά συμφωνηθεί η πόρτα να παραμένει πάντοτε κλειστή, ο Κ. Κωνσταντόπουλος και οι συνεργάτες του επέμεναν να την αφήνουν ανοιχτή προς διευκόλυνση των θεατών τους. Μετά από μια σύντομη διένεξη γι’ αυτό το θέμα με τον Κ. Σαββιδάκη (μέλος του θιάσου) η Ρ.Γ. ανέβηκε στο διαμέρισμά της. Ελάχιστα λεπτά αργότερα ο σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος εισέβαλλε βίαια στο διαμέρισμά της, συνεπικουρούμενος από τον Κ. Σαββιδάκη, την έβρισε χυδαία και την έδειρε, προχωρώντας σε καταστροφές εντός του σπιτιού της. Ο Κ. Σαββιδάκης αρκέστηκε απλά στο να την βρίζει. Στη συνέχεια αποχωρήσαν σαν να μην έτρεχε τίποτα. Όταν, μετά από τηλεφώνημα της Ρ.Γ., οι φίλοι της κατέφθασαν στο διαμέρισμα της απειλήθηκαν από τον Κ. Σαββιδάκη και αυτοί με ξυλοδαρμό. Στο αστυνομικό τμήμα ο εν λόγω ηθοποιός παραδέχτηκε (ενώ πριν αρνιότανε κατηγορηματικά οτιδήποτε) τις κατηγορίες περί εξύβρισης και απλής σωματικής βλάβης, προχώρησε όμως σε «συμπληρωματική κατάθεση» τις επόμενες ημέρες -προφανώς μετά από την συμβουλή δικηγόρων.

Η Ρ.Γ. έχοντας στα χέρια της την δική της μαρτυρία, την πρώτη κατάθεση του Κ. Κωνσταντόπουλου αλλά και των ανθρώπων οι οποίοι αντίκρισαν την καταστροφή του σπιτιού της, δεν αποσιώπησε το θέμα. Το δημοσιοποίησε επώνυμα θεωρώντας ότι μόνο αυτός ο δρόμος θα οδηγούσε πραγματικά στη δημόσια έκθεση του αλλά και στη καταγγελία αυτής της βίαιης και σεξιστικής συμπεριφοράς (διακινδυνεύοντας μια πιθανή νέα επίθεση).

Στους καλλιτεχνικούς κύκλους στους οποίους συχνάζει ο συγκεκριμένος «μάτσο» άντρας δυστυχώς δεν λείπουν τέτοια περιστατικά βίας, σωματικής ή ψυχολογικής, τα οποία όχι μόνο δεν καταγγέλλονται αλλά αποσιωπούνται ενόψει της επαγγελματικής ανόδου. Η καταγγελία τους -όχι βέβαια μόνο στον συγκεκριμένο χώρο αλλά και γενικότερα- σημαίνει συχνά αμφισβήτηση της ψυχικής υγείας του θύματος, της κοινωνικής του υπόστασης και τελικά οδηγεί σε διασυρμό. Στα καλλιτεχνικά κυκλώματα βέβαια κάτι τέτοιο μπορεί να λάβει ακόμα πιο παρανοϊκές διαστάσεις, μιας και ο «καλλιτέχνης», λόγω ιδιάζουσας «ευαισθησίας», «τρέλας», «ιδιοφυΐας» ή εκκεντρικής προσωπικότητας, συχνά δικαιολογείται όταν καταφεύγει σε τέτοιου είδους μέσα, μπερδεύοντας μάλλον τον τραγικό του χαρακτήρα στο σανίδι με την τραγική του συμπεριφορά στην αληθινή ζωή. Το σωματείο ελλήνων ηθοποιών αρνήθηκε ακόμα και να ακούσει την καταγγελία της Ρ.Γ, ενώ κάποιοι από τους μαθητές του, χωρίς να είναι μπροστά στο περιστατικό ή να γνωρίζουνε την γυναίκα που έκανε την καταγγελία έσπευσαν να υπερασπιστούν τον «δάσκαλό» τους διασύροντάς την στο διαδίκτυο.

Ο συγκεκριμένος άνθρωπος μπορεί συχνά να δίνει συνεντεύξεις δεξιά και αριστερά δηλώνοντας την κοινωνική του ευαισθησία ή να προτάσσει την «αγάπη» του για το γυναικείο φύλο, είναι προφανές όμως ότι καλυπτόμενος πίσω από την «τραγική» του καλλιτεχνική ταυτότητα και το δημόσιο προσωπείο του, δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει τη βία για την επίλυση απλών καθημερινών διενέξεων -πάντοτε βέβαια εκτός σκηνής και κάμερας.Τέτοια συμβάντα όμως δεν αφορούν μόνο τους εμπλεκόμενους. Η αποδοχή ή μη της σεξιστικής βίας αποτελεί πολιτική θέση υπαγορεύοντας τον τρόπο χειρισμού τέτοιων περιστατικών, ξεφεύγει δηλαδή από τα χέρια των άμεσα εμπλεκομένων και ανάγεται στη σφαίρα του δημοσίου, το οποίο είναι και το κατεξοχήν πεδίο επίλυσης τους.

 

Κάποιες-κάποιοι ενάντια στις μάτσο συμπεριφορές.

No responses yet

Nov 09 2011

Θέσεις πάνω στην 48ωρη απεργιακή κινητοποίηση στις 19-20/10

Published by under Προκηρύξεις

[Η προκύρηξη σε pdf]

Θα ξεκινήσουμε την αναφορά μας στο απεργιακό διήμερο 19-20/10 με τη θέση μας ότι θα το αντιμετωπίσουμε ως ένα ενιαίο γεγονός και όχι ως δύο διακριτές μέρες, αν και κάθε μία ενέχει τις ιδιαιτερότητες της. Παρόλα αυτά, η μαζικότητα, η συγκρουσιακή διάθεση των διαδηλωτών και ο ρόλος του ΚΚΕ-ΠΑΜΕ-ΜΑΣ και τις δύο αυτές κρίσιμες μέρες έπαιξαν καθοριστικό ρόλο για την εξαγωγή κάποιων συμπερασμάτων.

Αρχικά να θυμίσουμε τους λόγους που κατέβασαν αυτόν τον πρωτοφανή όγκο διαδηλωτών και τις δύο μέρες στο Σύνταγμα. Η ψήφιση του πολυνομοσχεδίου για το νέο πακέτο στήριξης του ελληνικού κράτους και κεφαλαίου έρχεται να αλώσει σε πρώτο χρόνο κεκτημένα δικαιώματα στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, αλλά κυρίως να καταστρέψει τους δεδομένους κοινωνικούς συσχετισμούς προς όφελος των αφεντικών, αλλάζοντας τις εργασιακές σχέσεις. Η πολιτική που εφαρμόζεται και αφορά τη διαχείριση του δημόσιου χρέους, αποτελεί μια ευκαιρία για την όξυνση της εκμετάλλευσης και τη διάρρηξη των σχέσεων που συγκροτούσαν τον κοινωνικό ιστό και αναπαρήγαγαν την καπιταλιστική εκμετάλλευση. Δηλαδή το κοινωνικό συμβόλαιο όπως αυτό υπεγράφη στη μεταπολίτευση και κυρίως με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ το ’81. Με τις μισθολογικές αλλαγές, τις νέες ρυθμίσεις περί των συλλογικών συμβάσεων και την εργασιακή εφεδρεία ­­στον δημόσιο τομέα, τα αφεντικά αποσκοπούν στη βαθιά υποτίμηση των μικρών και μεσαίων στρωμάτων, αυτών που αποτελούσαν τους συναινετικούς πυλώνες του μεταπολιτευτικού πεδίου.

Σε αυτό το πλαίσιο, επομένως, εξηγείται η πρωτοφανής προσέλευση διαδηλωτών και ο γιγαντιαίος αριθμός δημοσίων υπαλλήλων της πρώτης μέρας. Εργαζόμενοι που πλήττονται άμεσα από τα νέα μέτρα, αλλά κυρίως που νιώθουν πως η παρούσα πολιτική και οικονομική κατάσταση τους τραβά το χαλί κάτω από τα πόδια. Και τους υπενθυμίζει διαρκώς πως το παράδειγμα «Γιαννίτση»[1] έχει τελέψει… Αυτό το κλίμα αμηχανίας και έλλειψης αυτοπεποίθησης αποκρυσταλλώθηκε στις συγκρούσεις. Αν και η παρουσία τόσων διαδηλωτών σε αυτήν τη συγκυρία θα αποτελούσε στοίχημα για το «πόσο γρήγορα θα μπουν οι εξεγερμένοι στη βουλή»[2], παρόλα αυτά οι συγκρούσεις δεν γενικεύτηκαν ώστε να αποκτήσουν εξεγερσιακά χαρακτηριστικά. Η πλειοψηφία του κόσμου στεκόταν κοντά στο χώρο των συγκρούσεων, ενίοτε επικροτώντας με  χειροκροτήματα[3], δημιουργώντας με αυτόν τον τρόπο ένα τεράστιο «μαξιλάρι» στο Σύνταγμα και κάνοντας αδύνατο για τις αστυνομικές δυνάμεις να επέμβουν δίχως να αποφευχθεί ένα μακελειό. Άλλωστε τόσο η πρωτόγνωρη εικόνα της τριπλής πορείας να ανεβαίνει προς το Σύνταγμα (Σταδίου, Πανεπιστημίου και Ακαδημίας), όσο η μεγάλη πυκνότητα του κόσμου σε σημεία, δεν άφηνε  τις πρώτες ώρες τουλάχιστον, πολλά περιθώρια στις αστυνομικές δυνάμεις να επέμβουν, όπως γνωρίζουν καλά να κάνουν σε αυτό το μητροπολιτικό πεδίο, φοβούμενοι το πολιτικό κόστος. Αλλά και όταν οι συγκρούσεις ξεδιπλώθηκαν, το επιτελικό σχέδιο της αστυνομίας φαινόταν να ήταν η ομαλή διαχείριση του πλήθους, δηλαδή η χειρουργικού τύπου αποκλιμάκωση των εντάσεων, η διάσπαση/απομόνωση των εστιών σύγκρουσης και αναχαίτιση αυτών. Μία απόφαση που στηριζόταν στο δεδομένο ότι την επόμενη «κρίσιμη» μέρα τα δεκανίκια του συστήματος θα κρατούσαν τον μπαλαντέρ…

Η 1η μέρα χαρακτηρίστηκε από ένα επιπλέον γεγονός που έδρασε καταλυτικά στην εξέλιξη του 48ωρου. Το ΠΑΜΕ τα τελευταία χρόνια έχει επιλέξει να πορεύεται μόνο του ώστε να μπορεί να μην εμπλέκεται σε καταστάσεις που δεν επιλέγει να διαχειριστεί, να ορίζει τις πολιτικές και οργανωτικές συνθήκες και να αυτοπαρουσιάζεται ως ο αποκλειστικός εκφραστής του «μαζικού-λαϊκού-κινήματος»[4], ένα πολιτικό αντίπαλο δέος απέναντι στις «ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες». Η διασταύρωση του ΚΚΕ με τους αγώνες που διεξάγονται κοινωνικά είναι κάτι το οποίο επιλέγεται με κριτήριο την πολιτική σπέκουλα. Η πρόβα τζενεράλε για τη 2η μέρα, η τοποθέτηση δηλαδή των μπλοκ του ΠΑΜΕ επί των οδών Αμαλίας και Όθωνος, με την περιφρούρηση να έχει γυρίσει την πλάτη σε Βουλή/μπάτσους και οι μικροσυμπλοκές με διαδηλωτές που προσπαθούσαν να φτάσουν μπροστά[5], ήταν μία κίνηση που είχαμε να δούμε, με μια μικρή παραλλαγή, από την 8η Μάρτη του 2007.[6] Το μέγεθος όμως της χυδαιότητας δεν το έφτανε. Και η ευθύνη των όσων συνέβησαν τη 2η μέρα βαρύνει αποκλειστικά το ΚΚΕ.

Αρχικά, η κρισιμότητα της πολιτικής κατάστασης, με το πλήθος των επίδικων που  διακυβεύονταν εκείνη την ημέρα εντός κοινοβουλίου, ήρθε ως συνέχεια δύο εβδομάδων έντονων κινηματικών διεργασιών και καταλήψεων δημοσίων κτηρίων. Σε αυτό το κλίμα επομένως αποφάσισε το ΠΑΜΕ-ΚΚΕ-ΜΑΣ να διαφυλάξει την αστική νομιμότητα και να τοποθετηθεί στο κέντρο του χάρτη των αγώνων ώστε να καρπωθεί πολιτική υπεραξία και να δώσει ένα διπλό μήνυμα δύναμης και πολιτικής σταθερότητας. Δηλαδή στο Σύνταγμα, μπροστά από την πόρτα του κοινοβουλίου. Σε αυτό έρχεται να προστεθεί επίσης το γεγονός πως η βάση του κόμματος πιέζει για την απουσία του ΚΚΕ από τις κεντρικές διαμαρτυρίες (βλ. Σύνταγμα και «πλατείες», καλοκαίρι 2011) και τις μαζικές διαδηλώσεις αυτής της περιόδου, κλονίζοντας με αυτόν τον τρόπο το εσωτερικό του. Έτσι το κάλεσμα για τον «αποκλεισμό» της βουλής έπρεπε να μπορεί να  αντεπεξέλθει στα «κρίσιμα» διλήμματα που τίθενται: Διαχωρισμός και υποβίβαση των «πλατειών» αλλά ταυτόχρονα διατήρηση της πρόσβασης σε δεξαμενές ψηφοφόρων· υπεράσπιση των κεκτημένων με αγωνιστικά χαρακτηριστικά αλλά ταυτόχρονα διασφάλιση της αστικής νομιμότητας ως κοινοβουλευτικό κόμμα· κόμμα «ανατροπής» αλλά ταυτόχρονα κόμμα της αστικής δημοκρατίας (που μπορεί να διαπραγματεύεται, ιδιαίτερα μετά τις επερχόμενες εκλογές)[7]· κόμμα κατάργησης της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής αλλά ταυτόχρονα κόμμα-ιδιοκτήτης καπιταλιστικών επιχειρήσεων όπως ο Ριζοσπάστης, ο 902 και η Τυποεκδοτική – με δεκάδες απολύσεις σε αυτές. 

Ξύλο με ζήλο περισσό…

Αλλά πέραν τούτου, η στρατιωτικού τύπου επίδειξη δεν ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία, αλλά έχει μία μακρά ιστορία στη μνήμη των κοινωνικών αγώνων και αφορά τον ηγεμονικό χαρακτήρα που θέλει να διαδραματίζει το ΚΚΕ μέσα σε αυτούς. Έναν κυριαρχικό ρόλο που επιχειρεί να τον διασφαλίζει διεμβολίζοντας κάθε πόλο αντιστεκόμενων που ξεφεύγει από το μαντρί του, δημιουργώντας με αυτόν τον τρόπο  όρια και ένα ολόκληρο πεδίο εξαιρουμένων. Όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας… θα λοιδορείται και θα ξυλοφορτώνεται. Αυτή είναι μια εμπειρία χρόνων στα κεφάλια και στα μυαλά μας. Και τα παραδείγματα αμέτρητα[8]: οι «350 οργανωμένοι πράκτορες της ΚΥΠ των Ρουφογάλη-Καραγιαννόπουλου»», όπως χαρακτηρίστηκαν οι εξεγερμένοι του Πολυτεχνείου του ’73 από την Πανσπουδαστική Νο. 8· η σπίλωση των μεταπολιτευτικών εργατικών αγώνων και των αγωνιζόμενων ως προβοκάτορες και φιλοχουντικοί[9]· το ξύλο και τα βασανιστήρια[10] από τις «ταξιαρχίες» των Μαλάμη-Μαρούκη στο Χημείο του ’79· η ματαίωση της πορείας της ΕΦΕΕ δύο μέρες μετά την δολοφονία του 15χρονου Μ. Καλτεζά στο Πολυτεχνείο του ‘85 λόγω των «προβοκατόρων»· η συντονισμένη επίθεση ΜΑΤ/ΚΝΑΤ εναντίον μπλοκ αναρχικών στο Πολυτεχνείο του ‘98· ο Δεκέμβρης του ’08 και «τα σκοτεινά κέντρα εξουσίας»… Πρακτικές που δεν θα μπορούσαν να μην απολήξουν και στο «κρίσιμο» σήμερα.

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=GTiOb35SSs0&feature=related[/youtube]

Χιουμοριστική προκύρηξη της περιόδου

Η έννομη ένταξη του ΚΚΕ στη μεταπολιτευτική αστική δημοκρατία έρχεται με τη δήλωση νομιμοφροσύνης στον Καραμανλή το ‘74[11] και τη στήριξη του καθεστώτος στις δύσκολες στιγμές του, μία επιλογή που έχει αποδειχθεί ιστορικά: συγκυβέρνηση το ‘89-’90, συκοφάντηση της εξέγερσης του ’08, αποκλεισμός και προστασία της Βουλής το ‘11. Και αυτή η επιλογή του ΚΚΕ να αυτοπαρουσιάζεται ως εγγυητής της έννομης τάξης και ως αστυνόμος ενάντια στον «εσωτερικό εχθρό» επιτυγχάνεται διότι το ΚΚΕ δεν αντλεί την νομιμοποίησή του από το κίνημα εν γένει, αλλά από τους μηχανισμούς που εμπλέκεται: το «μαζικό-λαϊκό-κίνημα»[12] και το Κράτος. Έτσι κάθε πρόβατο που βγαίνει από το μαντρί της Απόλυτης Αλήθειας του Κόμματος θα διώκεται ως προβοκάτορας, γνωστός-άγνωστος, πράκτορας της ΕΥΠ, παρακρατικός, μέλος σκοτεινών κύκλων, UFO, ΕΛ[13], κλπ. Ο «κουκουλοφορισμός» ως σκοτεινό σημείο στο πολιτικό πεδίο έχει ένα στόχο: να χτυπήσει την εξεγερτικότητα και το όραμα της συνολικής ανατροπής. Ό,τι δηλαδή δεν σκοπεύει να πράξει το ΚΚΕ. Και ταυτόχρονα να στρέψει τα φώτα στο κέντρο του αγώνα, στον «ηγεμόνα» του κινήματος, ο οποίος με νόμιμο πλέον τρόπο, όχι μόνο συνεργάζεται με την αστυνομία, αλλά καταφέρνει να την υποκαθιστά ενσωματώνοντας με αυτόν τον τρόπο δύο διαδοχικές φάσεις του σύγχρονου καπιταλιστικού κράτους ως ρυθμιστή των κοινωνικών σχέσεων: του παρεμβατικού κράτους πρόνοιας και του αυταρχικού κράτους ασφάλειας. Μ’ ένα σμπάρο, δυο τρυγόνια!

Μέρες εξέγερσης και τα δεξιά κελεύσματα της Αυριανής (19/12/08)

 

Αντιμονοπωλιακοί αγωνιστές δοκιμάζουν τα νέα τους κοστούμια

 

Η στάση της αριστεράς

Στη γραμμή αυτή συνέπλευσαν τόσο τα ΜΜΕ, όσο και μεγάλα κομμάτια της αριστεράς. Για τα ΜΜΕ δεν μας προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση. Ούτε το γεγονός ότι συντάχθηκαν με τις ανακοινώσεις του ΚΚΕ και τα συμπεράσματά του, ούτε ότι έτρεξαν να το συγχαρούν για την αποτελεσματικότητά των πράξεών του. Εντύπωση, αλλά όχι έκπληξη, μας δημιούργησε η στάση της υπόλοιπης αριστεράς. Όλων αυτών που έχουν εξαιρεθεί από το ΚΚΕ (ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΟΕ, κλπ) και έχουν ξυλοφορτωθεί από τα ΚΝΑΤ ουκ ολίγες φορές. Όλων αυτών των απολιθωμάτων που δεν κατάφεραν, ούτε την “κρίσιμη” αυτή στιγμή, να κρατήσουν αποστάσεις από τη μαμά ΚΚΕ, καταδεικνύοντας έτσι το πραγματικό τους προφίλ. Όλων αυτών που φαντασιώνονται τον “ενιαίο αριστερό πόλο” για να μαζέψουν ψηφαλάκια και να οριοθετήσουν το πεδίο της πολιτικής τους παρέμβασης με κριτήριο τον απολύτως ελεγχόμενο από τους ίδιους χαρακτήρα των αντιστάσεων. Με αυτή τη γραμμή, πάντως, δεν συμπορεύτηκαν όλες οι συνιστώσες της αριστεράς. Υπήρξαν και συλλογικότητες, που δεν αναπαρήγαν τα παραληρήματα του ΚΚΕ, αλλά αντίθετα ανέδειξαν τον αισχρό του ρόλο. Αποκλίνουσες από τις ηγεσίες τους θέσεις εξέφρασαν και κομμάτια εντός των παραπάνω κατάπτυστων γκρουπών, γεγονός που επιβάλλει και στην υπόλοιπη αριστερή βάση να τοποθετηθεί απέναντι στη συκοφαντία σε βάρος αγωνιζόμενων, τους οποίους συναντούν και θα συνεχίσουν να συναντούν σε κοινωνικούς αγώνες.

Σπάζοντας τις γραμμές… 

Όσοι από τους διαδηλωτές επιχείρησαν να προσεγγίσουν το κτίριο της Βουλής ουσιαστικά συγκρούστηκαν με την αντίληψη της πρωτοπορίας και των πεφωτισμένων ηγετών. Των ιεραρχικών μηχανισμών που αποφασίζουν, οργανώνουν τις μάζες και αντιλαμβάνονται το κίνημα ως  προέκταση του κόμματος. Όλων αυτών που μπορούν να αποφασίζουν στο όνομα άλλων για το πότε είναι «ώριμες οι συνθήκες». Οι χιλιάδες του κόσμου που εκείνη την ημέρα φώναζε «ΚΚΕ το κόμμα σου χαφιέ» είναι αυτοί που τόσα χρόνια έχουν αντιληφθεί τις λασπολογίες και τα ψέματα του Ριζοσπάστη και του κάθε  κουκουέ ή κνίτη. Η επιλογή των διαδηλωτών να επιτεθούν ενάντια στα ΚΝΑΤ δεν ήταν προαποφασισμένη, όπως προαποφασισμένη δεν ήταν και η επιλογή των μέσων. Εν αντιθέσει, με την επιλογή των ομάδων περιφρούρησης και εφόρμησης των ΚΝΑΤ να τοποθετηθούν μπροστά από τη βουλή και τα ΜΑΤ. Η επιθετική στάση της περιφρούρησης απέναντι σε όποιον ήθελε να μπει στα μπλοκ του ΠΑΜΕ-ΜΑΣ ώστε να πλησιάσει τις τελευταίες γραμμές πριν τα ΜΑΤ ήταν ενδεικτική: έλεγχος τσαντών, ταυτοτήτων, τραμπουκισμοί κα. Η μία αστυνομία υποκαθιστά την άλλη.

Είμαστε από αυτούς που βρεθήκαμε εκεί για να υπερασπιστούμε την παρουσία μας στο δρόμο απέναντι στο κράτος και το κόμμα. Βρεθήκαμε μέσα στην αμφίδρομη αγριότητα της σύγκρουσης, μιας ανεξέλεγκτης κατάστασης που επέφερε σοβαρούς τραυματισμούς. Δεν ιεροποιούμε τη βία και τα μέσα. Η κοινωνική αντιβία δεν είναι ούτε αγαθή ούτε κακή. Είναι μεταβλητή του κοινωνικού ανταγωνισμού. Και ως τέτοια κάθε φορά που εκδηλώνεται θα πρέπει να εμπεριέχει τις έννοιες της επιλογής , της ευθύνης της πράξης και του ενδυνάμει αποτελέσματός της. Αυτό σημαίνει, για παράδειγμα, να αναγνωρίζεται το γεγονός ότι τα μέσα της κινηματικής αντιβίας είναι και όπλα, τα οποία, υπό προϋποθέσεις, μπορούν να τραυματίσουν  πολύ σοβαρά κάποιον που δεν «επιλέγουμε» , ο οποίος δε μπορεί  να λογίζεται ως «παράπλευρη απώλεια». Όπως, επίσης, ότι το να εκτοξεύονται πέτρες σε κόσμο που δεν συγκρούεται, ακόμα και αν στέκει πίσω από τις λυσσασμένες ορδές της κόκκινης περιφρούρησης, είναι απόδοση συλλογικής ευθύνης. Διότι όπως κανείς δεν ήθελε (για τον εαυτό του) να φύγει εκείνη την άγρια μέρα ξαπλωτός, έτσι και κανείς δεν ήθελε να γυρίσει σπίτι με το βάρος ενός νεκρού διαδηλωτή.

Ένα νεκρό διαδηλωτή τον οποίο το ΚΚΕ και η πλειοψηφία της Αριστεράς προσπάθησαν να χρεώσουν στις συγκρούσεις με τα ΚΝΑΤ. Η χυδαία διαχείριση του θανάτου του 53χρονου Δημήτρη Κοτσαρίδη, γραμματέα του παραρτήματος του συνδικάτου οικοδόμων του Βύρωνα και μέλος του ΠΑΜΕ αποκρυσταλλώνει μία χυδαία πολιτισμική αντίληψη. Το να σκυλεύεις ένα νεκρό για μικροπολιτικά συμφέροντα αποτελεί το απαύγασμα μίας κυνικής πολιτικής κουλτούρας, του σταλινισμού. Και το να στέκεσαι μπροστά σε ένα νεκρό με τρόπο λιτό, με σύνεση και σεβασμό, είναι μία απόπειρα να μην απομονωθεί ο θάνατος από τη ζωή, ως κάτι ξένο προς αυτήν.

Διότι οι αγώνες συνεχίζονται.

Για την κοινωνική επανάσταση, την κοινωνική απελευθέρωση

Για τον κόσμο της αυτοοργάνωσης και των ακηδεμόνευτων αγώνων, τα γεγονότα του διημέρου ανέδειξαν το σημασία των ερωτημάτων που καλούμαστε να απαντήσουμε. Στο περιβάλλον της κοινωνικής πόλωσης, όξυνσης της κρίσης και της ολομέτωπης επίθεσης κράτους και αφεντικών, δεν χωράνε μισόλογα. Αν δεν περάσουμε στην αντεπίθεση ο κόσμος της διαμεσολάβησης, της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης θα νικήσει. Αν δεν ορθώσουμε το ανάστημά μας απέναντι στους απανταχού θεματοφύλακες των αγώνων και του συστήματος, αν δεν σταθούμε με εργαλεία την αλληλεγγύη, την αντιθεσμική και αδιαμεσολάβητη δράση οι αγώνες δεν θα περάσουν ποτέ πραγματικά στα χέρια μας. Στους εργασιακούς χώρους, στις γειτονιές, στις πλατείες, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια η κατάληψη δεν είναι απλά μέσο αγώνα. Είναι το περιεχόμενό του. Είναι η απαλλοτρίωση του κλεμμένου χώρου και χρόνου . Και οι οριζόντιες-αντιιεραρχικές συνελεύσεις τους δεν είναι απλά μέσο λήψης αποφάσεων. Είναι το περιεχόμενο της αυτοδιαχείρισης. Είναι οι σκέψεις που δεν εκφράστηκαν, όσα δεν ελέχθησαν και περιμένουν να ειπωθούν. 

Γιατί η κοινωνική απελευθέρωση ή θα γίνει «από τα κάτω» ή δεν θα γίνει ποτέ.

Αφεντικά, κράτος και εθελόδουλοι προστάτες

Μακριά τα χέρια σας από τους αγώνες

 

Κατάληψη Πατησίων 61 & Σκαραμαγκά

 


[1] Οι μαζικές διαδηλώσεις του 2001 είχαν αναγκάζει την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να αποσύρει το νομοσχέδιο Γιαννίτση για την αλλαγή του ασφαλιστικού, πριν καν προλάβει να το καταθέσει στη Βουλή.

[2] Το χρησιμοποιούμε κυρίως ως σχήμα λόγου αν και φαίνεται (ιδιαίτερα μετά την 5/5/10) πως για πολλούς, από την αστυνομία (αναλογιζόμενοι τις ανακοινώσεις της ΕΛ.ΑΣ για τις κινητοποιήσεις στις 28-29/6) μέχρι τους ίδιους τους βουλευτές αποτελεί τον αλγεινό φόβο.

[3] Δίχως να λείψουν και αψιμαχίες με διαδηλωτές οι οποίοι πορεύονταν έχοντας καλυμμένα τα πρόσωπά τους.

[4] Όπου αναφέρεται ο όρος μαζικό-λαϊκό-κίνημα θα εννοούμε τους χώρους που ελέγχει το ΚΚΕ μέσω των οργάνων του: ΠΑΜΕ-ΜΑΣ-ΣΑΣΑ.

[5] Μέχρι τις 2.15 μμ. όπου ξεκίνησε η αποχώρησή τους και η έναρξη των συγκρούσεων.

[6] Κατά τη διάρκεια των πανεκπαιδευτικών-πανελλαδικών διαδηλώσεων ενάντια στον νόμο-πλαίσιο Γιαννάκου το 2007, η ΚΝΕ πορευόταν (με τα μπλοκ που έλεγχε στις σχολές) μαζί με τους υπόλοιπους φοιτητικούς συλλόγους. Στις 8/3, μέρα ψήφισης του νόμου, και ενώ μπροστά από το κοινοβούλιο διεξάγονταν συγκρούσεις με την αστυνομία, τα μπλοκ τις ΚΝΕ που ήταν τοποθετημένα επί της Αμαλίας κρατούσαν τις αλυσίδες του κλειστές για τους διαδηλωτές και άφηναν χώρο για τις διμοιρίες να τις διασχίζουν με αποτέλεσμα να ακολουθήσει ένα «μακελειό» άγριου ξύλου και 61 συλλήψεων.

[7] Δεν είναι άλλωστε τυχαία η αριστερή αντιπολίτευση που έκανε τηλεοπτικά το ΛΑΟΣ (βλ. Άδωνις) στο ΚΚΕ, ευχαριστώντας το για την περιφρούρηση της βουλής, κίνηση που έγειρε αντιδράσεις από τα στελέχη του ΚΚΕ. Η κοινή απεύθυνση και των δύο κομμάτων στα λαϊκά μικροαστικά στρώματα με υψηλό το εθνικό/πατριωτικό αίσθημα θα αποτελέσει πολιτικό διακύβευμα στις επόμενες εκλογές.

[8] Για περισσότερες πληροφορίες αναφορικά με τους αντιδικτατορικούς και μεταπολιτευτικούς αγώνες μεταξύ ’72 – ‘81 διαβάστε: «Νοέμβρης 73, αυτοί οι αγώνες συνεχίζονται: 10 χρόνια ντοκουμέντα», Αθήνα, 1983.

[9] Οικοδόμοι:’75 – ’76, Μάντεμ Λάκκο: ’76, Μαντούδι: ’76.

[10] Στα σταλινικά πρότυπα των γκουλάγκ, ο αρχι-κνίτης Μαλάμης σβήνει τσιγάρο στο μάτι ενός καταληψία, στο πλαίσιο ανάκρισής του για την αποκάλυψη των «διασυνδέσεών» [sic] του με τους «αναρχικούς των Εξαρχείων».

[11] Ήδη από το ‘58, με την διάλυση των παράνομων οργανώσεων και τη στήριξη της νόμιμης  ΕΔΑ, το ΚΚΕ ακολουθώντας την ρεβιζιονιστική γραμμή του ΚΚΣΕ (1956), επιχειρεί να βρει τη διέξοδο για την νόμιμη συμμετοχή στα αστικοδημοκρατικά δρώμενα.

[12] Βλ. παραπομπή 4.

[13] Είναι άλλωστε εκπληκτική η ομοιότητα αυτής της στρατηγικής του ΚΚΕ, να εξαιρείς δηλαδή τους πολιτικούς αντιπάλους από την πολιτική σφαίρα, με την αντίστοιχη της άκρας δεξιάς. Οι θεωρίες συνομωσίας περί μυστικών ελίτ,  κατακομβών κινεζομασώνων και μογγολοεβραίων βρίσκονται κατά κόρον στην πολιτική ατζέντα της άκρας δεξιάς σε μία προσπάθεια να καταλήγει σε συμπεράσματα δίχως την ορθολογική τεκμηρίωσή.

No responses yet

Nov 05 2011

Για τα γεγονότα του απεργιακού διημέρου στις 19-20/10 (Χορός της Καρμανιόλας)

Η διήμερη απεργία στις 19 και 20 Οκτωβρίου ενάντια στο πολυνομοσχέδιο ήταν για πολλούς λόγους ιστορική. Η συμμετοχή στην απεργία ήταν μετά από πολλά χρόνια πραγματικά μεγάλη, ενώ η απεργιακή διαδήλωση της Τετάρτης 19/10 υπήρξε κατά γενική ομολογία μία από τις μεγαλύτερες μεταπολιτευτικές πορείες, με μεγάλη συμμετοχή των εργαζόμενων στον ιδιωτικό τομέα και με ογκώδη μετά από δεκαετίες συμμετοχή των εργαζόμενων στο Δημόσιο.

Η ψήφιση του πολυνομοσχεδίου, ως αποκορύφωμα της σειράς ισοπεδωτικών μέτρων από την υπογραφή του Μνημονίου, κινητοποίησε πλατιές μάζες εργαζομένων, των οποίων οι υλικοί όροι ζωής υποτιμούνται διαρκώς στο πλαίσιο της υποτίμησης της εργατικής μας δύναμης και της συνακόλουθης εξαθλίωσης κοινωνικών στρωμάτων. Ακόμη και μεσαία και μικρά στρώματα, που τα τελευταία χρόνια είχαν εξασφαλίσει ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης, βλέπουν κατακτήσεις και δικαιώματα να χάνονται με εξωφρενικό ρυθμό. Έναν ρυθμό που τον συμπυκνώνει θεσμικά και νομικά το νέο πολυνομοσχέδιο, στο οποίο περιλαμβάνεται από τους νέους φόρους στα κεφάλια μας μέχρι την κατάργηση των κλαδικών συμβάσεων και την εργασιακή εφεδρεία.

Η δυναμική των αντιστάσεων απέναντι στα νέα μέτρα είχε φανεί εδώ και αρκετό διάστημα, με όλους τους επαγγελματικούς κλάδους να αντιδρούν, όχι μόνο με απεργιακές κινητοποιήσεις αλλά και με δυναμικά μέσα, όπως οι καταλήψεις δημόσιων κτηρίων και σε πολλές περιπτώσεις η σύγκρουση με τις δυνάμεις καταστολής αλλά και το σαμποτάζ των απεργοσπαστικών μηχανισμών (εργαζόμενοι στους δήμους και ειδικά εκείνοι στον τομέα της καθαριότητας, μελλοντικοί απολυμένοι σε δημόσιους φορείς και υπουργεία, εργαζόμενοι στην υγεία και την εκπαίδευση, ταξιτζήδες).

Το ΚΚΕ κατά του οράματος της κοινωνικής ανατροπής

Όλη αυτή η δυναμική όμως που προοιωνιζόταν μια αντιπαράθεση με ανεξέλεγκτες διαστάσεις για την κυριαρχία στο απεργιακό διήμερο της 19ης και 20ης Οκτωβρίου, βρήκε μπροστά της, πέρα από τους παραδοσιακούς κατασταλτικούς μηχανισμούς, το κόκκινο κιγκλίδωμα του ΠΑΜΕ μπροστά από τη Βουλή, αφήνοντας, κατά δήλωσή του, μόνο τους βουλευτές (και δη εκείνους του ΠΑΣΟΚ) να περάσουν, προκειμένου να ψηφίσουν «όχι» στο πολυνομοσχέδιο!! Το ΚΚΕ μετατρέποντας σε τσιφλίκι του το πεδίο του Συντάγματος και της Βουλής, διέλυσε εξ αρχής τις «εφηβικές ονειρώξεις για έφοδο στο κοινοβούλιο». Την πρώτη μέρα η επί ώρες παρουσία του ΠΑΜΕ στο σημείο, όχι μόνο καθυστέρησε την προσέγγιση και από άλλα μπλοκ διαδηλωτών σε μια πρωτοφανή σε μέγεθος διαδήλωση, αλλά παρείχε και το προστατευτικό δίχτυ, φυσικό αλλά και ψυχολογικό, απέναντι στην οργή και την αγανάκτηση των πληττόμενων προς την πολιτική διαχείριση. Αυτή η στάση του ΚΚΕ οδήγησε και στις συγκρούσεις της δεύτερης μέρας στο Σύνταγμα, όπου ο κόκκινος στρατός των ΚΝΑΤ, με γυρισμένη την πλάτη στα ΜΑΤ και μέτωπο κατά της διαδήλωσης, εφόρμησε προς το μη συγκροτημένο κομμάτι του κόσμου σε όλο το μήκος της Γεωργίου Α’, αποτελούμενο από διαδηλωτές με ή χωρίς κουκούλα, αναρχικούς, αριστερούς, ανένταχτους, μέλη του «Δεν Πληρώνω» ή ό,τι άλλο. Οι λεπτομέρειες για το ποιο μπλοκ ή ποιοι διαδηλωτές ξεκίνησαν την αντιπαράθεση λίγη σημασία έχει, καθώς οποιοσδήποτε τολμούσε να αμφισβητήσει πραγματικά την πρωτοκαθεδρία του ΠΑΜΕ, θα πυροδοτούσε τα ίδια γεγονότα.

Η πολιτική επιλογή του ΚΚΕ στο απεργιακό διήμερο δεν ερμηνεύεται απλώς ως η επιβολή της «ηγεμονίας» του στο κίνημα ή ως η προβολή της πεποίθησής του ότι είναι ο αποκλειστικός εκφραστής της εργατικής τάξης και της λαϊκής πάλης.

Σε μια ιστορικά οξυμένη ταξική αντιπαράθεση ελέω κρίσης και της μετατροπής των εργατών στην ελληνική επικράτεια σε πειραματόζωα επιβίωσης του καπιταλισμού, το ΚΚΕ επιβεβαίωσε με τον πιο εμφατικό τρόπο τη διαχρονική θέση του ΚΑΤΑ του οράματος της ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ. Τη στιγμή δηλαδή που ο καπιταλισμός έρχεται αντιμέτωπος με τις αντιφάσεις του, κλυδωνίζεται η συναίνεση/νομιμοποίηση του κράτους και της πολιτικής διαχείρισης, το ΚΚΕ ως αντιδραστική συστημική δύναμη το καθιστά ξεκάθαρο: εμείς θα εγγυηθούμε τη νομιμότητα και θα ορίζουμε εφεξής τους όρους αγώνα και αντιστάσεων, που απέχουν παρασάγγας από τη σύγκρουση και φυσικά την ανατροπή. Και αυτή η εγγύηση θα συνιστά και το εχέγγυο της ανακήρυξής του ως του μοναδικού συνομιλητή με το κράτος και την αστική τάξη.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι εξ αρχής η ρητορική του ΚΚΕ επικεντρώθηκε στους μπαχαλάκηδες, προβοκάτορες, κουκουλοφόρους, χουλιγκάνια, αναρχοφασίστες, κλπ, χαρακτηρισμοί τους οποίους χρησιμοποιεί συστηματικά και η κυριαρχία περιγράφοντας πρακτικές που ξεπερνούν τα όρια της νομιμότητας στις διαδηλώσεις και όχι μόνο. Πρακτικές οι οποίες αποτελούν ένα κομμάτι της δράσης των αναρχικών, χωρίς όμως να είναι οι αποκλειστικοί φορείς αυτών. Ο ασκός με τους απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς και η εξάντληση του «κουκουλοφορισμού» (αγαπημένη λέξη στις σελίδες του Ριζοσπάστη) δεν έχει άλλο σκοπό από το να απονοηματοδοτήσει και να εξοβελίσει σε μια απροσδιόριστη, σκοτεινή σφαίρα την κοινωνική αντιβία και να επαναφέρει τους «αποκλίνοντες» στον ίσιο δρόμο των ειρηνικών μεταρρυθμίσεων.

Προφανώς, η στάση του ΚΚΕ υπαγορεύθηκε και από τις βλέψεις του για το μερίδιο που θα λάβει στο μοίρασμα της εξουσιαστικής πίτας στις μελλοντικές εκλογές ή κυβερνητικές συνεργασίες, κλείνοντας ταυτόχρονα το μάτι σε συντηρητικά, μικροαστικά κομμάτια εντός του ΠΑΣΟΚ και όχι μόνο. Όμως, η εκπλήρωση αυτού του σκοπού προϋποθέτει και την εσωτερική συσπείρωση του κόμματος, καθώς ως βασικός πυλώνας του συστήματος διέρχεται κρίση μαζί μ’ αυτό. Μια εσωτερική συσπείρωση, η οποία αρχικά εξασφαλίστηκε με τις ίδιες του τις αλυσίδες, που έχοντας στραμμένα τα βλέμματά του όχι μόνο απέναντι στους άλλους, εκτός ΚΚΕ διαδηλωτές, αλλά και στους εντός του μπλοκ του, εξασφάλιζε ότι δεν πρόκειται να δράσει αυτοβούλως ουδείς. Επιπρόσθετα, οι εσωτερικές εκκαθαρίσεις φυγόκεντρων τάσεων, ειδικά στη νεολαία του, οι τελετουργικές αποκαταστάσεις κατασυκοφαντημένων από το ίδιο μελών του, η απόπειρα επανεμφάνισης στην κεντρική σκηνή των κοινωνικών αγώνων, από τους οποίους απουσίαζε την τελευταία δεκαετία, συνιστούν μια σειρά συσπειρωτικών προσπαθειών, που ολοκληρώθηκαν με τη φαντασιακή εικόνα της άμυνας απέναντι στη «σχεδιασμένη επίθεση παρακρατικών, προβοκατόρων κουκουλοφόρων». Ακόμη και ο νεκρός εργάτης του ΠΑΜΕ Δ. Κοτζαρίδης επιχειρήθηκε εξ αρχής να εμφανιστεί ως θύμα αυτών των συγκρούσεων.

Μία ακόμη διάσταση της στάσης του είναι, και στην πράξη πλέον, ο βίαιος διεμβολισμός του πολύμορφου μετώπου αντιστάσεων, που γεννήθηκαν μετά τον Δεκέμβρη ’08 και οι οποίες μετά την υπογραφή του Μνημονίου έχουν διογκωθεί και εμπλουτιστεί. Δεν αναφερόμαστε μόνο στο πρόταγμα της αυτο-οργάνωσης, το οποίο έχει κερδίσει έδαφος στον ταξικό ανταγωνισμό, όπως φαίνεται πασίδηλα από την εξάπλωση των λαϊκών συνελεύσεων σε γειτονιές, την εδώ και χρόνια παρουσία αυτο-οργανωμένων εγχειρημάτων στα πανεπιστήμια, αλλά εσχάτως, έστω και σε εμβρυακό ακόμη στάδιο, στην εργασία, με σωματεία και εργατικές συνελεύσεις βάσης. Αναφερόμαστε σε όλο εκείνο το φάσμα αγωνιζόμενων, που παρά την επίδειξη ισχύος των κατασταλτικών μηχανισμών σε όλες τις προηγούμενες απεργιακές κινητοποιήσεις, δεν «γύρισαν σπίτια τους», αντίθετα έχουν βγει ακόμη πιο δυναμικά σήμερα, όπως απέδειξαν οι 400.000 διαδηλωτές/απεργοί της Τετάρτης. Σε όλο αυτό το διάστημα, η υπόθεση της αντίστασης έγινε υπόθεση διεργασιών στη βάση της κοινωνίας, είτε λέγονταν «οργισμένοι» απεργοί, είτε «αγανακτισμένοι» των πλατειών, είτε «σαλταρισμένοι» άνεργοι ή μελλοντικά απολυμένοι, είτε «άγριοι» νεολαίοι, για τους οποίους το άσμα του «no future» έχει πάρει σάρκα και οστά (η ισχνή μειοψηφία των οργανωμένων ακροδεξιών εκδιώχθηκε παντοιοτρόπως). Και προφανώς αυτά τα υποκείμενα, με όλες τις αντιφάσεις τους, και όχι κάποιο κόμμα, επέλεξαν τα μέσα, τον βίαιο ή ειρηνικό τρόπο της αντίστασής τους, τρόποι οι οποίοι και φυσικά δεν μπορεί να φετιχοποιούνται, ούτε να αποτιμώνται εκτός των κινηματικών διαδικασιών.

Αυτές οι μορφές αντίστασης, ανεξαρτήτως των αξιολογικών κρίσεων γι’ αυτές ή την κριτική για τη ρευστότητα των φορέων τους, στρέφονταν κατά της πολιτικής εξουσίας, του κράτος και του κεφαλαίου. Το ΚΚΕ λοιπόν ήρθε να αλλάξει τη «φορά» και σε μια ιστορική 48ωρη απεργία να στρέψει το βελάκι στο σώμα των αντιστεκόμενων και ειδικότερα προς εκείνους που επιλέγουν τη σύγκρουση.

Για τη χρήση των μέσων

Αναφορικά τώρα με τη χρήση των μέσων στις συγκρούσεις της Πέμπτης, η συζήτηση δεν μπορεί να εξαντλείται στις μολότωφ και τις πέτρες ως μέσα καθαυτά. Καταρχάς, η χρήση του οποιουδήποτε μέσου οφείλει να είναι «εμποτισμένη» με τη ευθύνη των συνεπειών, που φέρει. Τα μέσα οφείλουμε να τα ορίζουμε πάντα σε διαλεκτική σχέση με το σκοπό, ανεξάρτητα από τη μέγιστη αποτελεσματικότητα ή μη. Αυτό που πρέπει να στιγματιστεί είναι η χρήση αυτών των μέσων ως απόρροια της πρόθεσης να αποδοθεί συλλογική ευθύνη σε ένα ευρύτερο κομμάτι, εν προκειμένω των διαδηλωτών που κατέβηκαν με το ΠΑΜΕ, που παρότι δεν είναι αμέτοχοι ευθυνών, δεν ανέλαβαν την επιλογή να είναι στις αλυσίδες περιφρούρησης με κράνη και παλούκια. Όσον αφορά, όμως, στα μέλη των ΚΝΑΤ, έδρασαν ως αστυνομικός σχηματισμός και ως τέτοιος αντιμετωπίστηκε με τα μέσα που προορίζονταν για τις κατασταλτικές δυνάμεις. Αντιμετώπιση, που σε αρκετές περιπτώσεις αναχαίτισε την επίθεση των κόκκινων ορδών σε διαδηλωτές που δεν ήταν προετοιμασμένοι να δώσουν αυτή τη μάχη. Πραγματικά, όμως, το αίμα που χύθηκε εκατέρωθεν, όσο κυνικό και αν ακούγεται, είναι «ψιλά γράμματα» μπροστά στην ιστορική πολιτική επιλογή του ΚΚΕ να αυτοχρηστεί, εν μέσω της βαθιάς συστημικής κρίσης, ως περιφρουρητής του καθεστώτος.

Σχετικά με τις συγκουσιακές διαθέσεις των διαδηλωτών

Μια μικρή παρένθεση είναι απαραίτητη σχετικά με τη συγκρουσιακή ή μη διάθεση των διαδηλωτών του διημέρου. Δεν διεκδικούμε την κατοχή κάποιου θερμόμετρου των συγκρουσιακών διαθέσεων κοινωνικών και επαγγελματικών ομάδων, ωστόσο είμαστε πεπεισμένοι πως δεν μπορούμε να καταλήξουμε σε ασφαλές συμπέρασμα ότι «ο κόσμος δεν είχε διάθεση να συγκρουστεί». Απ’ τη στιγμή που ένας όγκος διαδηλωτών με τη στρατιωτική του περιφρούρηση στέκεται μπροστά από το πεδίο (συμβολικό ως έναν βαθμό λόγω των αγωνιστικών κινητοποιήσεων του τελευταίου χρόνου) του Συντάγματος, αυτομάτως προστίθεται στον κατασταλτικό μηχανισμό ένα δίχτυ, το οποίο ακριβώς λόγω της προέλευσής του, έφερε σε αμηχανία ακόμη και πολιτικά οργανωμένα κομμάτια, της αναρχίας συμπεριλαμβανομένης. Την Τετάρτη, εξάλλου, οριακά δεν εκτυλίχθηκε σε εκρηκτικό το κλίμα μεταξύ των ΚΚΕδων και διαδηλωτών της ΠΟΕ-ΟΤΑ και μόνο με την παρέμβαση των συνδικαλιστών του κλάδου, αμφότερων αναγνωρίσιμων, απεφεύχθη η συμπλοκή.

Επιπλέον, η ηγεμονική θέση του ΚΚΕ δεν επέτρεψε στην πορεία να έχει τη ροή που θα επέτρεπε εκτεταμένες συγκρούσεις, ενώ συγχρόνως έδωσε τη δυνατότητα στις αστυνομικές δυνάμεις να κινούνται με μεγαλύτερη άνεση έχοντας «ασφαλισμένη» την κόκκινη ζώνη της Βουλής και ως εκ τούτου να κατέχουν μεγαλύτερο πλεονέκτημα, ώστε να σπάσουν χειρουργικά τη διαδήλωση στο κομμάτι Πανεπιστημίου/Σταδίου. Επιπρόσθετα, αυτός ο γεωγραφικός καταμερισμός ελέω ΚΚΕ απέκλεισε κομμάτια, όπως οι ταξιτζήδες, στην Ακαδημίας, όπου οι συγκρούσεις δεν μπορούσαν παρά να διαρκέσουν ελάχιστα, λόγω της απομόνωσης και της έλλειψης οργάνωσης της ομάδας αυτής.
Οπωσδήποτε, πιο ασφαλής πυξίδα ήταν οι δυναμικές κινητοποιήσεις, λίγες μόνο μέρες πριν το απεργιακό διήμερο, κοινωνικών ομάδων (πχ, ενάντια στους νέους φόρους) καθώς και επαγγελματικών κλάδων, ακόμη και του Δημοσίου, στις γραμμές του οποίου μεταπολιτευτικά βρίσκεται ο πυρήνας των μηχανισμών συγκρότησης της συναίνεσης των δύο μεγάλων κομμάτων και ειδικά του ΠΑΣΟΚ. Η κρίση αυτή, που εν πολλοίς μπορεί να περιγραφεί ως κρίση νομιμοποίησης της πολιτικής διαχείρισης, έδινε τον τόνο της αντισυναινετικής στάσης, η οποία έχει ωστόσο τα όριά της ελλείψει ανταγωνιστικών ταξικών προταγμάτων μπροστά σε ένα συμπαγές, οργανωμένο μπλοκ με πολιτικά χαρακτηριστικά και την έξωθεν μαρτυρία της «αγωνιζόμενης αριστερής δύναμης». Η ιστορία όμως έχει ήδη γραφτεί. Ένα απεργιακό 48ωρο που θα μπορούσε να εγγραφεί κοινωνικά ως η συμπύκνωση της οργής και των συγκρουσιακών διαθέσεων, που είχαν επιδείξει όλοι σχεδόν οι κλάδοι το προηγούμενο διάστημα, αποτυπώθηκε στη συλλογική μνήμη ως το πεδίο των βίαιων αντιπαραθέσεων μεταξύ διαδηλωτών. Και γι’ αυτό είναι αποκλειστικά υπεύθυνο το ΚΚΕ.

Η στάση της υπόλοιπης αριστεράς

Φυσικά, πίσω από το ΚΚΕ έτρεξαν να συνταχθούν και άλλες αριστερές γκρούπες, αρπάζοντας την ευκαιρία να βγάλουν χολή κατά του συγκρουσιακού και ρηξιακού χαρακτήρα των αντιστάσεων. Όλες εκείνες οι αριστερές ηγεσίες που νεφελοβατούν πάνω στο σύννεφο του «ενωμένου αριστερού πόλου», λες και υπάρχει ποτέ περίπτωση να τους παραχωρήσουν σπιθαμή ηγεμονίας οι σταλινικοί του ΚΚΕ. Οι κατάπτυστες ανακοινώσεις του ΣΥΡΙΖΑ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, της ΚΟΕ και άλλων οργανώσεων αναπαρήγαγαν σχεδόν αυτούσια τα περί «οργανωμένου σχεδίου παρακρατικών μηχανισμών», «εγκληματικών στοιχείων», «κουκουλοφόρων που στράφηκαν κατά του κινήματος», κάνοντας αβάντα στην επιλογή του ΚΚΕ, παρότι είχε αποκλείσει και στους ίδιους την πρόσβαση στη Βουλή. Φυσικά, υπήρχαν και αριστερές δυνάμεις, που δεν χόρεψαν στο σταλινικό τέμπο της προβοκατορολογίας, αλλά αντίθετα ανέδειξαν τον αισχρό ρόλο του ΚΚΕ και στιγμάτισαν την επιλογή της περιφρούρησης του αστικού κοινοβουλίου και τη μεσσιανική αντίληψη του κόμματος εντός της εργατικής τάξης. Αποκλίνουσες θέσεις σε σχέση με τις ηγεσίες τους ανέπτυξαν και ορισμένα αριστερά κομμάτια εντός των παραπάνω σχηματισμών, καθιστώντας ακόμη πιο επιτακτικό προς την υπόλοιπη βάση να πάρει θέση για τη συκοφαντία σε βάρος αγωνιζόμενων, που δεν θα μπορούν να «αγνοήσουν» όταν διασταυρώνονται σε τοπικούς ή εργατικούς αγώνες.

Η επόμενη μέρα

Η φυσική αντιπαράθεση με το ΚΚΕ για εμάς τελείωσε στο Σύνταγμα. Η απάντηση που δόθηκε στην επιλογή του ΠΑΜΕ την ημέρα εκείνη ήταν επαρκής και θα ήταν αυτοαναφορικό και ναρκισσιστικό να σταθούμε εκεί. Η πραγματική απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι πολιτική και η όποια πολεμική εφεξής θα είναι αυτιστική αν δεν εντάσσεται στην πολεμική ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο. Η επόμενη μέρα δεν μπορεί παρά να σημάνει την όξυνση του αγώνα για τη διάχυση και κοινωνικοποίηση των αξιών της αυτο-οργάνωσης, της αντίστασης, της σύγκρουσης και της αλληλεγγύης. Τη συνέχιση του αγώνα στις γειτονιές, τα σχολεία, τα παν/μια, την εργασία και την “πρόσωπο με πρόσωπο” αντιπαράθεσή μας στους χώρους αυτούς με τους εκπροσώπους του συστήματος και τα δεκανίκιά του.

Όμως, ο δρόμος αυτός δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, ξεκινώντας πρώτα απ’ όλα από τις δικές μας αδυναμίες, τόσο στην πολιτική μας συγκρότηση, όσο και στην οργάνωση στον δρόμο, που είναι άμεση αντανάκλαση της πρώτης. Διαπιστώνοντας τη νέα κοινωνική κατάσταση εντός της οποίας η σφοδρότητα των συγκρούσεων είναι πρωτοφανής λόγω της διαρκούς υποτίμησης των συνθηκών ζωής και της αναβάθμισης της κατασταλτικής βίας, οφείλουμε να συμμετέχουμε οργανωμένα στις διαδηλώσεις, μέσα από συλλογικές διαδικασίες σχημάτων και μορφωμάτων με στόχο τη διάχυση των πολιτικών μας σκεπτικών. Δεν αρκεί η αυτοϊκανοποίηση ότι κοινωνικά κομμάτια υιοθετούν πρακτικές άμεσης δράσης, τις οποίες εγκολπώνει εδώ και δεκαετίες ο αναρχικός χώρος. Η ρευστότητα των υποκείμενων που αντιδρούν, οργίζονται ή και συγκρούονται δεν μπορεί να παραμένει στο ίδιο σημείο “τήξης”, εκτοπίζοντας την ταξική συνείδηση και αναπαράγοντας την οικεία αφήγηση των καταπιεσμένων που απαντούν στην καθημερινή βία του καθεστώτος, όσο και αν έχει ερείσματα στην πραγματικότητα. Πρέπει να πάμε παρακάτω.

Η δημιουργία νέων πυρήνων άμεσης και αδιαμεσολάβητης δράσης και παραγωγής λόγου με κοινωνική διεισδυτικότητα αποτελεί προφανή στόχο για την ενίσχυση των αντιστάσεων. Όπως και η δικτύωση, η επικοινωνία και ο συντονισμός των υπαρχουσών διαδικασιών/δομών στη βάση των καθημερινών μας αναγκών και προβλημάτων στη γειτονιά που ζούμε, στην εργασία που μας απομυζούν. Να απλώσουμε το περιεχόμενο της αυτο-οργάνωσης κοινωνικά όχι ως έτοιμη λύση κάποιων ειδικών, αλλά ως εμπερικό απόσταγμα μέσα από διαδικασίες αγώνα, που διαμορφώνουν-το σημαντικότερο-εχθρικές προς τον καπιταλισμό σχέσεις. Το ξεδίπλωμα ενός αυτο-οργανωμένου, ακηδεμόνευτου κινήματος με ανατρεπτικά χαρακτηριστικά αποτελεί τον εφιάλτη της κάθε παραφυάδας του συστήματος και με αυτόν τον εφιάλτη να επιδιώξουμε να στοιχειώσουμε τα όνειρα των στυλοβατών της κυριαρχίας, δεξιών και αριστερών.

 

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ-ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

No responses yet

Oct 17 2011

Η απάντηση στην κρίση δεν είναι ο κοινωνικός κανιβαλισμός

Πολύγλωσσο κείμενο που μοιράστηκε στις εκδηλώσεις της Τετάρτης 12/10 στη Βικτώρια από τη συνέλευση πλατείας Βικτωρίας.

Ζητείται ελπίδα

Καθημερινά, ο κόσμος που ζούμε και εργαζόμαστε στο ευρύτερο κέντρο της Αθήνας έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια πραγματικότητα σκληρή και απάνθρωπη να μας φέρνει όλο και πιο κοντά στα όριά μας ως ανθρώπους.

Μια βόλτα στις γειτονιές αυτές, όπως για παράδειγμα στην πλατεία Βικτωρίας, δεν είναι ένας απλός περίπατος. Είναι μια διαδρομή ανάμεσα, σε ανθρώπους ξεριζωμένους από τον τόπο τους που προσπαθούν να χωρέσουν όλοι σε ελάχιστα τετραγωνικά πλατείας, ανάμεσα σε κάθε είδους αστυνομικές δυνάμεις (πεζές περιπολίες, περιπολικά, μηχανές) με πρόφαση την ασφάλεια και σε ανθρώπους με γρήγορο βάδισμα και το φόβο μήπως κάποιος τους περιμένει στη γωνία.

Η εικόνα της σχεδιασμένης υπερσυσσώρευσης των μεταναστών, είναι αυτή που προκαλεί σε όλους μας τη μεγαλύτερη ανησυχία. Ανησυχία που έχουν φροντίσει επιμελώς να καλλιεργήσουν στις συνειδήσεις μας όλοι αυτοί που μας έχουν φέρει σε αυτή την κατάσταση. Μέσα δηλαδή στην ανεργία, τους πετσοκομμένους μισθούς και συντάξεις, τους εκατοντάδες ανασφάλιστων και την απροκάλυπτη κλοπή του κοινωνικού πλούτου. Ο κόσμος αναζητάει τους φταίχτες σε αυτούς που ουσιαστικά είναι στο τέλος της διαδρομής που μας επιφυλάσσουν και εμάς. Γιατί ακόμα είμαστε στην αρχή, μιάς βαθιάς κρίσης που ακόμα δε βλέπουμε το τέρμα της. Τα βιώματα όμως όσων αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν από την Ελλάδα για διάφορους προορισμούς (Αμερική, Αυστραλία κτλ) καθρεφτίζονται στο σήμερα. Όπως και τότε έτσι και τώρα οι μετανάστες από όπου κι αν προέρχονται είναι οι βρώμικοι, οι εγκληματίες, αυτοί που δέχονται επιθέσεις ακόμα και στα σπίτια τους και βιώνουν ένα αδιάκοπο ανθρωποκυνηγητό. Και ενώ μας κλέβουν τις ζωές, οι καταπιεσμένοι στρεφόμαστε ο ένας ενάντια στον  άλλο, οι ιδιωτικοί υπάλληλοι ενάντια στους δημόσιους, ο λευκός γείτονας ενάντια στο μελαμψό, ο έλληνας ενάντια στον ξένο. Τα πρώτα σημάδια εκφασισμού μιας κοινωνίας. Οι από πάνω, μας θέλουν μόνους, μακριά από τις πλατείες, κλεισμένους στο σπίτι, να μην αντιδρούμε, να θεωρούμε το γείτονα εχθρό και το μετανάστη υπεύθυνο για όλα μας τα προβλήματα.

Ειδικά η Βικτώρια,  εδώ και χρόνια δεν ήταν ακριβώς αυτό που λέμε φιλήσυχη γειτονιά. Χρόνια πριν έρθει το μεγάλο κύμα μεταναστών από την Ασία δεν κυκλοφορούσες και ακριβώς ανέμελα τη στιγμή που η διακίνηση ναρκωτικών και γυναικείων σωμάτων έδινε κι έπαιρνε. Μια κατάσταση που προυπήρχε και χρόνια κρατούσε τη γειτονιά υποβαθμισμένη, ήρθε και γιγαντώθηκε όταν σε ένα τόσο μικρό κομμάτι σπρώχνεται κόσμος απελπισμένος που οι φασιστικές επιθέσεις, σε συνεργασία με την αστυνομία, δεν του επιτρέπουν να υπάρχει πουθενά αλλού. Η αστυνομία που έχει πολλαπλασιαστεί,  υποτίθεται για ασφάλεια, όταν δεν κατευθύνει τα  μαχαιρώματα σε μετανάστες από φασιστοειδή ή τη διακίνηση ναρκωτικών, είναι πάντα παρούσα να καταπνίξει κάθε είδους κοινωνική αντίσταση.

Και εκεί που τα ταμεία είναι άδεια, αναγγέλονται έργα και αναπλάσεις δημόσιων χώρων. Το κοντινό μας Πεδίο του Άρεως έχει πνιγεί σε ακόμα περισσότερο τσιμέντο και τεράστια ποσά έχουν σπαταληθεί σε μεγαλοεργολάβους όταν δεν έχουν φροντίσει τα βασικά όπως το να ποτίζονται τα δέντρα. Έχει σχεδιαστεί ανάπλαση με επίκεντρο την οδό Φυλής και τους γύρω δρόμους με υποτιθέμενες δεντροφυτεύσεις και διαπλατύνσεις πεζοδρομίων. Όλα φυσικά για να έρθουν στη γειτονιά μας επενδυτές να την αναβαθμίσουν, επιχειρήσεις και εμπορικά κέντρα όπως το πρόσφατο Capitol. Γιατί είναι κακό αυτό θα πει κάποιος;  Γιατί να μην είναι η γειτονιά μας γυαλιστερή;

Γιατί οι γειτονιές δεν αναβαθμίζονται με γυαλιστερές βιτρίνες και μεγαθήρια σχεδιασμένα να μπαίνεις μέσα και να μη βλέπεις τι γίνεται έξω. Οι γειτονιές αναβαθμίζονται όταν αναβαθμίζεται η ζωή των ανθρώπων που τις κατοικούν. Όταν μπορούν τα παιδιά να βγαίνουν και να παίζουν σε πλατείες που δε χρειάζεται να πληρώσουν για να βρίσκονται εκεί, όταν τα μικρομάγαζα δεν κλείνουν το ένα μετά το άλλο, όταν οι κάτοικοι από όποια χώρα και αν προέρχονται μπορούν να απολαμβάνουν εξίσου το δημόσιο χώρο.

Στο κέντρο της Αθήνας συμπυκνώνεται ολόκληρη η πολιτική του κράτους και του κεφαλαίου. Αυτή η πολιτική  που θέλει τους μετανάστες χωρίς κανένα δικαίωμα στην υγεία, την παιδεία, την εργασία και μετά τους βαφτίζει εξ ορισμού εγκληματίες και στρέφει το λαό εναντίον τους. Το ίδιο λαό που καθημερινά καταληστεύει μέσα από τα εισιτήρια για τη μετακίνησή του, μέσα από τα ‘φακελάκια’ που πρέπει να πληρώσει στη δημόσια υγεία, μέσα από τους λογαριασμούς της ΔΕΗ, αλλά του προσφέρει άφθονο τσιμέντο και τεράστια εμπορικά κέντρα να βλέπει αλλά να μη μπορεί να αγγίξει.

Η μόνη μας ελπίδα είναι να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας, να βγούμε από την απομόνωση  και την απάθεια. Να αρχίσουμε να νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλο δημιουργώντας μέσα στις γειτονιές μας κοινότητες αντίστασης στην καταπίεση και γέφυρες αλληλεγγύης. Να συναντιόμαστε και να μοιραζόμαστε τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας και να τις κάνουμε πράξη συλλογικά. Χωρίς ιεραρχίες και ψεύτικους διαχωρισμούς να χτίσουμε μια κοινότητα αλληλοβοήθειας και αμοιβαιότητας.

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟΣ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΝΤΌΠΙΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

 

Συνέλευση πλατείας Βικτωρίας

Η συνέλευση πραγματοποιείται  κάθε Τετάρτη στις 18.00 στην πλατεία Βικτωρίας.

Το κείμενο σε μορφή pdf

[More in english, française]

Continue Reading »

Pages: 1 2

No responses yet

« Prev - Next »

css.php